Πέμπτη, Φεβρουαρίου 28, 2008

Μια ξεχωριστή βραδιά (ακόμα)

Το εστιατόριο ήταν υπερπολυτελές κι ο σερβιτόρος μας οδήγησε στο τραπέζι μας και μάλιστα μας τράβηξε ελαφρά την καρέκλα όταν πήγαμε να καθίσουμε. Στην αρχή πίστεψα ότι ίσως και να μου κάνει αυτό το αστείο που πας να κάτσεις και σου τραβάνε την καρέκλα και πέφτεις και μετά γελάει όλο το μαγαζί μαζί σου, αλλά λέω, ε όχι δα, αποκλείεται να συμβεί κάτι τέτοιο σε ένα τόσο προσεγμένο ρεστοράν.

Ξεφύλλισα τον κατάλογο μήπως και υπήρχε κάποιο ιδιαίτερο πιάτο, και το μόνο που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν οι πένες με ορτύκια. Η σύζυγος μου πήρε το σκατζόχοιρο με σάλτσα ζεστό σαλέπι. Επεξεργαστήκαμε το χώρο. Πρώτη φορά πηγαίναμε εκεί και μας φάνηκε συμπαθητικό μέρος.

Το χρόνο μέχρι να έρθουν τα πιάτα μας, το ροκάνιζε βασανιστικά ενα σχήμα από τρείς μεγαλόκοπέλες που τραγουδούσαν, έπαιζαν κιθάρα, κλαρινέτο, όμποε και κρουστά εφαρμόζοντας με υποδειγματικό τρόπο το rotation. Τη μια στιγμή η δεξιά έπαιζε αισθαντικά κλαρινέτο, μα μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου, είχε αρπάξει την κιθάρα και την έπαιζε ρυθμικά, ενώ το κλαρινέτο το είχε αναλάβει η έξω αριστερά. Παρεπιπτόντως, η μεσαία δεν είχε το ένα της πόδι. Στην αρχή είχε το γούστο του το όλο κόνσεπτ, όμως με την ώρα άρχισαν να περνάνε απ το μυαλό μου τρομακτικές σκέψεις, όπως ότι ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου και βλέπεις στο σαλόνι σου τις τρεις κοπέλες να παίζουν εύθυμα και να τραγουδάνε ή οτι εκεί που γλαροκοιμάσαι στην αίθουσα αναμονής του οδοντιάτρου, σου φυσάει η μεσαία μια κλίμακα με το κλαρινέτο μέσα στο αυτί.

Τα πιάτα μας φτάσανε και τότε έγινε η μοιραία ερώτηση
«Θέλετε και παρμεζάνα στις πένες σας?»
με ένα νεύμα μου, ο σερβιτόρος εξαφανίστηκε κι όταν πάλι ήρθε προς το μερος μας, κράταγε ένα μεγάλο κομμάτι τυρί και στο άλλο του χέρι ένα μακρύ αντικείμενο σαν μαχαίρι, που όμως τελικά ήταν τρίφτης.

Τα άφησε για λίγο ενοχλημένος στο τραπέζι και παιδεύτηκε κάπου 40 δευτερόλεπτα μέχρι να βρει την κατάλληλη λαβή. Τα χείλη του τρέμανε από νευρικότητα, πώς θα μπορούσα να φανταστώ ποτέ αυτό που θα ακολουθούσε…

Σήκωσε τα χέρια του ψηλά και άρχισε να τρίβει την παρμεζάνα πάνω από τα μαλλιά του. Το τυρί άρχισε να τον σκεπάζει και νιφάδες πέφτανε και στέκονταν πάνω στα φρύδια του. «Πείτε μου πότε να σταματήσω» είπε ξερά.

Κατάφερα να αρθρώσω λέξη μόνο αφού είχε τρίψει περίπου 300 γραμμάρια παρμεζάνα πάνω του. Μετά μας δικαιολογήθηκε πως πρέπει να αλλάξει και έφυγε. Δε μας ενόχλησε όλη την υπόλοιπη ώρα που τρώγαμε.

Μέχρι που ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Ζητήσαμε το λογαριασμό και τότε τον ξαναείδαμε μπροστά μας. Φορούσε παλεστική φόρμα μονοτίραντη, κόκκινο κολάν και μας βοήθησε να ντυθούμε. Μας συνόδευσε στην έξοδο και προσφέρθηκε να μας αποχαιρετήσει όπως κάνει μόνο στους καλύτερους πελάτες. Έπιασε ένα τηλεφωνικό κατάλογο και τον έσκισε μπροστά μας.

Εμείς χαμογελάσαμε αμήχανα.
«δεν το πιάσατε,» μας είπε
«έσκισα τον κατάλογο ώστε όλα τα ονόματα με 24 γράμματα να τεμαχιστούν ισομερώς»

Είχαμε ζαλιστεί από το μεθυστικό άρωμα του κρασιού κι από τις φωνές των τριών κοριτσιών που επεξεργάστηκαν σαν κρουστικό εργαλείο τα αυτιά μας επι ώρες. Όρκιστήκαμε πως δε θα ξαναπάμε ποτέ εκεί.

Το επόμενο πρωί ξύπνησα αγχωμένος δέκα λεπτά πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Πήρα αμέσως τηλέφωνο και έκλεισα τραπέζι στο ίδιο εστιατόριο. Συνήθως, είναι τα πιο ενοχλητικά πράγματα, αυτά που σου δημιουργούν εθισμό.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 10, 2008

The saints are coming

Ένα περίεργο πράγμα που με πιάνει όταν είμαι άρρωστος, να παραληρώ και να βλέπω οράματα με διαόλους και τριβόλους, δε μπορώ να το εξηγήσω. Λίγο να ανεβάσω πυρετό και αμέσως μπλέκω την πραγματικότητα με την οφθαλμαπάτη, χάνω την αίσθηση του αληθινού και καταλήγω να συνομιλώ με βιβλικές μορφές για καθημερινά μικροζητήματα όπως το χρόνο βρασμού σε συνθήκες έντονης ψυχολογικής πίεσης ή τα καλύτερα φυσίγγια για κυνήγι βαλτόπαπιας.

Χτες λοιπόν ξύπνησα με δυνατό πονοκέφαλο και μόλις είδα καθισμένη στο κρεβάτι μου τη Μαρία τη Μαγδαληνή να μου πλένει τα πόδια κατάλαβα πως είχα ανεβάσει δέκατα. Έβαλα θερμόμετρο και είχα 37,5. Φυσικά.

Σηκώθηκα για να φτιάξω ένα χαμομήλι και να πιώ μια ασπιρίνη και στο τραπέζι της κουζίνας οι απόστολοι Παύλος, Ναθαναήλ, Ματθαίος και Ιωάννης παίζανε texas holdem . Παρακολούθησα κανα τρίλεπτο κι ο Ναθαναήλ τους τα είχε ψιλομαζέψει. Ο Ματθαίος πήγε πάσο με Ρήγα - δέκα κι ο Ιωάννης έπαιξε all in με δύο εφτάρια. Ο Παύλος πάλι περίμενε το ιδανικό φύλλο για να μπει, όμως ήταν η πιο ενδιαφέρουσα φιγούρα έτσι που στεκόταν στην άκρη αμίλητος με το καπέλο και τα γυαλιά ηλίου του.

Η ασπιρίνη δεν έκανε τίποτα. Ξανα ξάπλωσα στο κρεβάτι, τράβαγα τα σκεπάσματα για να ζεσταθώ χωρίς να καταφέρνω τίποτα. Μόλις κάλυπτα το κεφάλι μένανε εκτεθειμένα τα ποδάρια και μόλις έχωνα τα πόδια κάτω από το πάπλωμα ξετρύπωνε το κεφάλι μου και κάτι διαόλια μου τσιμπάγανε τα αυτιά με τα μακριά σουβλιά τους. Πέρασαν ώρες που ήμουν πότε ξύπνιος πότε κοιμισμένος χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω κάθε φορά σε τι φάση ήμουν. Το ταβάνι γυρνούσε. Χαμός.

Κρίσιμο σημείο.

Το ταβάνι σκίστηκε στα δύο. «Ωχ, πάμε πάλι τα ίδια με τη δευτέρα παρουσία..» μουρμούρησα. Ο πυρετός είχε χτυπήσει σαραντάρα και το είχα ξαναδεί το υπέρλαμπρο σόου τόσες φορές που δεν πίστευα πως θα έκρυβε καποια έκπληξη.

Θυμάμαι εκείνη την παρωδία, τότε που είχα διανυκτερεύσει στην Ερέτρια, ίσως το χειρότερο μέρος της Ελλάδας. Τότε με έπιασε μια ξαφνική αδιαθεσία, ποιος ξέρει – να έφαγα κάποιο χαλασμένο σαλάμι – και ανέβασα άμεσα υψηλό πυρετό. Ε, τότε εκτυλίχθηκε μπροστά μου η πιο θλιβερή αναπαράσταση δευτέρας παρουσίας που έχω δει ποτέ. Κάτι φουκαράδες ταλαίπωροι σύρανε το κορμί τους μέχρι το ταβάνι, εφέ της πλάκας, σκηνικά και κουστούμια κακής ποιότητας και πολύ ανοργανωσιά. Χάνανε τα λόγια τους, δε ξέρανε που πρέπει να πάνε, ποιοι είναι αμαρτωλοί, ποιους τρώει το κακό το τέρας. Γενικά τεράστια απογοήτευση.

Αυτή τη φορά όμως το ξεκίνημα ήταν επιβλητικό. Τι διάολο, Αθήνα, πρωτεύουσα, υψηλά στάνταρ. Το κρεβάτι άρχισε να τρέμει, η γης σειότανε. Η δύνη ρούφηξε τη Μαρία Μαγδαληνή που ούρλιαζε τρομαγμένη και καθώς περιστρεφόταν κομματιάστηκε βιαίως. Δεν ήταν πια αστείο, είχα σοκαριστεί.

Μωρά κλαίγανε και το αίμα έρεε χωρίς σταματημό και δικαιολογία. Πυκνό σύννεφο με κύκλωνε και το όραμα μπροστά μου γιγαντωνόταν. Ανθρωπάρια σαν υπνωτισμένα κατέφθαναν απο κάθε γωνιά του κόσμου, θλιβερά και τυρανισμένα για να κριθούν και εξαντλημένα ανέβαιναν το λόφο για να Τον πλησιάσουν, και γονάτιζαν απο κούραση και στέγνωναν οι γλώσσες τους απο δίψα και σπρώχνονταν και πατούσαν οι πιο δυνατοί στους αδύναμους και κατέφθαναν περήφανοι ιερείς με κατάλευκα άμφια πάνω σε δυνατά άλογα που κάλπαζαν πάνω απο το πλήθος και οι όπλες των ποδιών τους τσάκιζαν τα κρανία των αμαρτωλών.

Κοίταγα έντρομος. Και κάθε τόσο ανοιγόκλεινα τα μάτια μου μήπως εξαφανιστούν απο μπρος μου, λες και ήταν της όρασης μου όλα αυτά και όχι προϊόντα του μυαλού και της φαντασίας. Και ανεβαίνοντας το λόφο έφταναν σε Αυτόν και στο πλάι του ήταν οι απόστολοι κι εκεί γινόταν διαχωρισμός και αριστερά υπήρχαν άγγελοι και άνθρωποι αναμάρτητοι, καθαροί, και δεξιά υπήρχαν καψαλισμένοι διάολοι με τρίαινες που αρπάζανε τους περιττούς και τους τρυπάγανε να ματώσουν και τους χτυπάγανε μέχρι τα κόκκαλα τους να σπάσουν και τους σπρώχνανε στο κενό, τους βυθίζανε στη φωτιά, τους ρίχνανε στο πύρινο λαρύγγι ενός τεράστιου απόκοσμου τέρατος. Και η δεξιά πλευρά όλο και μεγάλωνε και όλο και κατάπινε σπιθαμές.

Όλο έλεγα στον εαυτό μου, είναι ένα όραμα, ηρέμησε, απόλαυσε τη φαντασμαγορία που σου προσφέρεται, δεξου το σαν μια γεμάτη εμπειρία, μα όλο έτρεμα, ο πυρετός δε μου επέτρεπε να υπακούω στις λογικές μου σκέψεις. Τι με φόβιζε? Πρώτη φορά τα έβλεπα? Την τιμωρία, τον πόνο, την εσχατολογία, τις τερατώδεις μορφές. Κάθε φορά έτσι ηταν, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι. Να χωθώ οριστικά κάτω από το πάπλωμα και όλα θα τελειώσουν? Ώστε αυτό αποφάσισα? Την εύκολη λύση? Καλά μου, θα το θυμάμαι αυτό όμως, πόσο δίστασα αυτή τη φορά, τη φορά που η κόλαση άρχιζε να υπερκαλύπτει τον παράδεισο.

Πήγα να τραβήξω τα σκεπάσματα. Αδύνατον. Ήμουν γυμνός. Κοίταξα προς τα πάνω.

Ήμουν και ο ίδιος στο λόφο. Με παρέσερνε το πλήθος κι ανέβαινα κι εγώ Μια γριά με άρπαξε απο τα μαλλιά για να κρατηθεί και φώναξα καθώς μου ξερίζωνε μια τούφα. Τη χτύπησα δυνατά με γροθιές στο στόμα μέχρι να με αφήσει. Και γύρω μου, όλοι χτυπούσανε με λύσσα, με αδημονία να ανεβούν ψηλά. Ακολούθησα τους πολλούς, μα ένιωθα εξαντλημένος να λιώνω από τον πυρετό. Τον έβλεπα, πλησίαζα.

Άραγε πέθανα, σκέφτηκα. Αυτό ηταν? Ενσωματώθηκα κι εγώ σε αυτό που τόσα χρόνια νόμιζα πως δεν ήταν παρά ένα παραλλήρημα της ασθενείας μου, μα φαίνεται τελικά πως ήταν μια προειδοποίηση που εγώ πήρα ασυλλόγιστα? Είδα τον απόστολο Παύλο να με κοιτάει. Δεν ήταν τώρα ανέκφραστος. Είχε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο και γουρλωμένα τα μάτια και κάθε τόσο μου έδειχνε τα δόντια του που τα έσφιγγε με οργή.

Ήμουν πολύ κοντά στη διαλογή. Ένα ρυάκι ζεστού νερού έτρεχε στα πόδια μας και τα κάλυπτε μέχρι τα γόνατα. Κάποιοι σκοντάφτανε και δε μπορούσαν να ξανασηκωθούν όπως τους ποδοπατούσε ο όχλος. Έφτανα εκεί που οι αγνοί σώνονται και οι βρώμικοι καίγονται στα βασανιστήρια.

«όχι, δεν είναι έτσι» άκουσα ένα γέροντα να λέει δίπλα μου.
«κανείς δεν καταστρέφεται, μόνο μεταμορφώνεται, αλλάζει περιεχόμενο, κι όσοι δε ζήσουν υπο το φως Του θα δουν τη λάμψη της δικαιοσύνης Του». Ήταν πολύ γέρος, τυλιγμένος με κατασκισμένα σεντόνια, διατηρούσε όμως ακόμα μια αξιοπρέπεια και έμοιαζε σχεδόν ικανοποιημένος που πλησιάζαμε, σα να ανυπομονούσε να κριθεί.

Ναι, ωραία θα το δουν μια το φως και μετά θα θαφτούν στο σκοτάδι, απάντησα.
«δε θα τιμωρηθούν για τις πράξεις τους, θα κριθούν και θα λυτρωθούν»
Ο γέροντας ήταν γαλήνιος και με ηρέμησε μέσα σε όλο αυτό το χάος. Δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.
Μου αρέσεις, του είπα. Τέτοια λογική χρειάζομαστε στη ζωή μας. Πώς λέγεσαι γέροντα, τον ρώτησα
«ονομάζομαι Συμεών»
Δε φοβάμαι πια την κρίση, του είπα. Η στάθμη του νερού ανέβαινε. Πολύ.

Πετάχτηκα καταβρεγμένος πίσω στο κρεβάτι μου. Είχα σωθεί. Ήμουν και πάλι πίσω στο δωμάτιο, το όραμα είχε εξαφανιστεί και ένιωθα διαυγής, ο πυρετός θα είχε υποχωρήσει. Δίπλα στο κρεβάτι με κοίταζε που κοιμόμουν ο Συμεών.
«είχες ανήσυχο ύπνο» μου είπε

Μένουμε πια μαζί στο σπίτι. Δε με νοιάζει τι λέει ο κόσμος. Τις νύχτες με ηρεμεί να ξέρω πως κοιμάται στο κρεβάτι μου, χωρίς να υπάρχει τίποτα γκέι σε αυτό. Με τις συμβουλές του με καθοδηγεί σε μια καλύτερη ζωή.

Νιώθω πως βγήκα κερδισμένος από την ημέρα της κρίσης.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 03, 2008

Ανελκυστήρος Πάθη

« Δεν ένιωσα καθόλου αγάπη και τρυφερότητα τις γιορτές».
Και τί έπρεπε δηλαδή να κάνω, να της τη δώσω εγώ την τρυφερότητα? Αυτή η τσιγγάνα δίπλα μου είχε μια ενοχλητική οσμή που δεν ήξερα αν θα την άντεχα για πολύ. Ήλπιζα μόνο να μας βγάλουν σύντομα απο αυτό το διαολεμένο ασανσέρ.

«Ξέρετε τι μου είπανε στον 5ο όροφο? Να βρω δουλειά και να σταματήσω να ζητιανευω. Οτι είμαι άχρηστη στην κοινωνία».
Μπορούσα να στοιχηματίσω πως το είπε η Αντιγόνη στη ρεσεψιόν αυτό. Φαντάστηκα και το υποτιμητικό της βλέμμα που συνόδευε την ειρωνία των λέξεων της. Καλό κορίτσι η Αντιγόνη. Μάλλον έπαιζε με τα νεύρα της καημένης της τσιγγάνας, αλλά αν δεν τη έχεις γνωρίσει για να καταλάβεις τον τρόπο της, σίγουρα την παρεξηγείς. Βέβαια, απο την άλλη δεν της είχε πει και ψέματα. Όποιος χρειάζεται λεφτά για το παιδί του και είναι γερός, ψάχνει για δουλειά, δε ζητιανεύει σε εταιρείες. Και αυτή η κοπέλα μια χαρά νέα και δυνατή φαινόταν. Άραγε εμείς στον 4 ο να της δώσαμε τίποτα..

«Τι γίνεται γιατί δε μας βγάζουν. Και τα φοβάμαι τα ασανσερ, δε μπορώ θα σκάσω».
Αυτό ακριβώς αν έκανε δε θα ήταν άσχημα. Το τελευταίο που χρειαζόμουν ήταν ένας διάλογος με μια άγνωστη τσιγγάνα. Τί κοινό είχαμε δηλαδή. Τί θα μπορούσαμε να συζητήσουμε άραγε, σε ποιό σημείο ήταν δυνατό να βρούμε προσέγγιση. Με τί ασχολούνται οι τσιγγάνοι. Χμ.. ωραίο θέμα συζήτησης « στήσιμο σκηνής». Εσείς στους καταυλισμούς σας πως τη στήνετε τη σκηνή, εγώ οταν πάω στο κάμπινγκ το καλοκαίρι χρησιμοποιώ πασσάλους και στη μέση εκτός απο τις γωνίες και τεντώνω τον ουρανό και με ένα σχοινάκι. Χα. Άκου στησιμο σκηνής. Τί άλλο κάνουν οι τσιγγάνοι. Λένε τα κάλαντα με ακαταλαβίστικες λέξεις
«αρχιμηνια κατηκολια
πηνη με σελανεμινια
κια αρχη κι αρχηκεραμεντενε
εσκεμε εσκεμε το παλικαρι»

..σίγουρα δε θα ηταν πρέπον να τη ρωτησω αν έχει ιδέα τι λένε τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα. Η αντιγόνη θα ρώταγε σίγουρα.

«Κύριε φοβάμαι. Αλήθεια φοβάμαι κάντε κάτι»
Την κοίταξα προσεκτικά. Αυτή η κοπέλα έτρεμε. Στ αλήθεια είχε πανικοβληθεί κι εγώ σκεφτόμουν χαζές ιστορίες με τσιγγάνους και τρίκυκλα. Θα την έπαιρνα μια αγκαλιά να την ηρεμήσω αν δε σιχαινόμουν τα βρώμικα ρούχα της. Είχαν μια κρούστα γλίτσας πάνω κι εγώ είχα σίγουρα κάποιο meeting αργά το απόγευμα. Θα της κάλυπτα και το κενό τρυφερότητας. Δύο σε ένα. Αντί για αυτό άρχισα να φωνάζω και να χτυπάω την πόρτα του ασανσέρ. Όποιος δεν έχει καρδιά έχει χέρια.

Η ώρα περνούσε. Μας είχανε ακούσει και κάθε τόσο βάζανε και καμιά φωνή να δούν αν είμαστε καλά, αλλά η διαδικασία απεγκλωβισμού μας κυλούσε υπερβολικά αργά. Η μικρή τσιγγάνα δεν έλεγε να ηρεμήσει.
«Εσείς εδώ δουλεύετε? Τί δουλειά κάνετε? Δε θα μπορούσα να δουλεύω όλη μέρα σε γραφεία, πως μπορείτε»
Μήπως είχε και άδικο? Μια μικρογραφία ήταν το ασανσέρ της ασφυκτικής ζωής μου. Λίγη ελευθερία κινήσεων, βαρετές κουβέντες και δυσωδία. Η κοπέλα ήταν κλειστοφοβική, εγώ πάλι όσο το σκεφτόμουν την έβρισκα εκεί μέσα, υπήρχε κάτι οικείο.

«Εγώ θα ήθελα να ταξιδέψω σε ξένες χώρες. Στην Ασία. Να δώ άλλους πολιτισμούς. Εκεί ο κόσμος ζει πιο πολύ με τη φύση»
Η Ασία ... ωραία χώρα. Ήταν ενα κορίτσι με πολλά όνειρα και λίγα μέσα για να τα πραγματοποιήσει. Κι εγώ θα 'θελα να ταξιδέψω της είπα. Σίγουρα θα έβρισκα κι εγώ πολύ ενδιαφέρουσα την Ασία, ένας άλλος κόσμος.

«Αυτός ο κόσμος μας περιμένει να τον ανακαλύψουμε κι εμείς είμαστε μέσα στο ασανσέρ»
με εξέπληξε η μικρή τσιγγάνα και μετά μου χαμογέλασε. Γέλασα κι εγώ δυνατά. Είχε ωραίο χαμόγελο, ήταν όμορφη γυναίκα και δεν το είχα προσέξει. Τη ρώτησα πως τη λένε, πόσων ετών είναι, αν παντρεύτηκε νωρίς πως είναι η καθημερινότητα της. Μιλήσαμε αρκετά. Ήταν πρόσχαρη και πολύ ευχάριστη.

«Είστε κι εσείς πολύ πολύτιμος άνθρωπος. Η οικογένεια σας θα σας χαίρεται».
Μια ευωδία καλοσύνης είχε πλημμυρίσει τον μικροσκοπικό χώρο του ασανσέρ. Κάθε λέξη της Δανάης με γέμιζε χαρά, είχε ένα μοναδικό τρόπο να την προσφέρει χωρίς να ζητάει αντάλλαγμα. Της μίλησα αυθόρμητα για την οικογένεια μου. Για τους γονείς μου που αποσύρθηκαν στην επαρχία και δεν τους βλέπω πια συχνά. Για τα αδέρφια που συναντιόμαστε στις γιορτές γεμάτοι νεύρα και βιασύνη να ξαναχωρίσουμε. Είχε το φόβο της και ψιλοέτρεμε, όμως είχε μόνο καλές κουβέντες να μου απαντήσει.

Η γλυκιά αθωότητα και καλοσύνη της με είχε γοητεύσει. Πλησίασα να τη φιλήσω, όταν ένας δυνατός κρότος ακούστηκε και το ασανσέρ σα να κύλησε μερικά εκατοστά προς τα κάτω. Πιαστήκαμε ο ένας απ τον άλλον. Το άγγιγμα της με ηρέμησε αμέσως.

« Είστε καλά?»
με ρώτησε η Δανάη και τα μάτια της με παρακαλούσαν να τη φιλήσω. Το ασανσέρ είχε ήδη αρχίσει να κατεβαίνει. Λίγα δευτερόλεπτα μας μέναν πριν βγουμε. Δευτερόλεπτα αμηχανίας και σιωπής. Η πόρτα άνοιξε. Κάτι μάστοροι και αρκετος κόσμος μαζεμένος στην είσοδο μας υποδέχτηκαν με ανακούφιση. Βγήκαμε έξω και ήταν και μερικοί συνάδελφοι που κάτι με ρώτησαν αλλά αδιαφόρησα.

Πρόλαβα τη Δανάη πριν βγει απο το κτίριο. Κανείς δεν της είχε δώσει σημασία, όλοι πέσανε πάνω μου. Δε μπορώ να θυμηθώ τί της είπα, νομίζω της είπα να προσέχει ή αν όχι αυτό, κάποια παρόμοια τυπικότητα. Είχα το ένα χέρι μου στην τσέπη και σκεφτόμουν να της δώσω μια κάρτα μου. Δεν το έκανα.

Και δεν το μετάνιωσα. Τί θα μπορούσα να κάνω εγώ με μια τσιγγάνα. Δεν είχαμε κοινά, είμαστε απο άλλους κόσμους. Μας κοίταγαν και γνωστοί, ευτυχώς που δεν έκανα καμια χαζομάρα και θα μου το τραγουδάγανε μετά οι συνάδελφοι για χρόνια. Όσο για τη μικρή τσιγγάνα με την «διακριτική εσσάνς», ίσως βρηκε την τρυφερότητα που ζητιάνευε σε κάποιο άλλο ασανσέρ μιας άλλης εταιρίας.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007

ΕΥ ΖΕΙΝ 10 - ΤΟ ΤΕΣΤ : Πόσο παράφρων είσθε

Πολλοί αναγνώστες τον τελευταίο καιρό μας λένε πως απολαμβάνουν το ευ ζειν παρόλαυτα δεν είναι βέβαιοι αν είναι όντως παράφρονες. Μας ρωτούν λοιπόν αν υπάρχει κάποιος τρόπος για να διαπιστώσουν πόσο παράφρονες είναι.

Γιαυτό σήμερα σας παρουσιάζουμε απο κοινού με το λεξ λούθορ το απόλυτο τέστ για παράφρονες. Μοιάζει πολύ με το ψυχολογικό τεστ της Μινεσσότα το οποίο ίσως αρκετοί έχετε δώσει για είσοδο σε σχολές δημοσίου και που περιλαμβάνει μια σειρά ερωτήσεων. Το τέστ για παράφρονες θα σας δώσει με ασφάλεια ένα αποτέλεσμα σε μορφή ποσοστών για το πόσο παράφρονες είστε, αφού πρώτα μέσω κομπιούτερ σε μέγεθος δωματίου 30τμ διαπιστωθεί πόσο υποχόνδριοι, καταθλιπτικοί, υστερικοί, ομοφοβικοί, παρανοϊκοι, ψυχασθενείς, ακοινώνητοι είστε.

Το τέστ για παράφρονες αποτελείται απο 213 ερωτήσεις που απαντώνται με ενα Χ στο πεδίο Σωστό ή Λάθος.
Το τέστ για παράφρονες πρέπει να συμπληρωθεί το πολύ μέσα σε 10 λεπτά. Που σημαίνει πως δεν πρέπει να διαθέσετε πάνω απο 3 δευτερόλεπτα σε κάθε απάντηση.

Μην προσπαθείσετε να ξεγελάσετε το τεστ για παράφρονες - είναι ανώφελο.

Το τέστ για παράφρονες ξέρει πόσο παράφρων είστε.

Το τέστ για παράφρονες δεν κάνει πους απς – σπρώχνει τη γή προς τα κάτω.

Μια φορά κάποιος προσπάθησε να δείρει το τεστ για παράφρονες, αλλά έφαγε στριφογυριστή κλωτσιά στα μούτρα.

Όσοι επιθυμούν να μάθουν πόσο παράφρονες είναι μπορούν να βρούν το ειδικό έντυπο για απάντηση στο τεστ εδώ και αφού το συμπληρώσουν να το αποστείλουν στο μέηλ fightbacknaoum παπάκι gmail.com


Πόσο παράφρων είσθε

1. Κάποιες Δευτέρες εύχομαι να μη δούλευα αλλά να πληρωνόμουν.

2. Τις νύχτες ξυπνάω και πίνω γάλα με κρουασάν σοκολάτα.

3. Υπάρχουν κάποιοι λαοί που είναι ανώτεροι από τους άλλους.

4. Δεν είναι κακό να έχεις κάποιον ανήλικο κλειδωμένο στο υπόγειο.

5. Αν μονομαχούσαν ένα λιοντάρι με ένα κάστορα, ο κάστορας θα νικούσε.

6. Έχω δουλέψει ως σωσίας του Κάρολου Κουν.

7. Όταν ήμουν μικρός νόμιζα ότι δεν είναι σωστό να πυροβολείς τυφλούς από το μπαλκόνι.

8. Ποτέ δεν μένω χωρίς σπάγκο στην τσέπη.

9. Δεν είχα ποτέ συλλογή από κουμ κουάτ.

10. Πολλές φορές νιώθω ότι οι πατούσες μου θα ξεκολλήσουν από τα πόδια μου.

11. Ένας σκύλος είναι σωστό να έχει δύο πόδια.

12. Κάποιες Δευτέρες εύχομαι να ήμουν υπο την προστασία της οργάνωσης Αρκτούρος.

13. Για πολλά χρόνια ο καλύτερος μου φίλος ήταν ένα πιάτο πιλάφι.

14. Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.

15. Δεν υπάρχει πιο αντιπαθητικό πλάσμα από ένα σκύλο.

16. Κάποιες Δευτέρες εύχομαι το επάγγελμα μου να ήταν ροφηματοποιός.

17. Δεν είναι απίθανο να εκραγείς ενώ ακούς Πρωτοψάλτη.

18. Ο Σιλοάμ χρησιμοποιεί μόνο κρεμοσάπουνο Dove.

19. Αν δεχόμουν επίθεση από μοναχούς σαολίν θα τα κατάφερνα καλά.

20. Μπορώ να φάω 3 κιλά κάσιους σε μία μέρα.

21. Παρότι δε με λένε Τρύφων, αν με φωνάξει κάποιος έτσι δεν έχω πρόβλημα.

22. Ψωνίζω μια φορά τη βδομάδα έτοιμα τσιμεντο κονιάματα

23. Δεν θα είχα πρόβλημα αν εξαφανιζόταν από το χάρτη η Αλβανία.

24. Η διαφορά παστελιού και μαντολάτου είναι ευδιάκριτη για μένα.

25. Σκέφτομαι πολλές φορες να δοκιμάσω την κρυογονική ψύξη.

26. Πιστεύω πως υπάρχει Θεος και μας τιμωρεί για τις πράξεις μας.

27. Πάνω από τις μεγάλες πόλεις γίνονται ψεκασμοί που δε γνωρίζει ο πολύς κόσμος.

28. Θαυμάζω την ικανότητα κάποιων ανθρώπων να συνεργάζονται με ζώα.

29. Στην παιδική μου ηλικία ελκόμουν από μεταλλικά αντικείμενα.

30. Είμαι πολύ προσεκτικός με το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας.

31. Δε μπορώ να παραμείνω καθιστός για πάνω από 20 λεπτά.

32. Είναι αναγκαίο να λούζομαι δυο φορές την ημέρα.

33. Πολλές φορές αδυνατώ να συνενοηθώ με τους άλλους.

34. Με ενοχλούν τα άτομα που μουρμουράνε τραγούδια μέσα στο τύμπανο του αυτιού μου.

35. Ορισμένες φορές έχω ονειρευτεί πως βρέχει χαλβαδόπιτες.

36. Μας παρακολουθεί μια ανώτερη δύναμη.

37. Μερικές φορές ξυπνάω με ένα κόμπο στο λαιμό.

38. Δεν έχω κομοδίνο εκ πεποιθήσεως

39. Δεν σφαγίασα ποτέ μου αρκούδα.

40. Έχω φάει λακέρδα πολλές φορές.

41. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν νιώθω καλύτερα με μερικά ποτηράκια.

42. Ο Κουικάρας είναι υπαρκτό πρόσωπο.

43. Η 8η εντολή ήταν «δειλοί, δέσατε τους φίλους μας»

44. Στον τελικό της ζούγκλας χάναμε συνεχώς ώσπου γεμίσαμε το κύπελλο με κελοξ κοκο ποπς

45. Πολλές φορές ιδρώνουν τα δόντια μου.

46. Δεν μπορώ να προφέρω την λέξη «ζιβάγκο» έξω από καταστήματα ειδών καπνιστού.

47. Είχα στο παρελθόν σεξουαλικές σχέσεις με πουλερικό.

48. Οι σταφίδες είναι στην πραγματικότητα συσκευές δορυφορικού εντοπισμού επινοημένες από εξωγήινες οντότητες.

49. Τίποτα δεν με χαλαρώνει καλύτερα από ένα καλοσιδερωμένο καπέλο.

50. Δεν έχω φάει ποτέ λακέρδα.

51. Θα ήθελα να ήμουν ο Ζέπος Πεμπονάρης.

52. Αντιλαμβάνομαι την διαφορά πιτυρίδας και πυρίτιδας.

53. Όταν λέω ότι με ζώνουν τα φίδια κυριολεκτώ αλλά δεν θέλω να το πω γιατί οι φίλοι μου φοράνε μόνοι τις τιράντες τους.

54. Δεν έχω κανένα πρόβλημα που ο σκύλος Γκούφυ έχει για κατοικίδιο τον σκύλο Πλούτο και όλοι δείχνουν να μην ενοχλούνται από αυτό το γεγονός.

55. Δεν έχω διεξάγει ασυνήθιστα πειράματα με σκύλους, πριόνια και τέμπερες.

56. Αγαπώ τη μητέρα μου.

57. Κάποιος με έχει βάλει στο μάτι.

58. Όταν βρίσκομαι υπό πίεση δεν θέλω να μου φωνάζουν.

59. Στην μονοπόλυ δεν αγοράζω ποτέ την εταιρεία υδάτων.

60. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από αρτιμελή σκύλο.

61. Απολαμβάνω πολλές φορές να γελάω με αλβανικές παροιμίες.

62. Τις νύχτες ξυπνάω και κατεβαίνω στο υπόγειο και παίζω με τα εργαλεία μου.

63. Αν μονομαχούσαν ένα λιοντάρι με ένα κάστορα, η μάχη θα ήταν αμφίρροπη.

64. Ισχύει πάντοτε Π = 3,14

65. Ο Ιησούς Χριστός ζει ανάμεσα μας.

66. Δεν είναι κακό να αναγράφεις στην ταυτότητα το σχήμα προσώπου σου.

67. Ο Ντέηβιντ Χάσελχοφ ήταν ο καλύτερος Τζέημς Μπόντ.

68. Όταν έχει κρύο νιώθω πολύ ευαίσθητο το πάνω μέρος του κεφαλιού μου.

69. Η νεκροφαγία δεν είναι κανένα έγκλημα

70. Βρίσκω άκομψο το χόμπι των σκύλων να κυνηγάνε αυτοκίνητα.

71. Νιώθω συμπάθεια για τους ανθρώπους που αυτό – πυρπολούνται.

72. Το ταξίδι με τρένο είναι πολύ κουραστικό.

73. Στο σχολείο μου άρεσαν πολύ τα θεωρητικά μαθήματα.

74. Πάντοτε απέφευγα το κυλικείο του σχολείου με το φόβο της ανατίναξης.

75. Η ροκ μουσική με φοβίζει.

76. Μου αρέσει που τις Κυριακές μπορώ να λούζομαι τέσσερις φορές.

77. Βρίσκω πολύ ανόητο άθλημα την ιππασία.

78. Μικρός πίστευα πως το water polo απαιτούσε να πνιγούν μερικά άλογα.

79. Διασκεδάζω βλέποντας μασίστες να σκίζουν τηλεφωνικούς καταλόγους.

80. Δε μπαίνω σε τηλεφωνικούς θαλάμους με το φόβο της ανατίναξης.

81. Κάθε Παρασκευή απόγευμα αγοράζω χαρούπια δυο ημερών.

82. Μερικές φορές αισθάνομαι το κεφάλι μου έτοιμο να πέσει.

83. Όταν πιέζομαι πονάνε οι φρονιμήτες μου.

84. Μου αρέσει να κοιμίζω ένα μεγάλο κομμάτι σαλάμι.

85. Μερικά βράδια παριστάνω τον τροχονόμο.

86. Ο γάμος μου αρέσει σαν ιδέα εφόσον περιλαμβάνει μια κολυμβήθρα με πηχτή σάλτσα.

87. Κάποια απογεύματα ο Κώστας Πρέκας με παρακολουθεί.

88. Τα δόντια μου ιδρώνουν τακτικά.

89. Συνηθίζω να λέω ανέκδοτα με Τούρκο , Γερμανό και Πόντιο.

90. Εντάξει το ομολογώ , είχα φάει λακέρδα πριν μερικά χρόνια αλλά δεν μου άρεσε.

91. Ο αγαπημένος μου ήρωας είναι ο ζορό.

92. Η πυρίτιδα δεν είναι ποτέ αρκετή.

93. Αγαπώ τον πατέρα μου.

94. Ίσως η λακέρδα να μου άρεσε λίγο.

95. Φοβάμαι το χαρτί τουαλέτας.

96. Είναι καλή επένδυση να αγοράζεις γάτες προς κατάψυξη.

97. Αν σε ακραίες συνθήκες ήταν απαραίτητο για την επιβίωση μου, θα έτρωγα ανθρώπινο κρέας.

98. Δε βρίσκω παράξενο που σε κάποιες χώρες τρώνε σκύλο.

99. Έχω πάντα στην τσέπη μου σπάγγο.

100. Με ενοχλεί όταν μου παίρνουν τους συνδετήρες μου.

101. Μπορώ να ξεχωρίσω ένα περφορατέρ από ένα αποσυρραπτικό.

102. Πιστεύω πως υπάρχουν βαπόρια που μεταφέρουν στοιβαγμένους σκύλους.

103. Αν ποτέ γνώριζα τον Ρούμπικ θα του έβαζα τον κύβο στον κώλο.

104. Μέσα στη θάλασσα αισθάνομαι πιο ασφαλής.

105. Φοβάμαι πολύ τους οδοντίατρους.

106. Κάποιες Δευτέρες εύχομαι να ήμουν ψάρι.

107. Το σεξ πριν το γάμο είναι αμαρτία.

108. Όταν βρίσκομαι σε κλειστό και στενό χώρο έχω τάσεις στραγγαλισμού.

109. Πιστεύω πως ένας σκύλος με φουλάρι είναι ηγετική φυσιογνωμία.

110. Πιστεύω πως αν κάποιος χάσει την αυτοσυγκέντρωση του μπορεί να πέσει στο κενό του μετρό.

111. Είμαι βέβαιος ότι η πυρίτιδα ανακαλύφθηκε από κάποιο μικρό τριχωτό ζώο όπως το ρακουν ή ο κάστορας.

112. Μια μπομπίνα σπάγκου στην τσέπη με κάνει να νιώθω ασφαλής.

113. Παλιότερα είχα συναναστροφές με άτομα που έτρωγαν λακέρδα.

114. Αγαπούσα τον παππού και τη γιαγιά μου.

115. Όταν ήμουν μικρός συνήθιζα να σκοτώνω σκύλους πετώντας τους μεγάλα κομμάτια παξιμάδι.

116. Δεν έχω πει σε κανένα τι έχει μέσα το μπαούλο μου.

117. Οι σκύλοι με εκνευρίζουν.

118. Μερικές φορές βλέπω στο όνειρο μου πως τα ζυγωματικά του Ριτζ ανατινάζονται και πνίγεται ο κόσμος από το παλιρροιακό κύμα.

119. Στο παρελθόν συνήθιζα να έχω κρεμασμένο έναν ταριχευμένο σκαντζόχοιρο στο μπρελόκ μου.

120. Δεν γνωρίζω τι είναι η λακέρδα παρόλο που αστειεύομαι συχνά με αυτήν.

121. Όταν ήμουν μικρός είχα έναν φανταστικό φίλο που τον φώναζα Σοφρόνη.

122. Μια φορά την εβδομάδα τεμαχίζω σκύλους με τους φίλους μου.

123. Ώρες ώρες νιώθω τα άκρα μου να μουδιάζουν και δεν μπορώ να περπατήσω.

124. Συχνά βγάζω διάφορα εξανθήματα στο δέρμα μου.

125. Πιστεύω πως έχω έρθει στην ζωή για κάποιον λόγο.

126. Έχω αποστείλει δέμα με κεφάλι αλόγου χωρίς γραμματόσημο.

127. Είναι καλή επένδυση να μετατρέπεις τα χρήματα σου σε ρούβλια.

128. Θα με έλκυε σεξουαλικά να αυνανιστώ μέσα σε μούστο.

129. Ο κάστορας είναι πολύ εκλυστικό ζώο.

130. Μικρός μιλούσα με τις κούκλες μου.

131. Έλκομαι από άτομα του ίδιου φύλλου μου.

132. Το σεξ είναι θεμιτό μόνο όταν γίνεται προς τεκνοποίηση.

133. Εκκλησιάζομαι μια φορά την εβδομάδα.

134. Φοράω πάντοτε ζεστά γάντια.

135. Όταν αγχώνομαι δεν ελέγχω τα χέρια και τα πόδια μου.

136. Όταν κάποιος φωνάζει κάποιο όνομα στο δρόμο, γυρνάω πάντα κι ας μην είναι το δικό μου.

137. Μου φαίνεται παράλογο να οδηγούν τους τυφλούς οι σκύλοι.

138. Όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε πολύ κόσμο φοβάμαι πως θα μου κλέψουν το σπάγγο μου.

139. Έχω σκεφτεί πως μπορεί όταν κοιμάμαι ζωύφια να τρυπώνουν στα αυτιά μου.

140. Συνήθως πίνω πάνω από τέσσερις καφέδες την ημέρα.

141. Ντρέπομαι να φάω κρέας μπροστά σε άλλο κόσμο.

142. Τα υπόγεια των σπιτιών πρέπει να έχουν πολύ καλή ηχομόνωση.

143. Όταν καποιος μου μιλάει για πάνω από 3 λεπτά με πιάνουν τα γέλια.

144. Μερικές φορές μέσα στην εκκλησία νιώθω οι εικόνες αγίων να με παρατηρούν.

145. Όταν βλέπω παλιού συμμαθητές που έχω πολλά χρόνια να τους συναντήσω αλλάζω πεζοδρόμιο.

146. Όταν βλέπω εφιάλτες με σκύλους ξυπνώ ιδρωμένος και αλλάζω τα πλακάκια στο πεζοδρόμιο.

147. Δεν ιδρώνουν ποτέ τα δόντια μου.

148. Πολλές φορές νιώθω μια ακατανίκητη έλξη σαν φωνή που μου υπαγορεύει να φάω λακέρδα.

149. Όταν ήμουν μικρό βρήκα ένα μικρό ρακουν στο δάσος και μετά που το ξέθαψα από τη μυστική μου κρυψώνα στεναχωρήθηκα που είχε πεθάνει.

150. Έχω συμμετάσχει σε σεξουαλικά ακραίες πράξεις με την συμμετοχή περισσοτέρων τους ενός ατόμου , τριχωτών ζώων, πουλερικών και μια διμοιρία ΜΑΤ.

151. Αποκεφαλίζω όλα τα άλογα από τις σκακιέρες γιατί μου φέρνει καλή τύχη.

152. Όποτε τρώγω λακέρδα ιδρώνουν τα δόντια μου.

153. Μερικές φορές όταν είναι Τετάρτη και βρίσκομαι σε βιομηχανία αλλαντικών δεν μπορώ να προφέρω το όνομα του Σταύρου Παράβα.

154. Αν υπήρχε ο σατανάς θα είχε κεφάλι αλόγου και σώμα φιδιού.

155. Δεν έχω καταφέρει να λύσω τον κύβο του Ρούμπικ.

156. Απογοητεύομαι που δε μπορώ να περπατήσω στο βυθό της θάλασσας.

157. Ο τροχός του οδοντίατρου έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

158. Μερικοί άνθρωποι είναι γεννημένοι με το γονίδιο της επιτυχίας.

159. Υπάρχει κάποιο ζώο με 4 πόδια που μισώ πολύ.

160. Συμπαθώ αμέσως τα άτομα που γελούν με τα ανέκδοτα με άλογα.

161. Μου αρέσουν πολύ τα γλυκά

162. Δε μου αρέσουν καθόλου τα γλυκά

163. Μου αρέσουν υπερβολικά πολύ τα γλυκά

164. Θα με ενδιέφερε ένα ταξίδι στο Γάγγη.

165. Πιστεύω πως υπάρχουν στην πραγματικότητα καλικάντζαροι.

166. Μπορώ να ξεχωρίσω ένα καλικάντζαρο απο ένα νανο.

167. Πιστεύω πολύ οτι πάνω απο 4 εκτρώσεις ανα άτομο είναι έγκλημα.

168. Βρίσκω πολύ αστεία διαδικασία την εμφύτευση μαλλιών.

169. Το ιδανικό όνομα για πολιτικό ηγέτη είναι Ρούντολφ.

170. Γνωρίζω τί είναι η γράνα.

171. Γιατί ο άλλος?

172. Οι καρέτα καρέτα τρέφονται με μπαλόνια ηλίου.

173. Μου αρέσει πολύ ο χορός μπόσα νόβα.

174. Το σαλάμι και η μορταδέλλα θα έπρεπε να βρίσκονται σε κάθε κυριακάτικο τραπέζι.

175. Φοβάμαι πολύ τον Αρχιεπίσκοπο της Αντιόχειας.

176. Αντιλαμβάνομαι πως τα χρυσόψαρα δεν έχουν αμύθητη αξία.

177. Όλοι οι άνθρωποι έχουν ωοειδές σχήμα προσώπου.

178. Πιστεύω οτι πάνω απο το 86% των αεροπορικών πτήσεων θα έπρεπε να ακυρώνονται.

179. Σωστό ή λαθος?

180. Η ενόργανη γυμναστική μου δημιουργεί ένα φόβο κατακρεούργησης.

181. Μου αρέσει να φορώ χαρτοσακούλα και να περιφέρομαι στους δρόμους.

182. Πολλές φορές βλέπω τηλεόραση μόνο και μόνο με την προσμονή της ανατίναξης του παρουσιαστή.

183. Είμαι υπέρ της εκταφής νεκρών για ίδια χρήση.

184. Με φοβίζει πολύ το σαλέπι.

185. Το δέκα μπαστούνι είναι πολύτιμο χαρτί και έχω παντοτε κάποιο στην τσέπη μου.

186. Έχουν περάσει και εβδομάδες που δεν έφαγα με το φόβο της σαλμονέλας.

187. Κάποιες φορές τυλίγω ένα μεγάλο σαλάμι με κουβερτούλα και το περιφέρω σα μωρό.

188. Όλοι έχουμε την ίδια τάση για αποτυχία.

189. Μου αρέσει να παίζω πονηρά παιχνίδια με νάνους

190. Πιστεύω πως οι λαχειοπώλες έχουν ύποπτες διασυνδέσεις.

191. Οι νάνοι έιναι πονηροί.

192. Πολλές φορές δε μπορώ να ξεχωρίσω γνωστούς μου απο τα ομοιώματα τους απο αφρολέξ.
193. Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε να σνιφάρω βενζίνη.

194. Βρίσκω το μαντολάτο πολύ αστειο γλυκό.

195. Νομίζω πως οι Φιλιππινέζοι είναι κατώτεροι άνθρωποι.

196. Έχω λάβει το μέηλ «Αυτά βλέπουν και θέλουν να μας δώσουν σύνταξη στα 70»

197. Γνωρίζω που βρίσκεται η κολυμβήθρα του Σιλοάμ.

198. Είμαι σε θέση να ξεχωρίσω τα εγκλήματα των Δουρή και Σεχίδη.

199. Συνηθίζω να ψηφίζω τους συβαρίτες πολιτικούς της μαλθακότητας και της τρυφηλότητας.

200. Ο τεμαχισμός σκύλων είναι πολύ ακριβό χόμπι.

201, Πιστεύω πως τα δικαστήρια πρέπει να αντιμετωπίζουν τους κατηγορούμενους με μεγαλύτερη επιείκια.

202. Δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ ολόκληρη ταινία στον κινηματογράφο.

203. Ο κάστορας είναι το πιο αστείο ζώο από όλα.

204. Τα τρίκυκλα μου θυμίζουν πάντοτε παρακρατικές οργανώσεις.

205. Πιστεύω πως ποτέ μια δολοφονία δεν είναι αδικαιολόγητη.

205. Εκτιμώ πολύ το επάγγελμα του εκγυμναστή πιθήκων.

207. Αποφεύγω να βλέπω το σίριαλ Τόλμη και γοητεία αφού με τρομάζουν τα ζυγωματικά του Ρίτζ.

208. Έχω φάει λακέρδα αλλά το έχω πει μόνο στον ταξιδιωτικό μου πράκτορα.

209. Έχω σπάσει πολλούς κύβους του Ρούμπικ από τα νέυρα μου.

210. Εχω σκεφτεί να αγοράσω οδοντιατρικό τροχό.

211. Μερικές επιστήμες είναι υπερ εκτιμημένες.

212. Η ιατρική δεν είναι καμία σημαντική επιστήμη.

213. Το άγχος με οδηγεί σε ακραίες ενέργειες.

Τέλος τέστ
Όσοι επιθυμούν να μάθουν πόσο παράφρονες είναι μπορούν να βρούν το ειδικό έντυπο για απάντηση στο τεστ εδώ και αφού το συμπληρώσουν να το αποστείλουν στο μέηλ fightbacknaoum παπάκι gmail.com

Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007

Η ανατίναξις του ΜΙΝΙΟΝ


Χαρακτήρες και ταγκς:

Ο αντιβασιλέας
Ο υπάλληλος γραφείου
Το μινιόν
Το χρυσόψαρο
Το παιδί της αυτού μεγαλειότητος
Ο αμήχανος πωλητής
Ένας πελάτης
Η χρυσή δισκοθήκη του Γιώργου Πολυχρονίου



Όλα ξεκίνησαν στην οικία του αντιβασιλέα της Ελλάδος όπου για επίσκεψη επαγγελματικού ενδιαφέροντος έκρουσε τον κώδωνα ο διευθυντής του πολυκαταστήματος ΜΙΝΙΟΝ. Ο αντιβασιλέας, βλέπετε, εργαζόταν από την οικία του..

Κατόπιν ολιγόλεπτης αναμονής κατά την οποία ο διευθυντής επεξεργάστηκε το πολυτελές σαλόνι κουνώντας με νευρικότητα το πόδι του, ο αντιβασιλέας ήταν έτοιμος να τον δεχτεί.


-Διευθυντής: Καλημέρα σας
-Αντιβασιλέας: Καλημέρα, με ποιόν έχω την τιμή να συνομιλώ παρακαλώ
-Διευθυντής: Είμαι ο διευθυντής του πολυκαταστήματος ΜΙΝΙΟΝ
-Αντιβασιλέας: Πολύ όμορφα

-παύση-

-Αντιβασιλέας: Ναι, συνεχίστε, συνεχίστε παρακαλώ, συνεχίστε..
-Διευθυντής: Ο λόγος της επισκέψεως μου, χμ, θέλω να πω.. σας είχα στείλει μια επιστολή την προηγούμενη εβδομάδα
-Αντιβασιλέας: Μάλιστα, την έλαβα... Τι έλεγε?
-Διευθυντής: Ξέρετε, χμ, έχουμε εγκαινιάσει προσφάτως ένα νέο παράρτημα στον 8ο όροφο του καταστήματος μας με κατοικίδια ζώα.
-Αντιβασιλέας: Ζώα είπατε!
-Διευθυντής: Μάλιστα, κατοικίδια ζώα, σκυλάκια, ψαράκια..
-Αντιβασιλέας: Και οι προδιαγραφές υγιεινής τηρούνται κανονικά? Επιτρέπεται να υπάρχουν ζώα ανάμεσα στα υπόλοιπα έιδη που εμπορεύεστε
-Διευθυντής: Βεβαίως, φυσικά, χμ, ξέρετε, είναι ξεχωριστό παράρτημα και οι άδειες είναι πλήρεις, δηλαδή εννοώ, χμ, τα χαρτιά μας είναι όλα στην εντέλεια, υπογεγραμμένα από..
-Αντιβασιλέας: Mα και τότε ποιος ο σκοπός να το συζητάμε περαιτέρω? Ευχαριστώ για την επίσκεψη! Αντιο σας.
-Διευθυντής: Όχι, σας παρακαλώ, χμ, ο λόγος της επισκέψεως μου είναι διαφορετικός.
-Αντιβασιλέας: Άλλος! Είπατε άλλος! Και γιατί συζητάμε για ζώα?
-Διευθυντής: Κοιτάξτε, στο νέο μας παράρτημα έχουμε πολλών ειδών κατοικίδια ζώα. Τα παιδιά λατρεύουν τα μικρα ζώα. Ελπίζαμε πως με τη βοήθεια σας, θα καταφέρναμε μια επίσκεψη του «παιδιού της αυτού μεγαλειότητος» στο κατάστημα μας. Θέλω να πω, χμ, θα μπορούσε να διαλέξει όποιο ζωο ήθελε, κατοικίδιο εννοώ, και να το πάρει ως δώρο από εμάς, για τα εγκαίνια ξέρετε, χμ, θέλω να πω.. δηλαδή το δώρο από εσάς θα είναι στην ουσία.. προς τον υιό.. θελω να πω..
-Αντιβασιλέας : Κατοικίδια λοιπόν! Τι υπέροχο δώρο για το παιδί της αυτού μεγαλειότητος! Θα πάρω τον μικρό ο ίδιος και θα είμαστε αύριο εκεί ακριβώς στις 12 το μεσημέρι!
-Διευθυντής: Υπέροχα, υπέροχα, χμ, ξέρετε θα ήταν καλό για εμάς να ενημερωθούν και οι εφημερίδες για την επίσκεψη. Εννοώ, χμ, ίσως κάποιος φωτογράφος να κάλυπτε την επίσκεψη, χμ, αν φυσικά, εννοώ, αν φυσικά θέλει και η αυτού μεγαλειότης.
-Αντιβασιλέας: Όπως τα λέτε αγαπητέ, στις 12 ακριβώς.

Την επόμενη μέρα στις 11 στο ΜΙΝΙΟΝ.

- Αντιβασιλέας: Χαίρετε
- Υπάλληλος γραφείου: Μισό λεπτό, δε βλέπετε πως έχουμε δουλειά κύριε
- Αντιβασιλέας: Μα τι λέτε! Με περιμένουν
- Υπάλληλος γραφείου: Τόσος κόσμος περιμένει κύριος
- Αντιβασιλέας: Μα, είμαι ο αντιβασιλέας των Ελλήνων

- παύση -

- Υπάλληλος γραφείου: Κύριε Αντιβασιλέα συγχωρέστε με δε σας αναγνώρισα, ο κόσμος πολύς, σας περιμέναμε αργότερα
-Ενας πελάτης: Τι θα γίνει με τον ιαγουάρο μου?
Υπάλληλος γραφείου: Μιιισσσσό λεπτό κύριε, προηγείται ο κύριος Αντιβασιλέας
-Αντιβασιλέας: Υπέροχα! Τι μας προτείνετε για το παιδί της αυτού μεγαλειότητας
-Υπάλληλος γραφείου: Μάλιστα, στο κατάστημα μας υπάρχουν ωραιότατα…. υπάρχουν πολλά…… ζώα?
Ξέρετε,……. έχουμε οπωσδήποτε ….....
και όπως βλέπετε πολλά μικρά ……........ και μεγαλύτερα όμως ....……. ζώα ……….... Που…….…
που…..... αυτά τα ζώα…....που…...

-παύση, κρύος υδρώτας –

-Υπάλληλος γραφείου: Θα σας μιλήσω ειλικρινά κύριε Αντιβασιλέα μου. Εγώ δεν καταλαβαίνω τι δουλειά κάνω ακριβώς εδώ. Εγώ είμαι υπάλληλος γραφείου, όχι αμήχανος πωλητής. Εσάς θα έπρεπε να σας μιλάει τώρα ο αμήχανος πωλητής. Εγώ θα έπρεπε να έχω εμφανιστεί πολύ αργότερα, στην έκρηξη του πολυκαταστήματος ΜΙΝΙΟΝ. Ελπίζω να με καταλαβαίνετε μεγαλειότατε!
-Αντιβασιλέας: Μα τέλος πάντων αυτά τα προβλήματα πρέπει να διευθετηθούν σύντομα

-Φλύαρος πωλητής: Καλημέρα σας! Πως είστε κύριε Αντιβασιλέα! Μεγάλη τιμή μας να σας έχουμε σήμερα στο πολυκατάστημα μας! Φυσικά σας περιμέναμε νωρίτερα, όμως πάντοτε θα έιμαστε διαθέσιμοι να σας εξυπηρετήσουμε και να καλύψουμε πλήρως τις ανάγκες σας σε κατοικίδια ζώα! Το κατάστημα μας, στα πρότυπα των διεθνών pet shops όπως ονομάζονται, διαθέτει ποικιλία μικρών ζώων, που είναι κατάλληλα για να ζουν σε οικίες, να παρέχουν το αίσθημα της συντροφικότητας στους ιδιοκτήτες τους. Επίσης έχουμε ότι μπορεί να χρειαστεί ένα μικρό ζωάκι και πολλά είδη που θα κάνουν την σχέση ζώου –ιδιοκτήτη πιο στενή, όπως μπισκότα για σκύλους σε σχήμα κόκκαλου ή όμορφα περιδέραια για γάτες ή πολύχρωμα φουσκωτά ομοιώματα παπαγάλων, σε μεγάλες διαστάσεις για ιδία χρήση.
-Αντιβασιλέας: Μικρέ, τι σου αρέσει! Ότι θέλεις είναι δικό σου
-Το παιδί της αυτού μεγαλειότητος: Θέλω σκύλο.
-Ενας πελάτης: Συγγνώμη, περιμένω έναν ιαγουάρο.
-Φλύαρος πωλητής: Αμέσως κύριε, αν περιμένετε δυο λεπτά θα σας φέρουν τον ιαγουάρο σας από την αποθήκη, ..στο θέμα μας κύριε Αντιβασιλέα. Πιστεύω πως σε μια βασιλική οικογένεια ταιριάζει κάτι μεγάλο, κάτι επιβλητικό, κάτι εντυπωσιακό, θα πρότεινα στο παιδί της αυτού μεγαλειότητος, που τόσο χαριτωμένο είναι, και τόσο λατρεύει τους σκύλους, ένα μολοσσό, .. να είναι αυτοί οι τεράστιοι σκύλοι εκει, μάλιστα είναι ιδανικό ζώο για παιχνίδια και θα εντυπωσιάσετε φυσικά όποιον το αντικρύζει.
-Αντιβασιλέας: Μια ερώτησις. Τι είναι τα «χρυσόψαρα» που αναγράφετε πίσω εκεί
-Φλύαρος πωλητής: Τα χρυσόψαρα, ονομάζονται έτσι για το χρώμα τους που ομοιάζει με χρυσό και είναι μικρά ψάρια που τοποθετούνται σε μικρή γυάλα, μόνα τους ή και με άλλα ψαράκια. Υπέροχος πραγματικά σκύλος είναι και ο Αγίου Βερνάρδου, να, τον βλέπετε εκεί που έχει ένα βαρελάκι στο λαιμό του.. Αυτός λοιπόν ο σκύλος…
-Αντιβασιλέας: Χρυσά ψάρια λοιπόν ε… Εντυπωσιακό μικρε ε ?
-Φλύαρος πωλητής: Χρυσά στο χρώμα μάλιστα, παρόλαυτα ψάρια με μικρή εκτιμώμενη διάρκεια ζωής, ας μεινουμε στους σκύλους έτσι?
-Το παιδί της αυτού μεγαλειότητος: Ναι, θα ήθελα ένα σκύλο.
-Αντιβασιλέας: Θα πάρουμε χρυσόψαρα. Πόσα πιστεύετε μπορείτε να μας δώσετε? Ο διευθυντής σας ξέρετε, μας είπε μπορούμε να πάρουμε ότι θέλουμε δωρεάν. Θέλουμε χρυσά ψάρια λοιπον. Πόσα?
- Φλύαρος πωλητής: Είστε βέβαιος δηλαδή πως επιθυμείτε χρυσόψαρα?
-Αντιβασιλέας: Πόσα? Νουμερο!
-Φλύαρος πωλητής: Όπως βλέπω με πρόχειρο υπολογισμό έχουμε κάπου στα 60 αυτή τη στιγμή, από την αποθήκη μάλλον μπορούμε να βρούμε άλλα 200? Κάπου εκεί..
-Αντιβασιλέας: Πολύ ομορφα. Άκου. Πάμε λιγο πιο κει… Χμ, λοιπόν. Βάλε μας σε ένα από αυτά τα γυάλινα..
-Φλύαρος πωλητής: Τη γυάλα λετε
-Αντιβασιλέας: Ναι, μπραβο. Βάλτε σε μια γυάλα 2 χρυσά ψαρια, θα τα πάρουμε τώρα με τον μικρό, και τα υπόλοιπα κάντε μια αποστολή και μεσα στη βδομάδα, πρωινές ώρες κατά προτίμηση ας παραδωθούν στην οικία μου. Γνωρίζει ο διευθυντής σας
-Φλύαρος πωλητής: Πείτε αγαπητέ, πως έχει ήδη γίνει.
-Ένας πελάτης: Ο ιαγουάρος που περιμένω τι γίνεται
-Φλύαρος πωλητής: Αμέσως κύριε.


Αυτή ήταν η σύντομη ιστορία αγοράς χρυσόψαρου από τον Αντιβασιλεά για λογαριασμό του γιού της Αυτού Μεγαλειότητος. Κάποιοι θέλουν να τη συνδέουν με την ανατίναξη του ΜΙΝΙΟΝ, λίγες ημέρες αργότερα, παρόλαυτα τα στοιχεία από τις έρευνες ως τώρα δε συνδέουν τα δύο γεγονότα. Για την ανατίναξη του ΜΙΝΙΟΝ συνελήφθη ένας υπάλληλος γραφείου και ανακρίνεται. Στην οικία του βρέθηκε ολόκληρη η χρυσή δισκοθήκη του Γιώργου Πολυχρονίου.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 10, 2007

Πολιτική και οικολογία και σεξ και μελλοντολογία

Συνοπτικό πρόγραμμα τριετίας:

-Να ανέβω στην Ακρόπολη και να φωτογραφηθώ με τα μνημεία
-Να πουλήσω τις εκτάσεις στο Νότιο Λονδίνο πριν πνιγούν από τη θάλασσα
-Να επισκεφθώ το Σινικό τείχος πριν στεγνώσει ο πλανήτης και σκεπαστεί από την άμμο.
-Να καταψύξω 4.000 γάτες διαφόρων χρωμάτων σε παγοκολώνες των 5

Σύμφωνα με τις μελέτες για το μέλλον του πλανήτη θα καταστραφούν τα πάντα σε 50 χρόνια και θα επιβιώσει μόνο το 30% από τα είδη του ζωικού βασιλείου. Όλοι ξέρουμε πως μας κοροϊδεύον οι ερευνητές και όλα αυτά θα γίνουν πολύ νωρίτερα, υπολογίζω μέχρι το 2014. Επίσης αφού θα καταστραφεί ο μισός πλανήτης και θα δημιουργηθούν εκατομμύρια μετανάστες κλίματος και θα παρουσιαστεί σημαντικό ενεργειακό πρόβλημα, εφόσον οι πόροι εξαντλούνται, η κατάσταση είναι προφανές πως πάει στο «ο θάνατος σου η ζωή μου».



To Νότιο Λονδίνο σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις

Δηλαδή αν είναι λίγο πριν την οριστική καταστροφή του πλανήτη να δημιουργηθεί μια μικρή ελίτ πάμπλουτων που θα ζει σε συνθήκες χλιδής και εξομοίωσης φυσικού περιβάλλοντος ενώ την ίδια ώρα δισεκατομμύρια φτωχαδάκια θα αλληλοσφάζονται για μια ανάσα οξυγόνου και θα πνίγονται από τα τσουνάμιζ της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, χμ για να σκεφτώ που θα είμαι…

Count me in στην κλίκα σας guys!!

Όσο για σας τους υπόλοιπους .. DIE!! You go to hell and you die!

Τέλος πρώτου μέρους


Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω επιστολές από υποψήφιους των εκλογών. Με ενημερώνουν για τις θέσεις τους και την πολιτική πορεία τους κι εγώ τις διαβάζω με ενδιαφέρον όμως υπάρχει το μικρό πρόβλημα, πως είναι υποψήφιοι στην Αθήνα ενώ εγώ είμαι ετεροδημότης.

Άρα τόσο χαρτί ξοδεύτηκε ασκόπως από τους υποψήφιους ενώ η οικολογική καταστροφή πλησιάζει και σε 50 χρόνια η Ακρόπολη θα είναι δάσος, το Λονδίνο μπλα μπλα μπλα γουοτεβερ κλπ.

Τέλος δεύτερου μέρους τμήματος α’


Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω email από υποψήφιους των εκλογών. That’s the spirit. Και ενημερώνεις τον πολίτη και δε γεμίζεις με περιττή χαρτούρα τους δρόμους. Έκανες κάτι για το περιβάλλον. Μπράβο σου! Το μικρό πρόβλημα πως εγώ είμαι ετεροδημότης παραμένει.

Μεταξύ των mail που έλαβα, ήταν και ένα από έναν υποψήφιο που με παρέπεμπε στο site του όπου μεταξύ άλλων έλεγε

ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ, ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

Καλά τα πήγε μέχρι εδώ ο πολιτικός Το Ονομα και το Site του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω, όμως το συνέχισε και παρα πέρα.

ΘΑ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΩ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Η ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ ΜΑΣ. ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ, ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!

Τρόμαξα λίγο, όμως πίστεψα πως είναι υπερβολή και μια ακόμα μεγαλόστομη δέσμευση ενός φιλόδοξου πολιτικού.

Τέλος δεύτερου μέρους τμήματος β’

Δε μπορούσα να περιμένω να εκπληρώσω το πρόγραμμα τριετίας μου και ανέβηκα στην Ακρόπολη. Έβγαλα ωραιότατες φωτογραφίες με τις Καρυάτιδες, τον Ερμή του Πραξιτέλους και τον Παρθενώνα. Μετά τη καταστροφή των μνημείων, οι φωτογραφίες αυτές θα κοσμούν το υπερπολυτελές σαλόνι μου και θα τρώνε τα καπέλα τους από τη ζήλια τους οι ανταγωνιστές μου στο lifestyle, σύμμαχοι όμως στο κοινό μέτωπο κατά των φτωχομπινέδων (βλέπε μέρος πρώτο).

ΤΙ ΝΑ ΔΩ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΤΙΣ ΕΜΦΑΝΙΣΑ? Κάτι τρομακτικό.

...συνεχίζεται στο τέταρτο μέρος


Τέλος τρίτου μέρους
...


Τέταρτο μέρος –Τι αντίκρυσα όταν τις εμφάνισα:

Αυτό που είδα στις φωτογραφίες ήταν λίγο τρομακτικό. Όχι τίποτα σημαντικό, εντάξει, ίσως να ήταν και απλή σύμπτωση, πάντως σε όλες τις φωτογραφίες ήταν δίπλα μου ο Υποψήφιος Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου απ άκρη σε άκρη και επέστρεψα σπίτι αφού παρέλαβα τις πρώτες 2.000 γάτες και τα ειδικά κιβώτια κατάψυξης.

Πέμπτο μέρος – Μέθοδος κατάψυξης γάτας

Τη βάζεις στο ειδικό κιβώτιο, το οποίο τοποθετείς στον ειδικό μηχανισμό κατάψυξης γάτας που βρίσκεται σε εξειδικευμένους χώρους υποδοχής ειδικών μηχανισμών κατάψυξης αιλουροειδών.


Έκτο μέρος

Βρισκόμουν στο γραφείο μου και αντί να δουλεύω, έπαιζα πακμαν όταν με κάλεσαν στη ρεσεψιον γιατί κάποιος με ζήτησε. Ήταν ο υποψήφιος Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω. Με είχε επισκεφτεί στη δουλειά.
Αργότερα επιστρέφοντας κουρασμένος στο σπίτι, ξεκλείδωσα την πόρτα και στον καναπέ είδα καθιστό τον υποψήφιο Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω.
-Ε όχι ρε μαλακα κι έτσι του είπα, είπαμε προσωπικές δεσμεύσεις αλλά μην το παρακάνεις κιόλας.

Όταν λίγη ώρα αργότερα, έφαγα την ομελέτα που μου τηγάνισε και με σκέπασε στο κρεβατάκι μου φιλώντας με γλυκά στο μέτωπο, πίστεψα στο ΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.

Έβδομο μέρος

Έβαλα την αγγελία
«Πωλείται ακίνητη περιουσία νοτίως του ποταμού Τάμεση εις Λονδίνον Αγγλίας. Τιμή συζητήσιμη. Φτωχομπινέδες αποκλείονται»
Στη διατύπωση με βοήθησε κι ο Υποψήφιος Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω ως πιο μορφωμένος άνθρωπος.

Όγδοο μέρος –επίλογος – snapshot from the future

Εγω στο χαος, δίπλα μου ο υποψήφιος - πιστός για πάντα. Γύρω μας χιλιάδες γάτες γδέρνουν στο χώμα τα νύχια τους, ζητάνε τη ζωή τους πίσω, τις ξεπαγώσαμε σε εποχή ολέθρου, σε εποχή χωρίς φρίσκιζ. Περπατάμε ισορροπώντας πάνω στο σινικό τείχος και γύρω μας, μέσα από τους πανάκριβους ιπτάμενους θόλους τους, αυτοί που είχανε περιουσία στο βόρειο Λονδίνο παίζουνε κάστρο του Τακεσι πετώντας μας πύρινες μπάλες που εμείς πρέπει να τις αποφεύγουμε.

Ηθικό δίδαγμα:
Εκεί, όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, ακόμα και ο πιστός σου Υποψήφιος σε εγκαταλείπει για να σώσει το τομάρι του.

DON’T TRUST THE POLITICIANS !!


Πηγές /βιβλιογραφία

Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007

Η εξαφάνιση ενός σκύλου

Ο σκύλος πετάχτηκε απο το δάσος και ήρθε στο τραπέζι που τρώγαμε. Έμεινε κοντά μας και έφαγε σα να ήταν μέλος της παρέας μας. Εύκολα πιστέψαμε στην αρχή πως ο κυνισμός του θα έκανε τη βραδιά πιο ενδιαφέρουσα, όμως όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές με τις νέες γνωριμίες, ο σκύλος παρέμεινε μυστηριωδώς σιωπηλός.
Πράγμα που μπορούσε να σημαίνει δύο πράγματα. Ή ήταν χαζός ή υπερβολικά έξυπνος. Κατα την αποχώρηση του βέβαια, συμπεριφέρθηκε ως πραγματικός φίλος. Έφυγε χωρίς υποσχέσεις, χωρίς περαιτέρω απαιτήσεις, μόνο αφήνοντας τη δυνατή θύμηση της ύπαρξης του.

Κάποιοι εξακολουθούσαν να πιστεύουν πως ίσως κάποιο επόμενο βράδυ ανάμεσα στις τόσες διαφορετικές συναναστροφές του, μπλεχτεί και πάλι συμπτωματικά στην παρέα μας. Τί αφελείς. Κάποιοι άνθρωποι χάνουν την ουσία των σχέσεων.

Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007

H μπαλαδόφατσα

Ήρθε και με βρήκε καθιστό στην άμμο. Μόλις είχα βγει από τη θάλασσα και αναλογιζόμουν τι να συμβαίνει παράλληλα στο εγκατελειμένο μικρόκοσμο μου. Πίσω στο γραφείο κάποιος χτύπαγε τα πλήκτρα που θα χτυπούσα εγώ, πίσω στο σπίτι μερικά φυτά ξεραίνονταν καθώς έγερναν προς το παράθυρο, πίσω στον άδειο δρόμο της γειτονιάς χιλιάδες σταγονίδια από τα σωληνάκια των ερ κοντίσιον πότιζαν το τσιμέντο.

Στάθηκε μπροστά μου και σήκωσα το κεφάλι να τον κοιτάξω, μισοκλείνοντας τα μάτια που τσούζανε από τον ήλιο και το αλάτι. Μου πέταξε μια καφέ δερμάτινη μπάλα στα πόδια μου και μου έκανε την πρόταση. Ένας με έναν. Έτσι, για το παιχνίδι. Δεν είχε έκφραση ενθουσιασμού στο πρόσωπο του. Είχε αγωνία και απόγνωση. Δε ζητούσε, εκλιπαρούσε.

Το ήσυχο κύμα της θάλασσας πήγαινε και έφερνε τη μπάλα στα πόδια μου. Την τράβηξα στην πλευρά μου. Οι άσπρες ραφές της είχαν αρχίσει ήδη να φθείρονται από το αλάτι και την άμμο. Σε μία ώρα θα είχε σίγουρα ανοίξει στα δύο και θα ξεπρόβαλε από μέσα η σαμπρέλα για να σκιστεί κι αυτή με ένα αποχαιρετιστήριο βολέ. Έγλυψα τα χείλη μου που είχαν ξεραθεί. Έριξα μια γρήγορη ματιά στις γάμπες του. Δυνατές, σχηματισμένες σε καμπύλη, η αριστερή οδηγούσε σε ένα γόνατο με μια ουλή από εγχείρηση.

Σηκώθηκα και χωρίς να του μιλήσω προχώρησα στο νοητό μας γήπεδο.

Μερικά τετραγωνικά μέτρα άμμου αναστατώθηκαν, μερικές αρθρώσεις ταλαιπωρήθηκαν, δύο μπουκάλια νερό άδειασαν νωρίτερα από το αναμενόμενο, αρκετές κραυγές ανδρικής υπερηφάνιας διέκοψαν την στατική ηρεμία ενός μεσημεριού. Τη μία στιγμή στεκόταν όρθιος νικητής δίπλα μου ενώ εγώ διπλωμένος στα δύο έψαχνα για ανάσες, την άλλη στιγμή εξαφανίστηκε.

Η εξάντληση του ηττημένου προσδίδει μυστήριο στην εξαφάνιση του νικητή.

Το άλλο πρωί κατέβηκα στην παραλία. Τον αναζήτησα αρκετή ώρα. Δεν ήταν.

Περίμενα. Την όρεξη μου για παιχνίδι την αντικατέστησε μια ξερή οργή. Σε ένα fotoshop συναισθηματικών εκφράσεων κάποιος προσέθεσε στο πρόσωπο μου αγχωτική κοκκινίλα κάτω από τα μάτια. Τρέμολο νευρικότητας στα χείλη μου. Δεσιμο καρδιάς και στομαχιού σε κόμπο. Αυτό εύκολα απεικονίζεται με απλή θάμβωση του χρώματος προσώπου και προσθέτοντας εφέ αοριστίας βλέμματος.


Και τότε είδα εκείνο το ψηλό τύπο να βγαίνει από το νερό με αμήχανα βήματα και να κάθεται ανέμελος εκεί που σκάει το κύμα. Ήταν μπαλαδόφατσα. Είχε άσπρο δέρμα και χαιρόταν τις πρώτες μέρες διακοπών του. Την ώρα που ρέμβαζε ήρεμος, κάποιος πίσω στην πόλη έγδερνε το παρκαρισμένο του αυτοκίνητο στρίβοντας στη γωνία. Μια εφημερίδα κι ένα πακέτο μάλμπορο μαλακό που έπαιρνε καθημερινά, έμεναν απόθεμα στο περίπτερο αναμένοντας αγοραστή.

Ξεκίνησα προς την πλευρά του προσπαθώντας να αποφασίσω αν πρώτα θα του πέταγα τη μπάλα στα πόδια ή θα ήταν πιο δίκαιο να του έκανα ξεκάθαρους τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού που δεν τελειώνει ποτέ.

Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007

Αλκυόνη


Αλκυόνη (Alcedo atthis)
Πετά με γρηγοράδα πάνω από το νερό. Φωλιάζει σε όχθες ποταμών, αλλά θα τη δούμε να ψαρεύει και σε θάλασσες, λίμνες και λιμνοθάλασσες. Χάρισε το όνομα τις στις χειμωνιάτικες «Αλκυονίδες ημέρες» παρόλο που κανονικά γεννά την άνοιξη.

Αυτό διάβαζε στην εφημερίδα του ο Ευστάθιος Μάστορης όταν δέχτηκε δολοφονική επίθεση με περίστροφο. Καθόταν στο κάθισμα του λεωφορείου και ο θάνατος του ήταν ακαριαίος. Πάνω του δε βρέθηκε εισιτήριο. Δεν είχε καν πληρώσει για τη φονική διαδρομή.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας του Ευστάθιου Μάστορη έχουμε τα εξής δεδομένα:
-Δεν υπάρχει κανένας καταγεγραμμένος ως εχθρός του
-Μάλλον περνιότανε για φιλήσυχος άνθρωπος και μάλλον περνούσε αδιάφορος
-Είχε χηρεύσει 2 χρόνια πριν και ζούσε μόνος του. Ερωτική ζωή δεν είχε έκτοτε.
-Αποκλείεται λοιπόν κάποιος να τον περίμενε για να το δολοφονήσει
-Την παραπάνω πρόταση ενισχύει το γεγονός πως είχε να μπει σε λεωφορείο χρόνια και συμπτωματικά το χρησιμοποίησε εκείνη τη μέρα για να αποφύγει τον καύσωνα. Το αυτοκίνητο του δεν είχε κλιματισμό.
-Τα διπλανά από αυτόν καθίσματα ήταν κενά. Δε μπορείς να πεις πως ήταν άλλος ο στόχος της επίθεσης.
-Οι γνωστοί και φίλοι του απέκλεισαν κάθε πιθανότητα να έχει κρυφές δραστηριότητες ή παράλληλη ζωή.
-Φυσιογνωμικά δεν ομοίαζε σε κανέναν κακοποιό.

Ο φόνος του χαρακτηρίστηκε ατύχημα. Η στάση του λεωφορείου ονομάστηκε εις μνήμην του «Στάση Μάστορη», παρόλο που o OΑΣΑ αρχικά αντιδρούσε γιατί από τα μέσα είχε γίνει γνωστό πως το θύμα δεν είχε πληρώσει εισιτήριο και θα ήταν λάθος παράδειγμα.

Λίγο καιρό μετά παρόμοιες δολοφονίες συνέβησαν σε καθημερινούς ανθρώπους. Χωρίς προφανή κίνητρα, χωρίς λόγο. Το φαινόμενο ονομάστηκε «Τυφλά χτυπήματα» και τα εγκλήματα παρέμεναν ανεξιχνίαστα. Ωσπου κάποια στιγμή συνελήφθη κάποιος που ομολόγησε πως ήταν αυτός που είχε σκοτώσει όλους αυτούς τους τυχαίους περαστικούς. Είπε πως το έβρισκε ενδιαφέρον να οργανώνει τέτοιες επιθέσεις θύματα των οποίων θα ήταν άτομα που ποτέ δε θα είχαν την ευκαιρία να προκαλέσουν τέτοιο θόρυβο γύρω από το όνομα τους. Αυτός, έστω και έτσι πίστευε πως τους την πρόσφερε.

Παρόλαυτα οι αντιφάσεις στην ομολογία του κίνησαν υποψίες και τελικά απεδείχθη πως δεν ευθυνόταν αυτός για τη δολοφονία του Ευστάθιου Μάστορη που ήταν η πρώτη στη σειρά, αντιθέτως το συμβάν του αθώου που δέχεται κινηματογραφικά τέτοια επίθεση ήταν και αυτό που του γέννησε την ιδέα να το μιμηθεί.

Η «στάση Μάστορη» μετονομάστηκε σε «στάση Ήρωα Μάστορη» και ο Ευστάθιος έμεινε στις μνήμες ως πρωταγωνιστής μιας παράξενης ιστορίας που τον έχρισε με ένοχη ευκολία ήρωα χωρίς όμως ποτέ να πλησιάσει στο να το δικαιώσει.
Η στάση ονομάζεται πλέον «στάση Ηρώων».

Κυριακή, Ιουνίου 17, 2007

Ψυχρολουσία απο συνήθεια

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελάχιστα πρωτότυπο από έναν άντρα που πέφτει στην πισίνα ωθούμενος από το χέρι μιας γυναίκας. Είναι συγκεκριμένες και αξεπέραστες οι συνταγές που μας χαρίζουν γέλιο και συγκίνηση. Στο τέλος της παράστασης μη φύγετε χωρίς να πάρετε μια φωτοτυπία του εαυτού σας.

Στον τελευταίο χορό ο καβαλιέρος θα έχει μεταξωτά πόδια κι όμως τα σανίδια του πατώματος θα υποστούν τη συνηθισμένη φθορά. Τα παιδιά θα ρωτήσουν το θαλασσοπόρο πατέρα τους ποιες ήταν οι ανακαλύψεις του. Αυτός τρεμάμενος θα δείξει κάτι φωτογραφίες και αποκόμματα εφημερίδων και θα ανακουφιστεί όταν θα δει ότι αποκοιμήθηκαν τα παιδιά και τούτο το βράδυ.

Σε όλα τα τραπέζια αυτού του καφενείου, αλλά και της διπλανής καφετέριας και του μπαρ στο πιο κάτω στενό, η συζήτηση είναι κατά λέξη η ίδια. Οι καρέκλες δεν είναι αριθμημένες – δεν έχει σημασία πού θα καθίσετε. Πριν φύγετε μόνο μην ξεχάσετε τη φωτοτυπία του εαυτού σας.

Τελικά όμως ο πατέρας δε χρωστάει λογαριασμό στα παιδιά του, ο λαμπερός χορευτής δε φταίει που γέρασε και ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να γελάει και να συζητάει για τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά και ξανά.

Τρίτη, Μαΐου 29, 2007

Καθημερινότητα

Ένα μακρόσυρτο Φ, ως γράμμα αγανάκτησης σκέπασε τον ουρανό, πέντε λεπτά πριν την έναρξη του ωραρίου των δημοσίων υπηρεσιών και των καταστημάτων. Ο δυνατός άνεμος της θλίψης έκανε τα μπλεγμένα μαλλιά της μεγαλούπολης να ανεμίζουν από συνήθεια, να ατενίζουν ένα μέλλον μονότονο.

Βγαίνοντας από το σπίτι μου, ένας κύριος που περίμενε έξω από την πόρτα μου με ρώτησε τι επαγγέλλομαι και πόσα κερδίζω. Λυπάμαι του είπα κύριε, αλλά σήμερα ξέχασα την γροθιά μου στο τραπέζι.

Στην πραγματικότητα η δειλία μου είναι το θέμα συζήτησης της γειτονιάς κατά τη διάρκεια της χώνεψης και η πρώτη παρατήρηση των περαστικών κατά την προεπισκόπηση των πρωινών εφημερίδων. Όμως ο κύριος αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα, μου ζήτησε να με ακολουθήσει. Κοίταξε του είπα. Γυναίκες λερώνουν τα ασπρόρουχα τους μόνο για να τα ξαναπλύνουν. Ανεβοκατεβάζουν από τα ράφια τα βάζα με το παστό κρέας και τις ελιές. Μια νεαρή αγρότισσα από την επαρχία που πάτησε το πόδι της το χάραμα στο πρώτο τσιμέντο, έδωσε όρκο να μην κάνει τίποτα σήμερα από τα αναμενόμενα. Πριν βύθισε το χέρι της σ' ένα μεγάλο βαρέλι με πριονίδια. Μετά έκοψε αθόρυβα το φτερό ενός παπαγάλου που κοιμόταν. Κανένα χιλιοστό της μονοτονίας δεν έσπασε. Πολλά βάζα έγιναν θρύψαλα αλλά οι ζημιές δεν είναι ανεπανόρθωτες.

Ο κύριος αυτός με ρώτησε πού θα έφτανα για να διεκδικήσω κάτι πιο άξιο από την κύηση ενός βρέφους με περιορισμένο ανάστημα. Η αξιοπρέπεια, του είπα, είναι η μάσκα των δειλών, άλλωστε ποτέ δεν καταφέρνω να θυμάμαι αυτά που λέω, πόσο μάλλον να τα πιστεύω.

Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Δικαιωματικά απολαμβάνουν τον καφέ τους οι υπάλληλοι των τραπεζών.
Υπήρξαν ιδιοκτήτες γάτας και κόπιασαν πολύ μέχρι να την ημερεύσουν και να την πρωτοχαϊδέψουν. Τώρα θα τους έφτανε να τους χαρίσει έναν χορό μια πανέμορφη γυναίκα.

Κάθονται στα υπαίθρια τραπέζια των καφενείων και συζητούν για τα φαινόμενα στα μικρά διαλείμματα των χρεοπιστώσεων. Κάτω απ’ τον καυτό ήλιο ξεσφίγγουν λίγο τις γραβάτες τους και πίνουν μια γουλιά απ’ τον καφέ και δύο γουλιές απ’ το νερό.

Καθώς τελειώνει το διάλειμμα συνειρμικά διαπιστώνουν πως η όμορφη 18άρα γερνάει άσχημα και πως το παιδί - θαύμα πεθαίνει μεσήλικας από ναρκωτικά. Ο ήλιος καίει δυνατά και ζωντανεύουν κάτω απ’ το δέρμα οι παλιές πληγές. Από το γρατζούνισμα μιας γυναίκας κι απ΄ το σαρκαστικό γέλιο μιας γάτας.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 17, 2007

Ταϋγέτη

Τράβηξε το ξύλινο συρτάρι με προσοχή, με μία αργή, συνεχόμενη κίνηση. Hθελε να ακούσει τον ήχο του ξύλου που τριβεται, το σύρσιμο μέχρι να φτάσει στο χώρισμα, να κάνει ένα τακ και να σταματήσει.

Όλοι μας θέλουμε να συνδέουμε την επιστροφή στο παρελθόν με κάποιο αίσθημα. Όπως όταν τρώς με κλειστά μάτια μια κουταλιά μαρμελάδα, μήπως θυμηθείς τη μητέρα με την ποδιά της στην κουζίνα ή όπως όταν σταυρώνεις τα γόνατα μπροστά στον καθρέφτη σα να υποκλίθηκες, μήπως επιστρέψει το ρίγος της επιδοκιμασίας ενος κοινού που παραληρεί για σένα.

Και τον αγαπημένο γι’αυτήν, ήχο της φθοράς του ξύλου, διαδεχόταν το θρόισμα των χαρτιών καθώς αυτά μπλέκονταν με τα δάκτυλα και καθώς διάλεγε ξανά τις τρεις αυτές φωτογραφίες.

Στην πρώτη εκείνος ο νεαρός ηθοποιός. Στεκόταν δίπλα της και την κοίταγε με θαυμασμό. Αυτή έσκυβε το κεφάλι και χαμογελούσε όταν της έλεγε πως είναι όμορφη και γλυκιά, οχι γιατί ντρεπόταν ή ήθελε να κάνει κάποιο γυναικείο σκέρτσο, αλλά γιατί δεν ήξερε να αντιμετωπίσει την ειλικρίνεια του νεαρού. Στην φωτογραφία αυτή, έχει ξεπεράσει κάθε όριο θράσους του και της έχει αρπάξει το χέρι και το κρατάει μέσα στα δικα του.

Η άλλη φωτογραφία είναι πόνου. 10 γυναίκες δίπλα στο χαντάκι και δίπλα τους στρατιώτες. Αυτή δεν κοιτάει το φακό, σχεδόν δε φαίνεται το μισό πρόσωπο της, το μαυρισμένο της μάτι δηλαδη και το κομμένο της μάγουλο. Φωτογραφία ψυχικής δύναμης. Το κομμάτι που κρύφτηκε από την αιωνιότητα είχε πόνο, εξευτελισμό, απορία. Έμεινε μόνο αυτό το περήφανο να της θυμίζει την αντίσταση, την αξιοπρέπεια, τη δύναμη.

Τελευταία φωτογραφία. Καλλιτεχνική. Για τις μαρκίζες των θεάτρων και για τις στήλες των περιοδικών. Προσεγμένη πόζα και φωτισμός. Ώστε να αφήνει το θέμα της ομορφιάς, ή της ασχήμιας, στο υποκειμενικό του καθενός. Αστεία μα και μελαγχολική. Γλυκιά, ή μήπως στριφνή; Άσχημη, όμως με τρόπο γοητευτικό.


Καθισμένη με την πλάτη στον καθρέφτη του δωματίου, η Ταυγέτη χτένισε τα μαλλιά της. Μέσα εδώ, σε αυτό το άδειο δωμάτιο, δεν ήταν αμήχανα ερωτευμένη, δεν ήταν ηρωίδα, ούτε καν μια ντίβα, ήταν αυτό που είμαστε όλοι όταν μένουμε μόνοι. Ο εαυτός της. Και με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο ευτυχίας, έμοιαζε να απολαμβάνει την τελετουργία των μηχανικών κινήσεων της προετοιμασίας της για να βγει στην αγορά για ψώνια. Άνοιξε τη ντουλάπα και διάλεξε ένα πράσινο φαρδύ φόρεμα, έβαλε τα άνετα της παπούτσια και για μια στιγμή μου φάνηκε πως χαμογελώντας έκλεισε το μάτι στην κλειδαρότρυπα του χωροχρόνου απ’όπου την παρακολουθώ.

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Τα παιδιά της γειτονιάς την είδαν και τρέξανε να πέσουν στην ποδιά της.

---------------------------------------------------------------


*Η ιστορία είναι απολύτως φανταστική, ουδεμία σχέση έχει με πραγματικά γεγονότα απο τη ζωή της Ταϋγέτης Μπασούρη και γράφτηκε με απόλυτο σεβασμό στη μνήμη της.
Αφιερωμένο στη Σοφία που το ζήτησε.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007

Μικρή Πολίχνη

Μια κοπέλα περιμένει κάθε φθινόπωρο μια ευχετήρια κάρτα. Έρχεται ξανά ο ταχυδρόμος με άδεια χέρια κι αυτή τον χαϊδεύει και του κλέβει από την τσάντα ένα ξένο γράμμα. Ένα γράμμα που γράφτηκε από έναν άγνωστο για την αγαπημένη του. Της έλεγε γλυκιά μου είναι βάσανο όπως φεύγουνε οι μέρες να φεύγει από πάνω μου και το στερνό άγγιγμα σου. Συγχώρα με μα δε μπορώ να γυρίσω κοντά σου. Γιατί δε νοσταλγώ πλέον την αύρα των μαλλιών σου και το μέλι των χειλιών σου. Καλύτερα να μη σου ξαναγράψω. Με τον πόνο μιας άλλης στο στήθος τράβηξε την κουρτίνα της μονοτονίας και πίστεψε πως είδε στο χώμα τον υποτιθέμενο άντρα της να κάνει έρωτα με μια άλλη γυναίκα.

Το επόμενο φθινόπωρο η κοπέλα με το γερασμένο βλέμμα υποδέχτηκε τον ταχυδρόμο με κρυφές ελπίδες και τράβηξε ένα γράμμα από την τσάντα του που έλεγε αγαπημένη μου είναι η τελευταία φορά που σου γράφω. Όσο κι αν πονάω που στο λεω, η σχέση μας μόνο δυστυχία μου χαρίζει. Έχοντας ξανακλέψει την πίκρα μιας ξένης, σκούπισε τα μάταια δάκρυα της, κι έξω απ’ το παράθυρο της είδε τα μελλοντικά παιδιά της να κόβουν λασπωμένα και ιδρωμένα το λαιμό ενός κύκνου.

Το τελευταίο φθινόπωρο η γερασμένη κοπέλα με το αδιάφορο βλέμμα σκότωσε τον ταχυδρόμο και διάβασε όλα τα γράμματα. Ούτε ένας λόγος αγάπης, ούτε μια παρένθεση παρηγοριάς, όλα τα γράμματα φέρνουν τη δυστυχία. Ένας ξαφνικός άνεμος παραμέρισε την κουρτίνα κι έξω στο απομεσήμερο κύλησαν δυο φόνοι, ο ένας έγινε από τη γυναίκα κι ο άλλος από τον ταχυδρόμο γιατί όλα τα γράμματα έφτασαν στον προορισμό τους.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 12, 2006

Παροιμιώδεις κυρίες των γραμμάτων

Οι κυρίες παίρναν το τσάι τους αυτό το απόγευμα στο σπίτι της κυρίας Ε, στη σκιά κάτω απο την πέργκολα. Αναπόφευκτα κάποια στιγμή η συζήτηση ήρθε στο καταπληκτικό φυσικό πράσινο χρώμα του γκαζόν για το οποίο όλες συμφώνησαν πως έχει εξαιρετικό τόνο. Η κυρία Ω τότε, σύζυγος του δικηγόρου Ψ και γειτόνισσα της Ε γέλασε σαρκαστικά και ανακοίνωσε στις λοιπές κυρίες πως μια φορά το μήνα στα βαθιά χαράματα, εργάτες αθόρυβα ψεκάζουν το γκαζόν της κυρίας Ε με χρώμα Lawn Green no 956033. Για να μην υπάρξουν αμφιβολίες παρουσίασε σειρά απο αποδεικτικά όπως φωτογραφικό υλικό, πεταμένα κουτιά, απομαγνητοφωνημένα κείμενα παραγγελιών και παραστατικά αγοράς. Η κυρία Χ άρχισε να γελάει τρανταχτά. Η κυρία Ξ πήρε την κόρη της κσ και φύγανε άρον άρον προσβεβλημένες. Οι κυρίες Λ και Ρ φεύγοντας πέσανε στην πισίνα και καταβραχήκανε. Η κυρία Κ. είχε περισσότερο να νοιαστεί για τη σύλληψη τους άντρα της, Γιοζεφ. Η κυρία F και η αδελφή της F# δεν κατάλαβαν τίποτα γιατί ηταν ξένες, μόνο έμειναν να χαμογελούν ανυποψίαστες.

Η κυρία Ω έκανε μεγαλειώδη αποχώρηση παροτρύνοντας και τις άλλες να συνεχίσουν στο σπίτι της ενώ η κυρία Ε έκλαψε και έτρεξε στο δωμάτιο της μονολογώντας «Όχι, δε θα με κάνουν κι εμένα σαν την Κυρία Γ Τ (Γάματαφ)»
Μετά απο ώρες οδυρμού προσπάθησε ατυχώς να την καθησυχάσει η πιστή της υπηρέτρια 12 λέγοντας της «Ελάτε κυρία Ε, άλλωστε το ξέρατε οτι το γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο στον κήπο του γείτονα» για να λάβει την απάντηση «Τί μιλάς εσύ ρε νούμερο».