Πολιτική και οικολογία και σεξ και μελλοντολογία

Συνοπτικό πρόγραμμα τριετίας:

-Να ανέβω στην Ακρόπολη και να φωτογραφηθώ με τα μνημεία
-Να πουλήσω τις εκτάσεις στο Νότιο Λονδίνο πριν πνιγούν από τη θάλασσα
-Να επισκεφθώ το Σινικό τείχος πριν στεγνώσει ο πλανήτης και σκεπαστεί από την άμμο.
-Να καταψύξω 4.000 γάτες διαφόρων χρωμάτων σε παγοκολώνες των 5

Σύμφωνα με τις μελέτες για το μέλλον του πλανήτη θα καταστραφούν τα πάντα σε 50 χρόνια και θα επιβιώσει μόνο το 30% από τα είδη του ζωικού βασιλείου. Όλοι ξέρουμε πως μας κοροϊδεύον οι ερευνητές και όλα αυτά θα γίνουν πολύ νωρίτερα, υπολογίζω μέχρι το 2014. Επίσης αφού θα καταστραφεί ο μισός πλανήτης και θα δημιουργηθούν εκατομμύρια μετανάστες κλίματος και θα παρουσιαστεί σημαντικό ενεργειακό πρόβλημα, εφόσον οι πόροι εξαντλούνται, η κατάσταση είναι προφανές πως πάει στο «ο θάνατος σου η ζωή μου».

To Νότιο Λονδίνο σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις

Δηλαδή αν είναι λίγο πριν την οριστική καταστροφή του πλανήτη να δημιουργηθεί μια μικρή ελίτ πάμπλουτων που θα ζει σε συνθήκες χλιδής και εξομοίωσης φυσικού περιβάλλοντος ενώ την ίδια ώρα δισεκατομμύρια φτωχαδάκια θα αλληλοσφάζονται για μια ανάσα οξυγόνου και θα πνίγονται από τα τσουνάμιζ της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, χμ για να σκεφτώ που θα είμαι…

Count me in στην κλίκα σας guys!!

Όσο για σας τους υπόλοιπους .. DIE!! You go to hell and you die!

Τέλος πρώτου μέρους
…

Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω επιστολές από υποψήφιους των εκλογών. Με ενημερώνουν για τις θέσεις τους και την πολιτική πορεία τους κι εγώ τις διαβάζω με ενδιαφέρον όμως υπάρχει το μικρό πρόβλημα, πως είναι υποψήφιοι στην Αθήνα ενώ εγώ είμαι ετεροδημότης.

Άρα τόσο χαρτί ξοδεύτηκε ασκόπως από τους υποψήφιους ενώ η οικολογική καταστροφή πλησιάζει και σε 50 χρόνια η Ακρόπολη θα είναι δάσος, το Λονδίνο μπλα μπλα μπλα γουοτεβερ κλπ.

Τέλος δεύτερου μέρους τμήματος α’
…

Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω email από υποψήφιους των εκλογών. That’s the spirit. Και ενημερώνεις τον πολίτη και δε γεμίζεις με περιττή χαρτούρα τους δρόμους. Έκανες κάτι για το περιβάλλον. Μπράβο σου! Το μικρό πρόβλημα πως εγώ είμαι ετεροδημότης παραμένει.

Μεταξύ των mail που έλαβα, ήταν και ένα από έναν υποψήφιο που με παρέπεμπε στο site του όπου μεταξύ άλλων έλεγε

ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ, ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ, ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

Καλά τα πήγε μέχρι εδώ ο πολιτικός Το Ονομα και το Site του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω, όμως το συνέχισε και παρα πέρα.

ΘΑ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΩ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Η ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ ΜΑΣ. ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ, ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!

Τρόμαξα λίγο, όμως πίστεψα πως είναι υπερβολή και μια ακόμα μεγαλόστομη δέσμευση ενός φιλόδοξου πολιτικού.

Τέλος δεύτερου μέρους τμήματος β’

Δε μπορούσα να περιμένω να εκπληρώσω το πρόγραμμα τριετίας μου και ανέβηκα στην Ακρόπολη. Έβγαλα ωραιότατες φωτογραφίες με τις Καρυάτιδες, τον Ερμή του Πραξιτέλους και τον Παρθενώνα. Μετά τη καταστροφή των μνημείων, οι φωτογραφίες αυτές θα κοσμούν το υπερπολυτελές σαλόνι μου και θα τρώνε τα καπέλα τους από τη ζήλια τους οι ανταγωνιστές μου στο lifestyle, σύμμαχοι όμως στο κοινό μέτωπο κατά των φτωχομπινέδων (βλέπε μέρος πρώτο).

ΤΙ ΝΑ ΔΩ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΤΙΣ ΕΜΦΑΝΙΣΑ? Κάτι τρομακτικό.

...συνεχίζεται στο τέταρτο μέρος

Τέλος τρίτου μέρους
...

Τέταρτο μέρος –Τι αντίκρυσα όταν τις εμφάνισα:

Αυτό που είδα στις φωτογραφίες ήταν λίγο τρομακτικό. Όχι τίποτα σημαντικό, εντάξει, ίσως να ήταν και απλή σύμπτωση, πάντως σε όλες τις φωτογραφίες ήταν δίπλα μου ο Υποψήφιος Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω. Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί μου απ άκρη σε άκρη και επέστρεψα σπίτι αφού παρέλαβα τις πρώτες 2.000 γάτες και τα ειδικά κιβώτια κατάψυξης.

Πέμπτο μέρος – Μέθοδος κατάψυξης γάτας

Τη βάζεις στο ειδικό κιβώτιο, το οποίο τοποθετείς στον ειδικό μηχανισμό κατάψυξης γάτας που βρίσκεται σε εξειδικευμένους χώρους υποδοχής ειδικών μηχανισμών κατάψυξης αιλουροειδών.

Έκτο μέρος

Βρισκόμουν στο γραφείο μου και αντί να δουλεύω, έπαιζα πακμαν όταν με κάλεσαν στη ρεσεψιον γιατί κάποιος με ζήτησε. Ήταν ο υποψήφιος Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω. Με είχε επισκεφτεί στη δουλειά.
Αργότερα επιστρέφοντας κουρασμένος στο σπίτι, ξεκλείδωσα την πόρτα και στον καναπέ είδα καθιστό τον υποψήφιο Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω.
-Ε όχι ρε μαλακα κι έτσι του είπα, είπαμε προσωπικές δεσμεύσεις αλλά μην το παρακάνεις κιόλας.

Όταν λίγη ώρα αργότερα, έφαγα την ομελέτα που μου τηγάνισε και με σκέπασε στο κρεβατάκι μου φιλώντας με γλυκά στο μέτωπο, πίστεψα στο ΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.

Έβδομο μέρος

Έβαλα την αγγελία
«Πωλείται ακίνητη περιουσία νοτίως του ποταμού Τάμεση εις Λονδίνον Αγγλίας. Τιμή συζητήσιμη. Φτωχομπινέδες αποκλείονται»
Στη διατύπωση με βοήθησε κι ο Υποψήφιος Το Ονομα του Οποίου Δε Θα Αποκαλύψω ως πιο μορφωμένος άνθρωπος.

Όγδοο μέρος –επίλογος – snapshot from the future

Εγω στο χαος, δίπλα μου ο υποψήφιος - πιστός για πάντα. Γύρω μας χιλιάδες γάτες γδέρνουν στο χώμα τα νύχια τους, ζητάνε τη ζωή τους πίσω, τις ξεπαγώσαμε σε εποχή ολέθρου, σε εποχή χωρίς φρίσκιζ. Περπατάμε ισορροπώντας πάνω στο σινικό τείχος και γύρω μας, μέσα από τους πανάκριβους ιπτάμενους θόλους τους, αυτοί που είχανε περιουσία στο βόρειο Λονδίνο παίζουνε κάστρο του Τακεσι πετώντας μας πύρινες μπάλες που εμείς πρέπει να τις αποφεύγουμε.

Ηθικό δίδαγμα:
Εκεί, όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, ακόμα και ο πιστός σου Υποψήφιος σε εγκαταλείπει για να σώσει το τομάρι του.

DON’T TRUST THE POLITICIANS !!

Πηγές /βιβλιογραφία

Η εξαφάνιση ενός σκύλου

Ο σκύλος πετάχτηκε απο το δάσος και ήρθε στο τραπέζι που τρώγαμε. Έμεινε κοντά μας και έφαγε σα να ήταν μέλος της παρέας μας. Εύκολα πιστέψαμε στην αρχή πως ο κυνισμός του θα έκανε τη βραδιά πιο ενδιαφέρουσα, όμως όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές με τις νέες γνωριμίες, ο σκύλος παρέμεινε μυστηριωδώς σιωπηλός.
Πράγμα που μπορούσε να σημαίνει δύο πράγματα. Ή ήταν χαζός ή υπερβολικά έξυπνος. Κατα την αποχώρηση του βέβαια, συμπεριφέρθηκε ως πραγματικός φίλος. Έφυγε χωρίς υποσχέσεις, χωρίς περαιτέρω απαιτήσεις, μόνο αφήνοντας τη δυνατή θύμηση της ύπαρξης του.

Κάποιοι εξακολουθούσαν να πιστεύουν πως ίσως κάποιο επόμενο βράδυ ανάμεσα στις τόσες διαφορετικές συναναστροφές του, μπλεχτεί και πάλι συμπτωματικά στην παρέα μας. Τί αφελείς. Κάποιοι άνθρωποι χάνουν την ουσία των σχέσεων.

H μπαλαδόφατσα

Ήρθε και με βρήκε καθιστό στην άμμο. Μόλις είχα βγει από τη θάλασσα και αναλογιζόμουν τι να συμβαίνει παράλληλα στο εγκατελειμένο μικρόκοσμο μου. Πίσω στο γραφείο κάποιος χτύπαγε τα πλήκτρα που θα χτυπούσα εγώ, πίσω στο σπίτι μερικά φυτά ξεραίνονταν καθώς έγερναν προς το παράθυρο, πίσω στον άδειο δρόμο της γειτονιάς χιλιάδες σταγονίδια από τα σωληνάκια των ερ κοντίσιον πότιζαν το τσιμέντο.

Στάθηκε μπροστά μου και σήκωσα το κεφάλι να τον κοιτάξω, μισοκλείνοντας τα μάτια που τσούζανε από τον ήλιο και το αλάτι. Μου πέταξε μια καφέ δερμάτινη μπάλα στα πόδια μου και μου έκανε την πρόταση. Ένας με έναν. Έτσι, για το παιχνίδι. Δεν είχε έκφραση ενθουσιασμού στο πρόσωπο του. Είχε αγωνία και απόγνωση. Δε ζητούσε, εκλιπαρούσε.

Το ήσυχο κύμα της θάλασσας πήγαινε και έφερνε τη μπάλα στα πόδια μου. Την τράβηξα στην πλευρά μου. Οι άσπρες ραφές της είχαν αρχίσει ήδη να φθείρονται από το αλάτι και την άμμο. Σε μία ώρα θα είχε σίγουρα ανοίξει στα δύο και θα ξεπρόβαλε από μέσα η σαμπρέλα για να σκιστεί κι αυτή με ένα αποχαιρετιστήριο βολέ. Έγλυψα τα χείλη μου που είχαν ξεραθεί. Έριξα μια γρήγορη ματιά στις γάμπες του. Δυνατές, σχηματισμένες σε καμπύλη, η αριστερή οδηγούσε σε ένα γόνατο με μια ουλή από εγχείρηση.

Σηκώθηκα και χωρίς να του μιλήσω προχώρησα στο νοητό μας γήπεδο.

Μερικά τετραγωνικά μέτρα άμμου αναστατώθηκαν, μερικές αρθρώσεις ταλαιπωρήθηκαν, δύο μπουκάλια νερό άδειασαν νωρίτερα από το αναμενόμενο, αρκετές κραυγές ανδρικής υπερηφάνιας διέκοψαν την στατική ηρεμία ενός μεσημεριού. Τη μία στιγμή στεκόταν όρθιος νικητής δίπλα μου ενώ εγώ διπλωμένος στα δύο έψαχνα για ανάσες, την άλλη στιγμή εξαφανίστηκε.

Η εξάντληση του ηττημένου προσδίδει μυστήριο στην εξαφάνιση του νικητή.

Το άλλο πρωί κατέβηκα στην παραλία. Τον αναζήτησα αρκετή ώρα. Δεν ήταν.

Περίμενα. Την όρεξη μου για παιχνίδι την αντικατέστησε μια ξερή οργή. Σε ένα fotoshop συναισθηματικών εκφράσεων κάποιος προσέθεσε στο πρόσωπο μου αγχωτική κοκκινίλα κάτω από τα μάτια. Τρέμολο νευρικότητας στα χείλη μου. Δεσιμο καρδιάς και στομαχιού σε κόμπο. Αυτό εύκολα απεικονίζεται με απλή θάμβωση του χρώματος προσώπου και προσθέτοντας εφέ αοριστίας βλέμματος.


Και τότε είδα εκείνο το ψηλό τύπο να βγαίνει από το νερό με αμήχανα βήματα και να κάθεται ανέμελος εκεί που σκάει το κύμα. Ήταν μπαλαδόφατσα. Είχε άσπρο δέρμα και χαιρόταν τις πρώτες μέρες διακοπών του. Την ώρα που ρέμβαζε ήρεμος, κάποιος πίσω στην πόλη έγδερνε το παρκαρισμένο του αυτοκίνητο στρίβοντας στη γωνία. Μια εφημερίδα κι ένα πακέτο μάλμπορο μαλακό που έπαιρνε καθημερινά, έμεναν απόθεμα στο περίπτερο αναμένοντας αγοραστή.

Ξεκίνησα προς την πλευρά του προσπαθώντας να αποφασίσω αν πρώτα θα του πέταγα τη μπάλα στα πόδια ή θα ήταν πιο δίκαιο να του έκανα ξεκάθαρους τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού που δεν τελειώνει ποτέ.

Αλκυόνη

Αλκυόνη (Alcedo atthis)
Πετά με γρηγοράδα πάνω από το νερό. Φωλιάζει σε όχθες ποταμών, αλλά θα τη δούμε να ψαρεύει και σε θάλασσες, λίμνες και λιμνοθάλασσες. Χάρισε το όνομα τις στις χειμωνιάτικες «Αλκυονίδες ημέρες» παρόλο που κανονικά γεννά την άνοιξη.

Αυτό διάβαζε στην εφημερίδα του ο Ευστάθιος Μάστορης όταν δέχτηκε δολοφονική επίθεση με περίστροφο. Καθόταν στο κάθισμα του λεωφορείου και ο θάνατος του ήταν ακαριαίος. Πάνω του δε βρέθηκε εισιτήριο. Δεν είχε καν πληρώσει για τη φονική διαδρομή.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας του Ευστάθιου Μάστορη έχουμε τα εξής δεδομένα:
-Δεν υπάρχει κανένας καταγεγραμμένος ως εχθρός του
-Μάλλον περνιότανε για φιλήσυχος άνθρωπος και μάλλον περνούσε αδιάφορος
-Είχε χηρεύσει 2 χρόνια πριν και ζούσε μόνος του. Ερωτική ζωή δεν είχε έκτοτε.
-Αποκλείεται λοιπόν κάποιος να τον περίμενε για να το δολοφονήσει
-Την παραπάνω πρόταση ενισχύει το γεγονός πως είχε να μπει σε λεωφορείο χρόνια και συμπτωματικά το χρησιμοποίησε εκείνη τη μέρα για να αποφύγει τον καύσωνα. Το αυτοκίνητο του δεν είχε κλιματισμό.
-Τα διπλανά από αυτόν καθίσματα ήταν κενά. Δε μπορείς να πεις πως ήταν άλλος ο στόχος της επίθεσης.
-Οι γνωστοί και φίλοι του απέκλεισαν κάθε πιθανότητα να έχει κρυφές δραστηριότητες ή παράλληλη ζωή.
-Φυσιογνωμικά δεν ομοίαζε σε κανέναν κακοποιό.

Ο φόνος του χαρακτηρίστηκε ατύχημα. Η στάση του λεωφορείου ονομάστηκε εις μνήμην του «Στάση Μάστορη», παρόλο που o OΑΣΑ αρχικά αντιδρούσε γιατί από τα μέσα είχε γίνει γνωστό πως το θύμα δεν είχε πληρώσει εισιτήριο και θα ήταν λάθος παράδειγμα.

Λίγο καιρό μετά παρόμοιες δολοφονίες συνέβησαν σε καθημερινούς ανθρώπους. Χωρίς προφανή κίνητρα, χωρίς λόγο. Το φαινόμενο ονομάστηκε «Τυφλά χτυπήματα» και τα εγκλήματα παρέμεναν ανεξιχνίαστα. Ωσπου κάποια στιγμή συνελήφθη κάποιος που ομολόγησε πως ήταν αυτός που είχε σκοτώσει όλους αυτούς τους τυχαίους περαστικούς. Είπε πως το έβρισκε ενδιαφέρον να οργανώνει τέτοιες επιθέσεις θύματα των οποίων θα ήταν άτομα που ποτέ δε θα είχαν την ευκαιρία να προκαλέσουν τέτοιο θόρυβο γύρω από το όνομα τους. Αυτός, έστω και έτσι πίστευε πως τους την πρόσφερε.

Παρόλαυτα οι αντιφάσεις στην ομολογία του κίνησαν υποψίες και τελικά απεδείχθη πως δεν ευθυνόταν αυτός για τη δολοφονία του Ευστάθιου Μάστορη που ήταν η πρώτη στη σειρά, αντιθέτως το συμβάν του αθώου που δέχεται κινηματογραφικά τέτοια επίθεση ήταν και αυτό που του γέννησε την ιδέα να το μιμηθεί.

Η «στάση Μάστορη» μετονομάστηκε σε «στάση Ήρωα Μάστορη» και ο Ευστάθιος έμεινε στις μνήμες ως πρωταγωνιστής μιας παράξενης ιστορίας που τον έχρισε με ένοχη ευκολία ήρωα χωρίς όμως ποτέ να πλησιάσει στο να το δικαιώσει.
Η στάση ονομάζεται πλέον «στάση Ηρώων».

Ψυχρολουσία απο συνήθεια

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελάχιστα πρωτότυπο από έναν άντρα που πέφτει στην πισίνα ωθούμενος από το χέρι μιας γυναίκας. Είναι συγκεκριμένες και αξεπέραστες οι συνταγές που μας χαρίζουν γέλιο και συγκίνηση. Στο τέλος της παράστασης μη φύγετε χωρίς να πάρετε μια φωτοτυπία του εαυτού σας.

Στον τελευταίο χορό ο καβαλιέρος θα έχει μεταξωτά πόδια κι όμως τα σανίδια του πατώματος θα υποστούν τη συνηθισμένη φθορά. Τα παιδιά θα ρωτήσουν το θαλασσοπόρο πατέρα τους ποιες ήταν οι ανακαλύψεις του. Αυτός τρεμάμενος θα δείξει κάτι φωτογραφίες και αποκόμματα εφημερίδων και θα ανακουφιστεί όταν θα δει ότι αποκοιμήθηκαν τα παιδιά και τούτο το βράδυ.

Σε όλα τα τραπέζια αυτού του καφενείου, αλλά και της διπλανής καφετέριας και του μπαρ στο πιο κάτω στενό, η συζήτηση είναι κατά λέξη η ίδια. Οι καρέκλες δεν είναι αριθμημένες – δεν έχει σημασία πού θα καθίσετε. Πριν φύγετε μόνο μην ξεχάσετε τη φωτοτυπία του εαυτού σας.

Τελικά όμως ο πατέρας δε χρωστάει λογαριασμό στα παιδιά του, ο λαμπερός χορευτής δε φταίει που γέρασε και ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να γελάει και να συζητάει για τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά και ξανά.

Καθημερινότητα

Ένα μακρόσυρτο Φ, ως γράμμα αγανάκτησης σκέπασε τον ουρανό, πέντε λεπτά πριν την έναρξη του ωραρίου των δημοσίων υπηρεσιών και των καταστημάτων. Ο δυνατός άνεμος της θλίψης έκανε τα μπλεγμένα μαλλιά της μεγαλούπολης να ανεμίζουν από συνήθεια, να ατενίζουν ένα μέλλον μονότονο.

Βγαίνοντας από το σπίτι μου, ένας κύριος που περίμενε έξω από την πόρτα μου με ρώτησε τι επαγγέλλομαι και πόσα κερδίζω. Λυπάμαι του είπα κύριε, αλλά σήμερα ξέχασα την γροθιά μου στο τραπέζι.

Στην πραγματικότητα η δειλία μου είναι το θέμα συζήτησης της γειτονιάς κατά τη διάρκεια της χώνεψης και η πρώτη παρατήρηση των περαστικών κατά την προεπισκόπηση των πρωινών εφημερίδων. Όμως ο κύριος αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα, μου ζήτησε να με ακολουθήσει. Κοίταξε του είπα. Γυναίκες λερώνουν τα ασπρόρουχα τους μόνο για να τα ξαναπλύνουν. Ανεβοκατεβάζουν από τα ράφια τα βάζα με το παστό κρέας και τις ελιές. Μια νεαρή αγρότισσα από την επαρχία που πάτησε το πόδι της το χάραμα στο πρώτο τσιμέντο, έδωσε όρκο να μην κάνει τίποτα σήμερα από τα αναμενόμενα. Πριν βύθισε το χέρι της σ' ένα μεγάλο βαρέλι με πριονίδια. Μετά έκοψε αθόρυβα το φτερό ενός παπαγάλου που κοιμόταν. Κανένα χιλιοστό της μονοτονίας δεν έσπασε. Πολλά βάζα έγιναν θρύψαλα αλλά οι ζημιές δεν είναι ανεπανόρθωτες.

Ο κύριος αυτός με ρώτησε πού θα έφτανα για να διεκδικήσω κάτι πιο άξιο από την κύηση ενός βρέφους με περιορισμένο ανάστημα. Η αξιοπρέπεια, του είπα, είναι η μάσκα των δειλών, άλλωστε ποτέ δεν καταφέρνω να θυμάμαι αυτά που λέω, πόσο μάλλον να τα πιστεύω.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Δικαιωματικά απολαμβάνουν τον καφέ τους οι υπάλληλοι των τραπεζών.

Υπήρξαν ιδιοκτήτες γάτας και κόπιασαν πολύ μέχρι να την ημερεύσουν και να την πρωτοχαϊδέψουν. Τώρα θα τους έφτανε να τους χαρίσει έναν χορό μια πανέμορφη γυναίκα.

Κάθονται στα υπαίθρια τραπέζια των καφενείων και συζητούν για τα φαινόμενα στα μικρά διαλείμματα των χρεοπιστώσεων. Κάτω απ’ τον καυτό ήλιο ξεσφίγγουν λίγο τις γραβάτες τους και πίνουν μια γουλιά απ’ τον καφέ και δύο γουλιές απ’ το νερό.

Καθώς τελειώνει το διάλειμμα συνειρμικά διαπιστώνουν πως η όμορφη 18άρα γερνάει άσχημα και πως το παιδί - θαύμα πεθαίνει μεσήλικας από ναρκωτικά. Ο ήλιος καίει δυνατά και ζωντανεύουν κάτω απ’ το δέρμα οι παλιές πληγές. Από το γρατζούνισμα μιας γυναίκας κι απ΄ το σαρκαστικό γέλιο μιας γάτας.

Ταϋγέτη

Τράβηξε το ξύλινο συρτάρι με προσοχή, με μία αργή, συνεχόμενη κίνηση. Hθελε να ακούσει τον ήχο του ξύλου που τριβεται, το σύρσιμο μέχρι να φτάσει στο χώρισμα, να κάνει ένα τακ και να σταματήσει.

Όλοι μας θέλουμε να συνδέουμε την επιστροφή στο παρελθόν με κάποιο αίσθημα. Όπως όταν τρώς με κλειστά μάτια μια κουταλιά μαρμελάδα, μήπως θυμηθείς τη μητέρα με την ποδιά της στην κουζίνα ή όπως όταν σταυρώνεις τα γόνατα μπροστά στον καθρέφτη σα να υποκλίθηκες, μήπως επιστρέψει το ρίγος της επιδοκιμασίας ενος κοινού που παραληρεί για σένα.

Και τον αγαπημένο γι’αυτήν, ήχο της φθοράς του ξύλου, διαδεχόταν το θρόισμα των χαρτιών καθώς αυτά μπλέκονταν με τα δάκτυλα και καθώς διάλεγε ξανά τις τρεις αυτές φωτογραφίες.

Στην πρώτη εκείνος ο νεαρός ηθοποιός. Στεκόταν δίπλα της και την κοίταγε με θαυμασμό. Αυτή έσκυβε το κεφάλι και χαμογελούσε όταν της έλεγε πως είναι όμορφη και γλυκιά, οχι γιατί ντρεπόταν ή ήθελε να κάνει κάποιο γυναικείο σκέρτσο, αλλά γιατί δεν ήξερε να αντιμετωπίσει την ειλικρίνεια του νεαρού. Στην φωτογραφία αυτή, έχει ξεπεράσει κάθε όριο θράσους του και της έχει αρπάξει το χέρι και το κρατάει μέσα στα δικα του.

Η άλλη φωτογραφία είναι πόνου. 10 γυναίκες δίπλα στο χαντάκι και δίπλα τους στρατιώτες. Αυτή δεν κοιτάει το φακό, σχεδόν δε φαίνεται το μισό πρόσωπο της, το μαυρισμένο της μάτι δηλαδη και το κομμένο της μάγουλο. Φωτογραφία ψυχικής δύναμης. Το κομμάτι που κρύφτηκε από την αιωνιότητα είχε πόνο, εξευτελισμό, απορία. Έμεινε μόνο αυτό το περήφανο να της θυμίζει την αντίσταση, την αξιοπρέπεια, τη δύναμη.

Τελευταία φωτογραφία. Καλλιτεχνική. Για τις μαρκίζες των θεάτρων και για τις στήλες των περιοδικών. Προσεγμένη πόζα και φωτισμός. Ώστε να αφήνει το θέμα της ομορφιάς, ή της ασχήμιας, στο υποκειμενικό του καθενός. Αστεία μα και μελαγχολική. Γλυκιά, ή μήπως στριφνή; Άσχημη, όμως με τρόπο γοητευτικό.

Καθισμένη με την πλάτη στον καθρέφτη του δωματίου, η Ταυγέτη χτένισε τα μαλλιά της. Μέσα εδώ, σε αυτό το άδειο δωμάτιο, δεν ήταν αμήχανα ερωτευμένη, δεν ήταν ηρωίδα, ούτε καν μια ντίβα, ήταν αυτό που είμαστε όλοι όταν μένουμε μόνοι. Ο εαυτός της. Και με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο ευτυχίας, έμοιαζε να απολαμβάνει την τελετουργία των μηχανικών κινήσεων της προετοιμασίας της για να βγει στην αγορά για ψώνια. Άνοιξε τη ντουλάπα και διάλεξε ένα πράσινο φαρδύ φόρεμα, έβαλε τα άνετα της παπούτσια και για μια στιγμή μου φάνηκε πως χαμογελώντας έκλεισε το μάτι στην κλειδαρότρυπα του χωροχρόνου απ’όπου την παρακολουθώ.

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω. Τα παιδιά της γειτονιάς την είδαν και τρέξανε να πέσουν στην ποδιά της.

---------------------------------------------------------------

*Η ιστορία είναι απολύτως φανταστική, ουδεμία σχέση έχει με πραγματικά γεγονότα απο τη ζωή της Ταϋγέτης Μπασούρη και γράφτηκε με απόλυτο σεβασμό στη μνήμη της.
Αφιερωμένο στη Σοφία που το ζήτησε.

Μικρή Πολίχνη

Μια κοπέλα περιμένει κάθε φθινόπωρο μια ευχετήρια κάρτα. Έρχεται ξανά ο ταχυδρόμος με άδεια χέρια κι αυτή τον χαϊδεύει και του κλέβει από την τσάντα ένα ξένο γράμμα. Ένα γράμμα που γράφτηκε από έναν άγνωστο για την αγαπημένη του. Της έλεγε γλυκιά μου είναι βάσανο όπως φεύγουνε οι μέρες να φεύγει από πάνω μου και το στερνό άγγιγμα σου. Συγχώρα με μα δε μπορώ να γυρίσω κοντά σου. Γιατί δε νοσταλγώ πλέον την αύρα των μαλλιών σου και το μέλι των χειλιών σου. Καλύτερα να μη σου ξαναγράψω. Με τον πόνο μιας άλλης στο στήθος τράβηξε την κουρτίνα της μονοτονίας και πίστεψε πως είδε στο χώμα τον υποτιθέμενο άντρα της να κάνει έρωτα με μια άλλη γυναίκα.

Το επόμενο φθινόπωρο η κοπέλα με το γερασμένο βλέμμα υποδέχτηκε τον ταχυδρόμο με κρυφές ελπίδες και τράβηξε ένα γράμμα από την τσάντα του που έλεγε αγαπημένη μου είναι η τελευταία φορά που σου γράφω. Όσο κι αν πονάω που στο λεω, η σχέση μας μόνο δυστυχία μου χαρίζει. Έχοντας ξανακλέψει την πίκρα μιας ξένης, σκούπισε τα μάταια δάκρυα της, κι έξω απ’ το παράθυρο της είδε τα μελλοντικά παιδιά της να κόβουν λασπωμένα και ιδρωμένα το λαιμό ενός κύκνου.

Το τελευταίο φθινόπωρο η γερασμένη κοπέλα με το αδιάφορο βλέμμα σκότωσε τον ταχυδρόμο και διάβασε όλα τα γράμματα. Ούτε ένας λόγος αγάπης, ούτε μια παρένθεση παρηγοριάς, όλα τα γράμματα φέρνουν τη δυστυχία. Ένας ξαφνικός άνεμος παραμέρισε την κουρτίνα κι έξω στο απομεσήμερο κύλησαν δυο φόνοι, ο ένας έγινε από τη γυναίκα κι ο άλλος από τον ταχυδρόμο γιατί όλα τα γράμματα έφτασαν στον προορισμό τους.

Παροιμιώδεις κυρίες των γραμμάτων

Οι κυρίες παίρναν το τσάι τους αυτό το απόγευμα στο σπίτι της κυρίας Ε, στη σκιά κάτω απο την πέργκολα. Αναπόφευκτα κάποια στιγμή η συζήτηση ήρθε στο καταπληκτικό φυσικό πράσινο χρώμα του γκαζόν για το οποίο όλες συμφώνησαν πως έχει εξαιρετικό τόνο. Η κυρία Ω τότε, σύζυγος του δικηγόρου Ψ και γειτόνισσα της Ε γέλασε σαρκαστικά και ανακοίνωσε στις λοιπές κυρίες πως μια φορά το μήνα στα βαθιά χαράματα, εργάτες αθόρυβα ψεκάζουν το γκαζόν της κυρίας Ε με χρώμα Lawn Green no 956033. Για να μην υπάρξουν αμφιβολίες παρουσίασε σειρά απο αποδεικτικά όπως φωτογραφικό υλικό, πεταμένα κουτιά, απομαγνητοφωνημένα κείμενα παραγγελιών και παραστατικά αγοράς. Η κυρία Χ άρχισε να γελάει τρανταχτά. Η κυρία Ξ πήρε την κόρη της κσ και φύγανε άρον άρον προσβεβλημένες. Οι κυρίες Λ και Ρ φεύγοντας πέσανε στην πισίνα και καταβραχήκανε. Η κυρία Κ. είχε περισσότερο να νοιαστεί για τη σύλληψη τους άντρα της, Γιοζεφ. Η κυρία F και η αδελφή της F# δεν κατάλαβαν τίποτα γιατί ηταν ξένες, μόνο έμειναν να χαμογελούν ανυποψίαστες.

Η κυρία Ω έκανε μεγαλειώδη αποχώρηση παροτρύνοντας και τις άλλες να συνεχίσουν στο σπίτι της ενώ η κυρία Ε έκλαψε και έτρεξε στο δωμάτιο της μονολογώντας «Όχι, δε θα με κάνουν κι εμένα σαν την Κυρία Γ Τ (Γάματαφ)»
Μετά απο ώρες οδυρμού προσπάθησε ατυχώς να την καθησυχάσει η πιστή της υπηρέτρια 12 λέγοντας της «Ελάτε κυρία Ε, άλλωστε το ξέρατε οτι το γρασίδι είναι πάντα πιο πράσινο στον κήπο του γείτονα» για να λάβει την απάντηση «Τί μιλάς εσύ ρε νούμερο».