FIGHT BACK

Όμορφη μέρα

2010-05-17T11:03:00.000+03:00

Ξύπνησα χτες το πρωί και μπήκα στο αυτοκίνητο. Κατέβηκα προς την παραλία, είχε φανταστικό καιρό. Δυνατός ήλιος και ελαφρό αεράκι.

Το ραδιόφωνο έπαιζε συνέχεια τραγούδια του Dio.
Ήταν μια όμορφη μέρα.

Αδικαιολόγητη απόσταση

2010-04-13T13:43:00.004+03:00

Η εκκλησία έχει γεμίσει, ο παπάς ψέλνει και τα κεφάλια είναι κυρίως σκυφτά αφού πρόκειται για κηδεία. Έχει πολύ κόσμο, περισσότερο από όσο μπορούσα να φανταστώ, οι περισσότεροι έχουν στριμωχτεί μέσα στο ναό κι όσοι δε χωράνε σχηματίζουν ουρά που φτάνει μέχρι έξω όπου το πλήθος σπάει σε ξεχωριστά γκρουπάκια των 4-5 ατόμων. Κι εγώ έξω είμαι, αποτυγχάνω να ενταχθώ επιτυχώς σε κάποιο γκρουπ και γιαυτό προσπαθώ να πλασαριστώ στο διάδρομο, τουλάχιστο να έχω μια οπτική επαφή με τον πάτερ και τους συγγενείς. Γιαυτό δεν πάμε στην κηδεία; Να δεις τα πρόσωπα των συγγενών και φίλων, να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τη θλίψη τους, να την κάνεις και δική σου. Να σφίξεις ένα χέρι που τρέμει και να φιλήσεις ένα δακρυσμένο μάγουλο.

Την ίδια ιδέα με εμένα έχουν κι άλλοι, ένας ψηλός μου παίρνει τη θέση, μια κυρία έρχεται και χώνεται αδιάκριτα μπροστά μου τρώγοντας αρκετά εκατοστά από το ζωτικό μου χώρο. Κάνω ένα βήμα πίσω. Δίπλα στέκεται ένας τύπος. Τον παρατηρώ. Πανάθεμα τον, είναι ολόιδιος με τον μακαρίτη. Όχι τόσο ίδιος ώστε να νομίσω πως βλέπω κάποιο όραμα, πως πρόκειται για νεκρανάσταση ή κάτι τέτοιο ανατριχιαστικό. Είναι τόσο όμοιος όπως είναι ένας αδερφός ίσως όχι δίδυμος, να χουν πες μια διαφορά τριών τεσσάρων χρόνων. Ή από αυτούς τους δίδυμους που δε μοιάζουν μεταξύ τους.

Στέκεται πολύ πίσω στο πλήθος. Αποκλείεται λοιπόν να είναι αδερφός. Ή μήπως όχι; Τι ιστορία μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή την ασυνήθιστη απόσταση των δύο αδερφών σε αυτό το ύστατο αντίο. Θα μου πεις, μπορεί να αργοπόρησε. Είχε φοβερή κίνηση στους γύρω δρόμους, μέσα στην αναστάτωση του να μην υπολόγισε σωστά τις ώρες, να έφτασε λίγο μετά την έναρξη της λειτουργίας. Να μην θεώρησε σωστό να αναστατώσει όλο τον κόσμο που στεκόταν στο διάδρομο για να τοποθετηθεί αυτός δίπλα στο φέρετρο. Ίσως να είναι ταπεινός και να αντιλαμβάνεται τη ματαιότητα μιας τέτοιας κίνησης. Παρόλαυτα δεν κινείται κάποιος από τους γύρω μου να τον παρηγορήσει.

Ποιος ξέρει, μήπως να ήταν αδέρφια που δεν μιλάγανε μεταξύ τους; Μια ψυχρότητα για κάποιο ασήμαντο περιστατικό, που τους πείσμωσε και δεν ήταν γραφτό μέχρι τον απόλυτο χωρισμό τους να προλάβουν να πουν δυο κουβέντες αγάπης. Μήπως όμως κι αυτή η αποστασιοποίηση του ξεχασμένου αδερφού να δείχνει πως δεν έλιωσε ακόμα η πέτρα της οργής. Αποφασίζεις πως δεν σε συνδέει τίποτα με τον άλλον. Οι περίφημοι δεσμοί αίματος για σένα δε μετράνε. Τι πάει να πει; Αφού δεν υπάρχει η στοιχειώδης αλληλοκατανόηση, ο σεβασμός που θεωρείς αυτονόητο σε οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση, γιατί να ταλαιπωρείς τον εαυτό σου, γιατί να προσπαθείς να συμβιβάσεις πράγματα που είναι εμφανώς αντίθετα, άλλωστε η ζωή είναι σύντομη, μεγαλύτερη απόδειξη από την σημερινή κηδεία δεν υπάρχει. Γιατί όμως τότε να πας στην κηδεία του; Είπες δεν τον λογαριάζεις για δικό σου άνθρωπο. Σκέφτομαι να τον σκουντήξω. Να του πω, πες ρε μαλάκα την αλήθεια. Πες. Χτες το βράδυ που έμαθες τα νέα έκλαψες. Κλείστηκες κάπου μόνος, στην τουαλέτα, στις σκάλες, κάπου και θυμήθηκες πράγματα και έκλαψες. Σκέφτηκες μήπως έκανες κάπου λάθος, μήπως έπρεπε να χεις δει την κατάσταση διαφορετικά, το ξερες άλλωστε πως ήταν άρρωστος ο αδερφός σου.

Έχει τρίχες στα αυτιά. Πολλές. Μιλάμε για φοβερή τριχοφυία. Αν είναι και λίγο έξυπνος θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τριχοευφυία. Κακόρε.

Πάντα απορούσα πως γίνεται να φυτρώνει τόση πολύ τρίχα στα αυτιά. Και τι μπορείς να κάνεις για αυτό; Δε μπορείς να τις κόβεις; Ή δε σε απασχολεί; Ή μήπως πιστεύεις πως σου δίνει χαρακτήρα και τύπο. Μήπως είναι γοητευτικό; Ποιος τις ξέρει τις γυναίκες, μπορεί να το βρίσκουν κι αυτό ότι είναι σέξι. Μπορεί να ακούσεις πίσω σου δύο να πλησιάζουν τα κεφάλια τους και να ψιθυρίζουν μεταξύ τους «τρίχες στα αυτιά ε, ξέρεις τι λένε» κι ύστερα να χαχανίζουν βάζοντας το χέρι μπροστά στο στόμα, προσπαθώντας να καλύψουν τα γέλια τους που λόγω της νευρικότητας γίνονται όλο και πιο δυνατά, μέχρι εσύ να ξεσπάσεις εξοργισμένος, να γυρίσεις και να τους φωνάξεις «για όνομα του θεού σταματήστε επιτέλους, σεβαστείτε τη στιγμή!». Θα ντροπιαστούν προσωρινά, μα στο βλέμμα τους θα διαβάσεις πως σε έχουν καταλάβει, δεν επρόκειτο για επίπληξη αλλά για ξεκάθαρη σκηνή ζηλοτυίας, σου χαν πει πως τα παπούτσια είναι το πρώτο πράμα που προσέχουν οι γυναίκες, ξόδεψες ένα σκασμό λεφτά και δεν εισέπραξες ούτε μια φιλοφρόνηση.. Κορόιδο!

Βλέπω πάντως πως ο αδερφός εκτός από τα αυτιά έχει και τρίχες στο σβέρκο. Άρα πιθανότατα δεν έχει πάει για κούρεμα εδώ και αρκετό καιρό. Όταν θα πάει, ο κουρέας θα περιποιηθεί όλη την ευρύτερη περιοχή, θα κόψει και τις τρίχες στα αυτιά και άμεσα θα βελτιωθεί κατά ένα σημαντικό ποσοστό και η ακοή του μίστερ. Μπορεί πάντως να μην πρόλαβε να κουρευτεί, αλλά τουλάχιστο είναι φρεσκοξυρισμένος. Είναι δεν είναι αδερφός, πριν φύγει για την κηδεία έκανε μια ωραία σαπουνάδα, έβαλε μια παύση στις αναμνήσεις και έδωσε όλη την προσοχή του στο ξυράφι, που καυτό όπως βγήκε από το βραστό νερό, έκανε αυτή την αργή και ανακουφιστική διαδρομή πάνω στο δέρμα. Οι μεγαλύτεροι πηγαίνουν περιποιημένοι στις κηδείες. Αποχαιρετάμε τον φίλο μας, τον συγγενή μας, τον δικό μας άνθρωπο, οφείλουμε να είμαστε ευπρεπείς, να μη λυγίσουμε. Το χουμε ξαναδεί άλλωστε το έργο. Σε πόσες κηδείες να έχουμε πάει; Τέσσερις σίγουρα στο τελευταίο εξάμηνο. Γιαυτό άλλωστε δεν πάμε; Δεν αφορά εμάς, τα δικά μας συναισθήματα, την έκφραση συμπόνοιας προς τους τρίτους, αφορά τον άνθρωπο που έφυγε. Πρέπει να είμαστε αξιοπρεπείς και τυπικοί, σε αυτή την τελετουργία εξευτελισμού του ανθρώπινου σώματος – σε χώνουν σε ένα κουτι, σε βάζουν σε μια τρύπα, σου πετάνε διαδικαστικά τρεις ψαλμούς, σε σκεπάζουν βιαστικά με χώμα, τελείωσες, επόμενος – εμείς θα είμαστε όρθιοι, γεροί, θα πούμε αντίο φίλε, είναι ένας σκληρός κόσμος και τα πήγες αρκετά καλά.
Αντιθέτως οι νέοι στέκονται απέναντι σε αυτά τα περιστατικά πιο τρομαγμένοι και ξαφνιασμένοι, που δε ξέρουν πως να αντιδράσουν και ενισχύουν αυτή τους την αμηχανία με ένα στυλιζάρισμα πένθους. Μαύρα γυαλιά, υπερβολικές αντιδράσεις, μούσια, κλάματα και έξτρα λάρτζ δράματα. Εξωτερίκευση των συναισθημάτων, ανάγκη έκφρασης τους, πεποίθηση πως πρέπει να εκφράσεις τον πόνο σου, γιατί όλο αυτό αφορά και εσένα, αν ήσουν ο αντικειμενικός παρατηρητής του εαυτού σου μήπως θα τον έκρινες εκ των υστέρων λάθος, μήπως δεν έκλαψες όσο ήθελες ή μήπως στάθηκες λάθος; Όλα παιζουν ρόλο.

Δεν είμαι πλέον στο διάδρομο. Η κηδεία τελείωσε προ πολλού, στο μεταξύ ήπιαμε καφέδες, κονιάκ και απ όλα. Ήταν η σκέψη μου αυτή που έκανε αδικαιολόγητες παρακάμψεις κι έμεινε αρκετά πιο πίσω από την τελετή. Αρκετά μακριά για να χάσω τη στιγμή που το φέρετρο άνοιξε, έγινε η τελευταία αποκάλυψη του νεκρού στους δικούς του ανθρώπους. Ίσως καλύτερα. Με είχε καταβάλει μια παράλογη ανάγκη να κοιτάξω για τυχόν τρίχες στα αυτιά του μακαρίτη. Θα ήταν βέβαια έστω μια ένδειξη, τώρα θα μείνω για πάντα με την απορία: Άραγε ήταν τελικά εκείνος ο τύπος αδερφός του μακαρίτη και αν ναι γιατί δεν πλησίασε;
Ποιος νοιάζεται στο φινάλε. Άσε τους ανθρώπους να έχουν τις δικές τους ιστορίες, ποιος σε όρισε εσένα κριτή συμπεριφορών. Παρατηρώ την επόμενη κηδεία. Τέσσερα άτομα ακολουθούν ένα φέρετρο, κάποιος σπρώχνει ένα καροτσάκι με μια γριούλα. Τέσσερις, με τη γριά πέντε, άντε εφτά, σου βάζω δέκα χονδρικά όλοι κι όλοι. Έχει σημασία ρε γαμώτη;
Πέντε ή εκατό ή χιλιοι διακόσιοι; Πόσους προτιμας να έχεις στην κηδεία σου;
Χίλιοι μπορεί να σημαίνει ότι σε αγαπάει πολύς κόσμος αλλά έφυγες βιαστικά και άδικα. Πέντε μπορεί να σημαίνει ότι έφυγες διακοσίων χρονών, προηγουμένως πρόλαβες και τους έθαψες όλους εσύ και τώρα δεν έχεις κανέναν να σε σκεπάσει με λίγο χώμα. Λες και έχει σημασία. Κάποιος παραδίπλα είπε πως στην κηδεία του Τζανετάκου ως φόρο τιμής θα απονείμουν τιμητικό φατούρο στον εκλιπόντα. Δε γέλασε κανείς.

Οκ, εγώ ψιλογέλασα.

Να μην τους δίνεις τίποτα

2009-12-31T13:46:00.002+02:00

Ξεκινήσαμε πολύ πριν ξημερώσει και για τα πρώτα σαράντα λεπτά της διαδρομής δε μίλαγε κανείς μας. Αυτός είχε κάτι μάτια γουρλωμένα ορθάνοιχτα, παρόλαυτα έμοιαζε να νυστάζει απίστευτα κι αυτό το αποδείκνυε η υπερπροσπάθεια που κατέβαλε κάθε φορά που ανοιγόκλεινε τα μάτια και τα επανέφερε ταραγμένος στην ορθάνοιχτη θέση. Καθώς οδηγούσε οι κόρες των ματιών του έκαναν απειροελάχιστη κίνηση όποτε ήθελε να αλλάξει κατεύθυνση στο βλέμμα του και κρατούσε το κεφάλι του ακίνητο σαν να είχε ατσάλινο σβέρκο. Εγώ πάλι δεν ήταν ότι νύσταζα, απλά δεν έβρισκα κάτι να πω, πράγμα που το συνηθίζω όταν βρίσκομαι με αγνώστους.

Τέσσερις το πρωί φορτώναμε ήδη τα χορτοκοπτικά στο φορτηγάκι του / βανάκι, πως το λένε τέλος πάντων. Πάντα μισούσα αυτού του είδους τα βανάκια. Με κλειστό θάλαμο, που η πόρτα κλείνοντας κάνει τον εκνευριστικό συρόμενο ήχο που ακολουθείται από ένα απότομο γδούπο. Που στο πίσω τζάμι έχουν κολλημένη ταπετσαρία με κάποιο κήπο με μονόκερους ή μια θάλασσα με γοργόνες. Ή κάποιο δράκο που βγάζει φωτιές από το στόμα του αφηνιασμένος από την ερωτική άρνηση μιας γκόμενας βαμπίρ. Πάντα με κούραζαν αυτά τα βανάκια όταν οδηγούσα και κοίταγα πως θα τα ξεφορτωθώ γρήγορα από μπροστά μου, καθώς δε σου αφήνουν καθόλου ορατότητα στο δρόμο έτσι που έχουν κλείσει όλο το οπτικό σου πεδίο με τη γοργόνα.

Για να φύγουμε τέσσερις το πρωί εγώ ξύπνησα από τις δύο. Τον τελευταίο χρόνο που έχω τακτικά πρωινά ξυπνήματα για μακρινά ταξίδια, φροντίζω να παίρνω το χρόνο μου πριν την αναχώρηση για να απολαύσω το πρωινό με την ησυχία μου . Δηλαδή φορώντας τη ρόμπα, καθισμένος σταυροπόδι στην πολυθρόνα, τρώγοντας ομελέτα, σύκα και πίνοντας καφέ λάττε και φρέσκο χυμό πορτοκάλι διαβάζοντας τα πρωινά νέα και βλέποντας τηλεμάρκετινγκ στην τηλεόραση. Τρεις και δέκα τα σύκα κάνοντας χημική ένωση με το ζεστό ρόφημα και τα λουκάνικα με στείλανε τρέχοντας στην τουαλέτα οπότε τρεις και είκοσι ήμουν απελευθερωμένος και μπορούσα ήρεμος πλέον να ξεκινήσω. Τέσσερις παρα δέκα ήμουν έξω απο το σπίτι του, απολαμβάνοντας τον κρύο και φρέσκο αέρα που με χτυπούσε στο πρόσωπο.

Κατέβηκε με το γιο του, ένα τρίχρονο παχουλό αγόρι με ξανθά μαλλιά που μου χαμογέλασε πλατιά μόλις με είδε. Το χαμογελάκι κόπηκε μόλις ο πατέρας τον ανέβασε βίαια μέσα στο βανάκι και τον άφησε να βολευτεί ανάμεσα στα χορτοκοπτικά. Εμείς πήραμε τις θέσεις μας μπροστά. Μετά σιωπή για σαράντα λεπτά. Ύστερα πρότεινε μήπως πίναμε κανένα καφέ και εγώ απάντησα γιατί όχι. Ο μικρός πίσω κοιμόταν με το κεφαλάκι του ακουμπισμένο στη λαμαρίνα και τα χεράκια σταυρωμένα με μεγαλίστικο τρόπο.

Πίναμε τον καφέ μας σε σταθμό της εθνικής οδού, από αυτούς που σταματάνε τα Κτελ και οι επιβάτες τρώνε σουβλάκια σαν να μην είναι το ταξίδι τους διάρκειας δύο ωρών, αλλά σαν να ταλαιπωρήθηκαν μέρες καταδικασμένοι σε ακινησία πάνω σε μια άβολη θέση και όταν ξαναπάτησαν εξαντλημένοι το πόδι τους στη γη βρέθηκαν μπροστά σε ένα αλλόκοτο θέαμα, σε μια ομίχλη πυκνού καπνού την οποία διέσχισαν με αβέβαια βήματα για να αντικρίσουν την υπέρτατη πρόκληση, να δοκιμάσουν το εκλεκτό έδεσμα που ακούει στο όνομα «κρέας και ψωμί». Ο Στάθης, έτσι τον λένε, ο σύντροφος μου στην αποστολή αποψίλωσης χωραφιού στη Θήβα, είχε αρχίσει να νιώθει την επίδραση του καφέ, ο εγκέφαλος του δραστηριοποιήθηκε και ξεκίνησε να μου μιλάει για μηχανήματα και εκσκαφείς. Χαλαρός, με την πλάτη γυρισμένη στη τζαμαρία της καφετέριας / σουβλατζίδικου είχε ζεσταθεί και μίλαγε με ενθουσιασμό για ντάμπερ και αντλίες μπετού, καθώς εγώ έριχνα ματιές αγωνίας στο βανάκι που ήταν παρκαρισμένο έξω ξεκλείδωτο με το γιο του να κοιμάται στο πίσω μέρος. Θα μπορούσε κάποιος όσο μιλούσαμε εμείς για μπουλντόζες να ανοίξει το όχημα και να κλέψει το αγγελούδι που κοιμόταν. Μην ανησυχείς μου είπε ο Στάθης, δεν παθαίνει τίποτα, άκου τώρα για την πηρούνα με πλάγια μετατόπιση.

Λίγη ώρα μετά ήμασταν χωμένοι μέχρι τη μέση στα αγριόχορτα και κόβαμε με τα μηχανήματα μας κι ήταν επίπονη αλλά ωραία η αίσθηση κομματιών ξύλου ή χόρτου μαζί με χώματα να σου πετάγονται στο πρόσωπο αλλά εσύ να συνεχίζεις πεισμωμένος με μεγαλύτερη δύναμη, σαν να θέλεις να εκδικηθείς τα χόρτα που σε χτύπησαν. Εξαντλητική δουλειά. Όπως οι περισσότερες γεωργικές. Τα τελευταία 51 Σάββατα, απ την αρχή του έτους δηλαδή έκανα κάθε φορά και διαφορετική δραστηριότητα. Μια προσωπική πρόκληση. Κάθε βδομάδα μια νέα δραστηριότητα που προσπαθούσα να την καταλάβω, να την υπομείνω, να την δαμάσω, να την ξεπεράσω, ανάλογα κάθε φορά με το πόσο κουραστική, παράξενη ή ακατόρθωτη φαινόταν ή ήταν.

*Βάψιμο (εξωτερικό) βιοτεχνίας επίπλων

*Ψάρεμα ιππόκαμπων

*Προετοιμασία χοροεσπερίδας 3^ου λυκείου Κορυδαλλού

*Παρασκευή μουσταλευριάς

*Ανάβαση από τις σκάλες στο Εμπαιρ Στέητ Μπιλντινγκ της Καρδίτσας (8 όροφοι)

*Συντριβή αεροσκάφους κονκόρντ (εικονική)

*Πλύση στομάχου

*Απογευματινή προπόνηση με την Αναγέννηση Άρτας

*Τομή σε κοιλιά λύκου και γέμισμα της με πέτρες

*Μπάτζι τζάμπιγνκ με κατάδυση στο φράγμα Μόρνου

*Ολοήμερη αναμονή για τρόλεϊ στη στάση Λυσσιατρείο

*Μπάτζι τζάμπινγκ με ολική νάρκωση

*Κυνήγι αγριογούρουνου

*Συμμετοχή στο παιχνίδι «το ανθρώπινο ξυστό» όπου έκανα το ξυστό

*Χαμάμ σε βραστό ρακόμελο

*Μπάσκετ με τσιμεντένια παπούτσια

*Αποφοίτηση από κολέγιο άνευ διδασκαλίας

*Μεροκάματο σε πάγκο χοτ ντογκ

*Τοποθέτηση χλοοτάπητα-παζλ σε γήπεδο ποδοσφαίρου

*Μάχη σώμα με σώμα με οπλισμένους Βιετκόνγκ σε ειδική πίστα στη Χασιά

*Κατασκευή γέφυρας αποκλειστικά από σιδερένια σώματα μπασκέτας

*Αρχειοθέτηση ευχετήριων καρτών στην κοινότητα Ορκωτών Λογιστών

*Πτύση από ελικόπτερο

*Βανδαλισμός θεάτρου κατά τη διάρκεια του μιούζικαλ το Φάντασμα της Όπερας

*Σκληρή διαπραγμάτευση για την αγορά εκτάσεων στο καματερό

*Κατάρριψη του μύθου για χοίρο που ζει μέσα στους καταρράχτες Έδεσσας

*Διεξαγωγή ενέσεων σε τυχαίους επιβάτες λεωφορείου

*Ολοήμερη αποτοξίνωση από ειδήσεις

*Πλέξιμο καλαθιών και ψαθών θαλάσσης

*Γεύμα ανεπίσημο με τη Σκάρλετ Γιόχανσον

*Εκμάθηση λειτουργίας και επισκευής τρανζίστορ

*Γαλβάνισμα ψευδαργύρου εν ψυχρώ

*Δεξαμενισμός φερι μπόουτ παντόφλα

*Παρακολούθηση ζωής 4μελούς οικογένειας με τηλεσκόπιο

*Ανέβασμα τέντας αστεροσκοπείου Κανάβεραλ

*Δηλητηριασμός οικογένειας (κάποιου άλλου) με τάρτα σπανάκι ροκφόρ

*Σφράγισμα επιταγής

*Τοποθέτηση μοσχεύματος μηνίσκου σε πόδι αθλητή (ταριχευμένου)

*Κλοπή 4000 τεμαχίων χλαπάτσας από βιοτεχνία και διοχέτευση τους στην αγορά μέσω Μπαγκλαντεσιανών πωλητών

*Δημιουργία ομοιώματος του Μάικλ Τζάκσον με επιδέσμους και καρφωτικό καλωδίων

*Διασπορά ψευδών ειδήσεων και πανικού κατά τη διάρκεια ευχελαίου

*Ελεγχόμενη κατάρρευση στρατιωτικού ελικοπτέρου με χαρταετό (καλούμπα 700μ)

*Παρασκευή γιγαντιαίου γεμιστού ρολού κοτόπουλου

*Απολογία μαμούθ σε υγειονομικές αρχές για την ανίχνευση σαλμονέλας σε ρολό κοτόπουλου

*Πλαστική επέμβαση με κορδόνι αρβύλας σε γνωστό ηθοποιό (ταριχευμένο)

*Άρμεγμα αγελάδας ταυτόχρονα με άρμεγμα προστάτη

*Μυστική εισβολή στο σπίτι του Γιώργου Πολυχρονίου και αποδιοργάνωση της δισκοθήκης του

*Ταξινόμηση κατεργάρηδων στους αντίστοιχους πάγκους

*Ένοπλη ληστεία σε ψησταριά με εξειδίκευση στο κοντοσούβλι

*Εξερεύνηση χωρητικότητα στομάχου μέσω κατάποσης 6 λίτρων αφρολέξ

*Διανυκτέρευση σε καμινάδα

*Αποψίλωση χωραφιού

Ο μικρός καθόσον εμείς δουλεύαμε κι ήταν αρκετές οι ώρες, βρισκόταν καθισμένος μελαγχολικά σε ένα κούτσουρο από κομμένο κορμό δέντρου. Το πρώτο μου μέλημα ήταν να καθαρίσω τα χόρτα μπροστά του ώστε να αποκτήσουμε οπτική επαφή με το παιδί, για να τον βλέπουμε, αλλά και να μας βλέπει αυτός να μη βαριέται. Του έδωσα τα κλειδιά μου και κάτι κάρτες που είχα στο πορτοφόλι μου. Στο διάλειμμα για κολατσιό του έφτιαξα ένα καραβάκι από το χαρτί της τυρόπιτας. Οτιδήποτε για να μη βαρεθεί. Ο μικρός πήρε θάρρος και γέλαγε και ανέβαινε στα πόδια μου, με μια απότομη απαγόρευση του πατέρα του όμως, έσκυψε πάλι το κεφάλι και ξανακάθισε στο κούτσουρο του. Να μην τους δίνεις τίποτα, αυτό είναι το μυστικό, μου είπε εμπιστευτικά ο Στάθης. Πρέπει να είσαι σκληρός και να μη δίνεις τίποτα ποτέ. Έτσι μαθαίνουν και σε σέβονται.

Στο γυρισμό ο μικρός έκανε να χώσει το γελαστό μουτράκι του ανάμεσα στα καθίσματα οδηγού / συνοδηγού, με δυο δυνατές πατρικές βρισιές όμως ξαναγύρισε στη θέση του. Χωρίς κλάματα ή ίχνος αντίδρασης. Δεχόταν πως πρέπει να είναι ήσυχος και καθόλου εκδηλωτικός όταν είναι τριγύρω ο πατέρας. Από την ταπετσαρία του τζαμιού έμπαιναν μερικές αχτίδες φωτός περνώντας ανάμεσα από τα δόντια του τρομαχτικού δράκου και φώτιζαν το σιωπηλό αγόρι. Είχε στα πόδια του ακουμπισμένο το καραβάκι από το χαρτί της τυρόπιτας και με θλίψη μου παρατήρησα πως το λαδωμένο χαρτί είχε αφήσει λεκέ στο παντελονάκι του. Η απρόσωπη σχέση τους με την πλήρη απουσία εκδήλωσης συναισθημάτων μου φαινόταν παράξενη και προσπάθησα να φανταστώ πως γίνεται να λειτουργεί αυτό που μου είχε πει ο πατέρας του. Πως γίνεται δηλαδή ο τηλεσκοπικός εκσκαφέας να έχει υδραυλική σφύρα και να σπάει τα βραχώδη εδάφη.

Επιστροφή στο σπίτι

2009-10-21T12:21:00.003+03:00

Ο πατέρας ναυτικός γύρισε μετά απο καιρό στο σπίτι. Έχει λείψει όμως τόσο πολύ που δεν ξέρει τώρα πως να μιλήσει στα παιδιά, δε θυμάται τους τρόπους τους, τί προτιμούσαν, δεν καταλαβαίνει ποια σημάδια στη συμπεριφορά τους είναι εκκλήσεις τρυφερότητας ή παιδιάστικες αντιδράσεις θυμού για την απουσία του.

Θα μπορούσε να κάνει αλλιώς? Για αυτά τα παιδιά δουλεύει μέρα νύχτα στο βαπόρι. Για τα παιδιά του ένας ναυτικός στερείται τις χαρές της στεριανής ζωής και θαλασσοπνίγεται στις τέσσερις γωνίες του κόσμου, για να εξασφαλίσει την άνετη διαβίωση τους, τις σπουδές, την καλλιέργεια τους. Ο ναυτικός είναι ο ορισμός του αλτρουιστή ήρωα που θυσιάζει τη ζωή του και παραχωρεί σε άλλους τη χαρά να ζήσουν για λογαριασμό του. Βέβαια ο συγκεκριμένος πατέρας ναυτικός είναι κατώτερο πλήρωμα στις γραμμές Ωρωπός-Ερέτρια, και θα μπορούσε στους έξι μηνες της απουσίας του να είχε κάνει και καμια επίσκεψη στο σπίτι, ο Ωρωπός αν δε βρεις κίνηση δεν είναι πάνω απο 45 λεπτά και το ωράριο του τελείωνε στις 6 το απόγευμα. Και όπως και να το κάνεις και το μηνιάτικο στα φέρι-παντόφλες δεν είναι και κανένας πακτωλός χρημάτων.

Οδηγώντας προς το σπίτι, πλησιάζοντας οικείες γειτονιές για πρώτη φορά μετά απο τόσους μήνες, γλυκές οικογενειακές αναμνήσεις τον πλημμύριζαν και η αγωνία του ολοένα και μεγάλωνε, ο άνθρωπος αυτός σε λίγη ωρα θα ξανάσφιγγε στην αγκαλιά του τη γυναίκα του, τα παιδιά του ευτυχισμένα θα τρέχανε να τυλιχτούν στα πόδια του και θα σκίζανε με αδημονία το περιτύλιγμα απο τα δώρα, παράξενα αντικείμενα απο τη μακρινή και εξωτική Ερέτρια.

Σταμάτησε στο φανάρι που βγάζει στην Αμφιθέας. Παρατήρησε ένα Πακιστανό που καθάριζε τζάμια. Το υποσυνείδητο του δηλαδή τον καταχωρισε ως Πακιστανό εντελώς αυθαίρετα, μήπως είχε παει ποτέ στο Πακιστάν να ξέρει πως μοιάζει αυτος ο λαός ή μηπως έστω είχε δει ποτέ εικόνες από τη χώρα ώστε να εχει γνώση των τοπίων, του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο κυλάει η καθημερινότητα εκεί, πως περπατάει ο κόσμος στους δρόμους, αν τα οχήματα σέβονται τον πεζό που πατάει το πόδι του στην άσφαλτο, δε μπορούσε καν να πει με σιγουριά αν έχει φτάσει η μηχανοκίνηση ή η ασφαλτοστρωση στο Πακιστάν. Θα μπορούσε να είναι από την Ινδία ή το Μπαγκλαντές κι όμως ο ναυτικός εντελώς συνειρμικά κατέταξε τον καθαριστή τζαμιών ως πακιστανό.
Την ίδια τύχη άλλωστε έχει κι αυτός στο φέρι-μποατ, νιώθει συχνά πάνω του τα διαπεραστικά βλέμματα των επιβατών που φτιάχνουν τα στιγμιαία ψυχογραφήματα ενος λοστρόμου.

Ο καθαριστής τζαμιών χωνόταν ανάμεσα στα αυτοκίνητα και εκλιπαρούσε να καθαρίσει κάποιο τζάμι με ή χωρις αντάλλαγμα. Κάποιες φορές το κάνουν ακόμα κι αν ο οδηγός αρνηθεί, χτίζοντας μια σχέση αλληλεγγύης με τον οδηγό μα και την νοοτροπία πως το καθάρισμα των τζαμιών έχει κι ένα δραμι ανιδιοτέλειας, δεν είναι ζητιανιά γιατι ενέχει την κοινωνική συνεισφορά του λαθρομετανάστη στον βιαστικό μεσοαστό. Καμιά φορά ο τελευταίος λυγίζει από ενοχή και την τελευταία στιγμή χώνει το χέρι στην τσέπη ή στο ειδικο πλαστικό ποτηράκι για τα κέρματα.

Αν το δεις βέβαια καθαρά ως μια ενασχόληση βιοπορισμού, ο πακιστανός πρέπει να βρει τις μεθόδους για να εξασφαλίσει μέσα στη μέρα τουλάχιστο το ελάχιστο εισόδημα για τα αναγκαία. Είναι υποχρεωμένος να βρεί μανιέρες μελοδραματισμού που θα συγκινήσουν τον οδηγό, οπότε πρέπει να διαλέξει προσεκτικά τα λόγια και τις εκφράσεις προσώπου ώστε να αγγίξει τις καλά κρυμένες συνήθως ευαισθησίες του ανθρώπου της πόλης.

Μα αυτός ο Πακιστανός που τράβηξε την προσοχή του ναυτικού είχε παράδοξη συμπεριφορά: Κρατούσε στο ένα χέρι του τσιγάρο, τραβώντας πότε πότε μεγάλες τζούρες και φυσώντας ψηλά τον καπνό, χωρίς όμως να δείχνει να αποκομίζει απόλαυση, μόνο ταυτόχρονα χωνόταν ανάμεσα στα αυτοκίνητα και πρόσφερε τις υπηρεσίες του.

Το φανάρι άναψε, ο ναυτικός πλησίαζε σπίτι του όμως ερωτήματα τον βασάνιζαν, τί γινεται με τον πακιστανό. Γιατί αγνοεί τις στερεότυπες συνταγές εξασφάλισης εισοδήματος? Πρόκειται για αποτυχημένο του είδους? Ή μήπως ακριβώς το αντίθετο, ένα νεο υβρίδιο σνομπιστή ζητιάνου που έπιασε την καλή και πιστεύει οτι θα μεταλλάξει την ταπεινωτική δουλειά του σε απολαυστικό χόμπι? Μήπως απλά πρόκειται για κάποιον που, όπως πολλοί απο εμάς, βυθίστηκε στην απελπισία των προσωπικών του προβλημάτων και μη βλέποντας διέξοδο κατέληξε να αφήνει μοιρολατρικά τη δουλειά του και γενικότερα τη ζωή του στον αυτόματο πιλότο?

Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες και να περιγράψω την υποδοχή του ναυτικού απο τη γυναίκα και τα παιδιά του. Οπωσδήποτε δε θα ισχυριστώ κιολας πως τον ραίναν με ροδοπέταλα. Δε θέλω όμως να αδικήσω κάποιον, να πάρω σαφή θέση σε ενδοοικογενειακούς τσακωμούς, γιατί έχει δίκιο και η μητέρα με τον άφαντο σύζυγο που τα βγάζει πέρα μόνη της, δεν έχει όμως και κάποιο δίκιο ο κακοπληρωμένος ναυτικός που θαλασσοπνίγεται στον αδυσώπητο νότιο ευβοικό? Θα αναφέρω όμως μόνο αυτό:
Όταν οι φωνές κόπασαν, όταν τα παιδιά φέρανε τούμπα τα σακ βουαγιάζ αναζητώντας μάταια τα δώρα τους, ο μεγάλος γιος όρθωσε το ενός μέτρου ανάστημα του μπροστά στον πατέρα του και του ζήτησε εξηγήσεις
«Ποιός είσαι πατέρα τέλος πάντων»

Ο ναυτικός που είχε απωλέσει την πατρική οικειότητα, άνοιξε ένα σκληρόδετο λεύκωμα οπου μέσα ήταν ταξινομημένα μέσα σε νάυλον διαφάνειες τα εκατοντάδες ανυπόγραφα ψυχογραφήματα που του είχαν φτιάξει τους τελευταίους μήνες οι επιβάτες του φέρι μποατ. Απο την προσεκτική μελέτη των αντικειμενικών αυτών παρατηρήσεων των τρίτων, θα μπορούσαν τα παιδιά να βγάλουν μια ασφαλή και σφαιρική εικόνα για το ποιός ήταν ο πατέρας τους.

Ένας σκύλος στην Αρκαδία

2009-08-18T13:25:00.002+03:00

Δεν ήθελα να αφήσω την επίσκεψη στον Βάγγο για την τελευταία ημέρα των διακοπών, η γυναίκα του η Ελένη όμως μου είπε πως μόνο Παρασκευή θα μπορούσε να με δεχτεί και μάλιστα το αργότερο μέχρι το μεσημεριανό φαγητό. Φαντάστηκα πως μέσα καλοκαιριού θα είχανε πολλές υποχρεώσεις και πίεση χρόνου στο πανδοχείο τους κι έτσι έκανα μια μικρή αλλαγή στα πλάνα μου και ξεκίνησα για το δρόμο της επιστροφής νωρίς το πρωί. Φόρτωσα το αυτοκίνητο με όλα τα ντόπια προϊόντα που με φίλεψαν οι συγγενείς, αυγά, πορτοκάλια, κόκκορες, έτσι συνέβαινε μετά από κάθε επίσκεψη στο χωριό. Στο δρόμο για την πόλη θα έκανα μια παράκαμψη προς το παραθαλάσσιο χωριό της Ελένης όπου βρισκόταν το πανδοχείο, για να τους συναντήσω και να φάμε μαζί.

Θα τους έβλεπα βέβαια και σε κανα μήνα, στο μνημόσυνο. Κόντευε χρόνος απ όταν χάσαμε το Θοδωρή, το μεγάλο αδερφό μου, απροειδοποίητα από ανακοπή καρδιάς. Ήταν μεγάλο το σοκ για όλους, ο Θοδωρής αυτή η χαμογελαστή διάνοια, ο ζεστός άνθρωπος που ήταν πάντοτε δίπλα σου, να χαθεί πριν φτάσει στα 50. Με τον καιρό και με πολύ πόνο συνηθίσαμε την απώλεια, μαζί όμως μάθαμε και να εκτιμάμε περισσότερο τη συναναστροφή με τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Ξέρεις. Ζήσε τον άνθρωπο σου σήμερα γιατί αύριο μπορεί να μη τον έχεις. Τέτοιο σκεπτικό.

Από μικρός θυμάμαι το Βάγγο μέσα στο σπίτι μας. Σαν μεγάλος αδερφός μου κι αυτός, μεγάλωσαν μαζί με το Θοδωρή. Από πιτσιρικάδες μαζί παίζανε, μαζί διάβαζαν και καμιά φορά κοιμόταν μαζί μας, πόσο γνώριμη εικόνα κι οι δύο να κοιμούνται στο χοντρό χαλί του σαλονιού διπλα στο τζάκι, φορώντας ακόμα τα γυαλάκια τους και με τα βιβλία τους σκορπισμένα γύρω ανοιχτά.. Τέλειωσαν το σχολείο και βάλανε στόχο να σπουδάσουν μαθηματικά και κατάφεραν και μπήκαν στην ίδια σχολή. Μετά από χρόνια κάπως χαθήκανε. Παράξενες γυναίκες, μακρινές μεταθέσεις στο στρατό και διαφορετικές δουλειές. Στο μεταξύ ο Βάγγος παντρεύτηκε την Ελένη και παράτησε τα μαθηματικά. Γυρίσανε στο χωριό της και φτιάξανε το πανδοχείο. Διάλεξε την ήρεμη ζωή. Ο Θοδωρής έμεινε πεισματικά στη μελέτη της επιστήμης του, στο άγχος και το τρέξιμο της μεγαλούπολης. Δε χαθήκανε όμως, βοήθησε σ’αυτό που τα πήγαιναν καλά κι οι γυναίκες τους, η Ελένη κι η Φιλιώ κι έτσι βρίσκονταν όποτε είχαν την ευκαιρία, σε γιορτές ή σε εκδρομές τα σαββατοκύριακα.

Προσπαθούσα να μη σκέφτομαι το Θοδωρή καθώς οδηγούσα προς το χωριό. Οι τόσες κοινές αναμνήσεις τον φέρνανε συνεχώς μπροστά μου και δεν ήθελα να συγκινούμαι πάλι. Έπρεπε να σκέφτομαι το Βαγγο. Μόνο το Βάγγο σήμερα. Οι ζωντανοί προέχουν αυτή τη στιγμή, σε αυτούς ας χαρίζουμε την προσοχή μας. Οδηγούσα στους επαρχιακούς δρόμους χωρίς να βιάζομαι. Ούτε πολύ γρήγορα, αλλά όχι και αργά, οδηγούσα άνετα, με ένα cd τζαζ μουσικής απολαμβάνοντας το όμορφο Αρκαδικό τοπίο με τα μεγάλα δέντρα.

Ένας μικρός καφέ σκύλος πετάχτηκε ξαφνικά από τα δεξιά και αποφάσισε να διασχίσει νωχελικά το δρόμο, περνώντας ακριβώς μπροστά από τις ρόδες μου. Τρόμαξα. Φρέναρα απότομα και γύρισα το τιμόνι αριστερά. Βρέθηκα στο αντίθετο ρεύμα, κοντά στο προστατευτικό διάζωμα. Δεν άκουσα κάποιο ήχο ούτε κατάλαβα κάποιο χτύπημα, όμως ένιωθα πως μάλλον ήταν αδύνατο να έχει γλυτώσει ο σκύλος. Κοίταξα πίσω από το μεσαίο καθρέφτη. Ο σκύλος στεκόταν στη μέση του δρόμου σαστισμένος και δεν ήξερε κατά πού να τρέξει, μπερδεμένος κι αυτός από το παραλίγο μοιραίο. Αν είχαν γίνει κάπως αλλιώς τα πράγματα θα είχε γίνει χαλκομανία στην άσφαλτο που θα την πατούσαν αδιάφορα δεκάδες αμάξια, μια άμορφη μάζα από κόκκαλα και κρέας, που αργά το βράδυ θα την ξεκολλούσε με την ειδική σπάτουλα του ένας μυστήριος τύπος με καμπαρντίνα, ο υπάλληλος της νομαρχίας για την περισυλλογή νεκρών ζώων. Ήταν ζωντανός όμως οπότε γαβγίζοντας δυνατά έκανε ένα εντυπωσιακό άλμα πάνω απ το διάζωμα και ανέβηκε τρέχοντας το λόφο. Εγώ στεκόμουν στο αντίθετο ρεύμα, έπρεπε να ξεκινήσω πριν προκαλεσω σοβαρό ατύχημα. Ο σκύλος ήταν εντάξει, εγω ήμουν καλά, το αυτοκίνητο είχε δοκιμάσει με επιτυχία τα φρένα του και συνέχισα το δρόμο για το χωριό. Ήμουν πλέον κοντά.

Πριν την κηδεία είχα να τον δω χρόνια το Βάγγο. Τόσες φορές περνούσα από αυτό τον επαρχιακό δρόμο πηγαίνοντας προς την πόλη κι όμως ποτέ δεν έκανα την παράκαμψη για να τους επισκεφτώ. Έχουν και μια μικρή κόρη που δεν την είχα δει από τη βάπτιση της. Τώρα είναι κανονική κοπελίτσα. Ξαφνιάστηκα όταν είδα τα ολογκριζα μαλλιά του Βάγγου το προηγούμενο καλοκαίρι στην κηδεία. Τα χρόνια περνάνε και δε το συνειδητοποιείς, δε μετράς πόσες φορές πέρασες τη διασταύρωση χωρίς να κάνεις την παράκαμψη.

Το πανδοχείο είχε αλλάξει πολύ απ όταν το θυμόμουν, προς το καλύτερο φυσικά. Το είχαν ντύσει όλο εξωτερικά με πέτρα και έμοιαζε με παλιό παραδοσιακό κτίσμα, είχαν χτίσει και παράπλευρα επεκτάσεις. Με υποδέχτηκαν η Ελένη και η κόρη της. Μου δείξανε τον περίχωρο του πανδοχείου που κατέληγε μέσω ενός στενού δρόμου στο δικό τους νεόκτιστο αρχοντικό. Οι κόποι τους τόσων χρόνων είχαν αποδώσει. Είχαν χτίσει ένα πολύ όμορφο σπίτι που μου το έδειξαν όλο δωμάτιο δωμάτιο με μεγάλο ενθουσιασμό. Απολογήθηκα που είχα τόσα χρόνια να το δω. Παντού φωτογραφίες. Της Ελένης και του Βάγγου, της κόρης τους και άλλων συγγενών, αλλά και του Θοδωρή, ξεχώρισα και μία παλιά που ήμασταν παιδιά κι ήμουν κι εγω μέσα. Η Ελένη μου έδειξε μια που την είχαν πάνω από το τζάκι.
«εδώ ήμαστε πέρυσι περίπου τέτοια εποχή. Να, στο τραπέζι έξω, τρώγαμε με το Βάγγο και το Θοδωρή. Ποιος να το περιμένει» είπε καθώς τα μάτια της βούρκωναν.
Τον αγαπούσαν πολύ το Θοδωρή. Σαν αδερφό τους. Πιο πολύ κι από αδερφό τους. Πιο πολύ κι απ ότι εγω, δεν φοβάμαι να το ομολογήσω. Τους συνέδεαν μια κοινή διαδρομή ζωής, κοινά όνειρα κι χαρά που μοιράζονταν στην εκπλήρωση τους. Έμεινα και κοιταγα την εικόνα. Ο Βάγγος κι ο Θοδωρής καθισμένοι δίπλα δίπλα, σαν τα μικρά παιδιά που θυμάμαι στο πατρικό μας σπίτι, μόνο πιο παχείς, κουρασμένοι, πιο γερασμένοι και με τα μαλλιά τους να γκριζάρουν έντονα.

Ο Βάγγος αργούσε να εμφανιστεί. Ρώτησα αν είναι τόσο κουραστική η δουλειά τους το καλοκαίρι που έρχεται πολύς κόσμος και το πανδοχείο γεμίζει. Η Ελένη μου είπε πως δεν ασχολούνται με τίποτα πλέον. Έχουν πολύ προσωπικό που φροντίζει για όλα, επίσης και οι κρατήσεις ακόμα γίνονται μέσω ίντερνετ. Την προηγούμενη βδομάδα είχαν πάει οικογενειακώς για ιππασία. Το σαββατοκύριακο θα ανέβαιναν για μια παράσταση στο αρχαίο θέατρο, γενικά έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο. Όχι όμως και τόσο πολύ χρόνο ο Βάγγος. Όχι απ όταν ξεκίνησε θαλάσσιο σκι. Φεύγει καθημερινά με την παρέα του, τρεις τέσσερις ακόμα φίλους του, όλοι νεότεροι, και ξημεροβραδιάζονται. Ιδίως όταν έχει ερασιτεχνικούς αγώνες φεύγουν Παρασκευή απόγευμα για τις λίμνες της κεντρικής Ελλάδας και ξαναγυρνάνε Κυριακή βράδυ. Το χειμώνα πήγανε και στην Πεσκάρα της Ιταλίας. Για μια βδομάδα. Γύρισε με σπασμένη μύτη αλλά το καταευχαριστήθηκε.

Λίγο μετά κατέφθασε κι ο Βάγγος. Αρκετά αδυνατισμένος, το δέρμα του καμένο από τον ήλιο και τα μαλλιά του βαμένα καστανά, κάπως αποτυχημένα όμως, έτσι που φλέρταραν κάπως με το κόκκινο. Ίδια τύχη είχαν και το μουστάκι και τα φρύδια του. Με φίλησε και με οδήγησε στην τραπεζαρία. Πρέπει να φάμε σύντομα είπε γιατί σε 10 λεπτά θα έφευγε. Καθώς μιλούσε πρόσεξα πως του έλειπε ένα δόντι, αυτό δίπλα στον κυνόδοντα. Το θαλάσσιο σκι δε μπορούσε να αναβληθεί με τίποτα. Μίλαγε βιαστικά και ήταν σπιντάτος στις κινήσεις του. Ξεκίνησα να του πω για το παλιό σπίτι στο χωριό και τις επισκευές που ξεκινήσαμε. Μου τράβηξε το πιάτο και μου είπε να φάω γρήγορα τη σούπα γιατί έρχεται όπου να ναι και η βραστή γίδα. Μαγειρεμένη με την παραδοσιακή συνταγή της περιοχής και με δικό τους κρέας. Έβαλε και πιλάφι. Είπαμε δυό κουβέντες, καταπίνοντας σούπα και κόβωντας ψωμιά με το χέρι. Έβαλε στα ποτήρια κρασί. Αντε γειά μας, να μαστε όλοι καλά. Σηκώθηκε και έτρεξε στον πάνω όροφο πηδώντας τρία τρία τα σκαλιά. Μετά από λίγο κι ενώ φυσούσα αμήχανα τη γίδα για να κρυώσει, εμφανίστηκε πάλι φορώντας μια ελαστική ολόσωμη φόρμα και μάλιστα ξεκούμπωτη. Ρούφαγε την κοιλιά του και τεντωνόταν για να χωρέσει μέσα της.

"Πιάσε τους κοιλιακούς μου να δείς πως έχουν σφίξει" με παρακίνησε καθώς φόραγε το κασκέτο που επιτέλους κάλυψε το κακόγουστο χρώμα των μαλλιών του.
Μου είπε να ξεκινήσω κι εγώ χαλαρά πρώτα σκι και μετά να περάσω και στα άλματα. Μετά έφυγε.

Κάθισα λίγο με την Ελένη και το κορίτσι αλλά δεν βρίσκαμε πλέον κάτι άλλο να συζητήσουμε. Εγώ είχα σοκαριστεί από το Βάγγο που συνάντησα που ήταν άλλος από αυτόν που θυμόμουν. Τις άφησα να ξεκουραστούν και έφυγα για να είμαι στην πόλη πριν νυχτώσει. Μου δώσανε δυο παλιά βιβλία κι ένα αντίγραφο από την περσινή φωτογραφία με το Θοδωρή. Ζήτησα μια νάυλον σακουλίτσα πριν τα βάλω στο πορτ μπαγκάζ, για να μη τυχόν λερωθούν από τα κουνέλια και τα λάδια που είχα φορτωμένα μέσα.

Σε όλη την επιστροφή πήγαινα προσεκτικά, χωρίς μουσική και στο μυαλό μου είχε κολλήσει ο σκύλος της Αρκαδίας. Γλύτωσε από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου που έτρεχε με 100 χιλιόμετρα. Στάθηκε για λίγο στη μέση του δρόμου. Κοίταξε τριγύρω του, και μετά έτρεξε προς το λόφο πηδώντας κάθε τόσο πάνω από την ξεραμένη και άγρια καλοκαιρινή βλάστηση.

Φαινομενικά χαμένος

2009-08-06T16:46:00.003+03:00

Επιστρέφοντας το απογευματάκι απ τη δουλειά πήγα για λίγο στο νοσοκομείο. Το επόμενο πρωί έφευγα για διακοπές και ήθελα οπωσδήποτε να περάσω από κει. Ευτυχώς είχα τακτοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες πριν το ταξίδι και είχα λίγο ελεύθερο χρόνο. Ο θείος έκανε εγχείριση. Σε ιδιωτικό καρδιολογικό. Δεν είναι μεγάλος σε ηλικία όμως έπρεπε να γίνει, δε χώραγε αναβολές η περίπτωση. Κάπνιζε πολύ και ήταν και παχύς, έτσι τον θυμόμουν τουλάχιστο. Είχα χρόνια να τον δω. Η οικογένεια μαζεύεται σε τέτοιες συγκυρίες, σε κηδείες και σε αίθουσες αναμονής νοσοκομείων. Λέμε τα νέα μας. Με τι ασχολούμαστε, τι ταξη θα πάνε τα παιδιά, αν πήγε κανείς πρόσφατα στο χωριό.

Έβαλα το gps να με οδηγήσει στο νοσοκομείο. Είχα ξαναπάει προς τα κει αρκετές φορές παλαιότερα, όμως από τότε που αγόρασα το gps αυτοκινήτου έχω χάσει κάθε έννοια προσανατολισμού μέσα στην πόλη. Έχω ξεχάσει πως πηγαίνεις ακόμα και στα κεντρικότερα σημεία. Χάνομαι εύκολα και περιμένω κάποιον να μου δώσει κατευθύνσεις, σε πενήντα μέτρα στρίβω αριστερά ή δεξιά? Έχει αρχίσει να με ενοχλεί πολύ η οδήγηση, τα βράδια που κλείνω τα μάτια μου φαντάζομαι οτι πλέω με μια βάρκα στον απέραντο ωκεανό - εκεί μπορείς να στρίψεις όπου θες.

Μπήκα στο νοσοκομείο. Ησυχία. Ένα τεράστιο αίθριο στη μέση του κτίσματος γέμιζε όλους τους ορόφους με φυσικό φως. Πήρα τηλέφωνο απο το κινητό να μάθω τον αριθμό του δωματίου. Ένας καραφλός φύλακας μου έκανε παρατήρηση ότι δεν επιτρέπεται το κινητό μέσα στο νοσοκομείο. Μου έδειξε και τη σχετική απαγορευτική πινακίδα στον τοίχο. Αναγκάστηκα να επιστρέψω στις πληροφορίες και να ρωτήσω την υπάλληλο. Όπως κάναμε παλιά. Τότε που δεν είχαμε κινητά. Είπα το όνομα, έψαξε τα αρχεία της και μου είπε τον αριθμό του δωματίου. Τριακόσια δεκάξι. Στον τρίτο όροφο. Πολύ μου αρέσει που στα ξενοδοχεία και στα νοσοκομεία ονομάζουν τον αριθμό του δωματίου με πρώτο ψηφίο τον όροφο, ώστε να προσανατολίζεσαι χωρίς πολλές πολλές ερωτήσεις. Πριν φύγω ο φύλακας μου ξαναέκανε παρατήρηση. Μου είπε να αφήσω το κουτί που κρατούσα, δεν επιτρέπεται να πηγαίνεις γλυκά στα δωμάτια των ασθενών. Δεν είχε κι άδικο. Κέρασμα εκλεράκια σε κάποιον που έκανε εγχείριση ανοιχτής καρδιάς δεν είναι η πιο σοφή κίνηση. Ρώτησα το φύλακα σε ποιο όροφο είναι το τρία δεκάξι για να του τη σπάσω.

Στον τρίτο όροφο ο θείος με άλλους δύο σε ένα θάλαμο. Σκισμένα στήθια, σωληνάκια και αβέβαια χαμόγελα. Βλέμμα αχανές που το εκλαμβάνεις όπως εσένα σε βολεύει. Άλλος το βλέπει ως βλέμμα ευγνωμοσύνης για την επίσκεψη. Άλλος ως βλέμμα θλίψης ή έκπληξης, βλέμμα ντροπής, λυπάμαι ανηψιέ που με βλέπεις έτσι σε αυτά τα χάλια. Πότε ήταν που σε έπιανα στα χέρια μου και σε πέταγα βρέφος στο ταβάνι. Τώρα φυσάω στο στόμιο ενός παιχνιδιού για καρδιοπαθεις να δω αν θα κουνηθούν οι μπίλιες. Και δεν κουνιούνται οι παναθεματισμένες. Στο πλάι παίζει μια τηλεόραση που κανείς δεν της δίνει σημασία. Στα τηλεοπτικά προγράμματα των νοσοκομείων δεν πέφτει διάλλειμμα, αφού δεν υπάρχει ενδιαφέρον για το διαφημιστικό χρόνο. Οι ηθοποιοί παίζουν μηχανικά και βαριεστημένα .Ο θείος ήταν πολύ αδύνατος, χλωμός και γερασμένος, δεν τον θυμόμουν έτσι. Όσο κι αν δε το θέλω από δω και στο εξής έτσι θα τον θυμάμαι.

Έξω στο θάλαμο αναμονής επικρατεί ιδιωτική ηρεμία. Καμία σχέση με τις σκηνές πανικού στα στοιβαγμένα ράτζα των δημοσίων νοσοκομείων. Οι οικογένειες σχηματίζουν γκρουπάκια. Καταλαβαίνεις μετα από στιγμές παρατήρησης ποια είναι η σύζυγος, ποιος ο χοντρόπετσος γιός, ποιος είναι ο εξυπνάκιας της οικογένειας που σπάει την ψυχρότητα της περίστασης με αποτυχημένα αστεία.

Προσομοίωση αίθουσας αναμονής νοσοκομείου

Πληρώνεις το αντίτιμο, παίρνεις το εισιτήριο σου και προχωράς στο διάδρομο. Μπροστά σου ανοίγεται η αίθουσα αναμονής. Πιάνεις τη θέση αμίλητος και τηρείς τους σαφείς κανόνες. Απαγορεύεται το κάπνισμα, η ομιλία στο κινητό τηλέφωνο, ο θόρυβος, το φαγητό. Σκύβεις και ακουμπάς καθιστός τους αγκώνες στα γόνατα. Σκέφτεσαι όση ώρα θελεις. Τριγύρω σου και οι υπόλοιποι συμπεριφέρονται αντίστοιχα. Θα μείνεις με την απορία αν και αυτοί είναι πελάτες του προσομοιωτή ή απλώς υπάλληλοι που γεμίζουν την αίθουσα κάνοντας τη πιο ρεαλιστική. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να απολαύσεις το φαινομενικά χαμένο χρόνο. Μπορείς να κλάψεις, αν το περιβάλλον σου φέρει αναμνήσεις γνώριμες κάποιας πονεμένης ιστορίας του παρελθόντος. Μπορείς να ανησυχείς για την επικείμενη φανταστική εξέταση σου. Μπορείς να ελπίζεις πως ο γιατρός που θα βγει σε λίγο θα έχει ευχάριστα νεα. Μπορείς απλά να αδιαφορήσεις σα να είναι επίσκεψη ρουτίνας. Στο χέρι σου είναι πως θα εκμεταλευτείς την ώρα που θα περάσεις στο σαλόνι. Υπάρχει καφές φίλτρου. Μπορείς να πιείς αν είσαι πολλές ώρες αύπνος μέσα στην αίθουσα αναμονής. Κάποια στιγμή ένας τύπος με άσπρη ρόμπα ιατρική θα εμφανιστεί και θα σε καλέσει κοντά του. Θα σε πιάσει από τον ώμο και θα σου ψιθυρίσει κάτι, παριστάνοντας πως κάνει μια σημαντική ανακοίνωση. Έπειτα είσαι ελεύθερος είτε να αποχωρήσεις ή αν επιθυμείς να παραμείνεις για μερικά λεπτά ακόμα στην αίθουσα.

Δεν σου προσφέρουν λύση σε κάποιο πρόβλημα Βασικά δε σε κοιτάνε καν συγκαταβατικά υπονοώντας πως υπήρχε εξαρχής πρόβλημα. Έτσι δε γίνεται με τις αγορές αγαθών ή υπηρεσιών? Αγοράζεις κάτι και αμέσως φορτώνεσαι με τις τύψεις της έλειψης του. Στο σούπερμάρκετ ρωτάς την υπάλληλο πού βρίσκονται τα απορρυπαντικά κι αυτή σου δείχνει τον τρίτο διάδρομο, κοιτάζει όμως με αποστροφή τα βρώμικα σου παπούτσια και αηδιάζει με σενα που δεν ήξερες καν που πέφτουν τα καθαριστικά προϊόντα. Στο ταμείο η κοπέλα περνάει από το μηχάνημα το μπουκάλι βοτκας και το βλέμμα της είναι γεμάτο περιφρόνηση, παλιομπεκρή με τα αξύριστα γένια. Και πατατάκια βλεπω! Bar code 04526 και κάτι μαύρες κάθετες γραμμές. Ματιές στα παχάκια γύρω από τους γλουτούς σου. Και στις υπηρεσίες το ίδιο, οπουδήποτε. Πάει μια κοπέλα για πεντικιούρ κι αντί να χαλαρώσει που της τρίβουν τα πόδια αισθάνεται πως της καταλογίζουν ότι είναι ανίκανη να περιποιηθεί τον εαυτό της. Κατανάλωση ίσον ενοχή. Το παρατράβηξα, εντάξει, δεν είναι καμιά φοβερή θεωρία, αν είχα όμως μερικές ώρες στην αίθουσα αναμονής θα κατάφερνα να την τελειοποιήσω.

Το επόμενο πρωί έφευγα για διακοπές. Η βαλίτσα ήταν τακτοποιημένη και το αυτοκίνητο φουλαρισμένο με βενζίνη, όλα έτοιμα. Πήγα να βάλω το ξυπνητήρι στο κινητό τηλέφωνο. Είχε κλείσει από μπαταρία, ποιος ξέρει πόσες κλήσεις είχα χάσει. Φορτιστής πουθενά. Μίνι κρίση πανικού και επαναλαμβανόμενο ερώτημα "και τώρα πως ξυπνάμε". Έψαξα για κανένα παλιό ξυπνητήρι στα συρτάρια, είμαι βέβαιος πως κάπου έχω καταχωνιασμένο ένα ηλεκτρονικό, όμως δεν το βρήκα. Πήρα τηλέφωνο τη μητέρα. Της είπα να με πάρει νωρίς τηλέφωνο να με ξυπνήσει, όπως κάναμε παλιά. Άρχισε να με ρωτάει για τη δουλειά και τις διακοπές. Ήμουν κουρασμένος και ήταν αργά, έτσι την έκλεισα βιαστικά. Χαλάρωσα για να κοιμηθώ. Έπρεπε να είμαι ξεκούραστος για το μεγάλο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Δε μου αρέσει πολύ η οδήγηση. Προτιμώ τα ταξίδια με πλοίο.

Προσομοίωση ταξιδιού με πλοίο.

Πληρώνεις το αντίτιμο, κρατάς απόκομμα και ανεβαίνεις στο υποτιθέμενο πλοίο. Πιάνεις τη θέση σου στο κατάστρωμα, σε ένα παγκάκι ή σε πλαστική καρέκλα. Γύρω σου ήδη κάποιοι έχουν ξαπλώσει πιάνοντας ένα ολόκληρο πάγκο κι έχουν σκεπαστεί με σλίπινγκ μπαγκ. Μπαίνει μια παρέα από θορυβώδεις φοιτητές με κιθάρες που σύντομα θα ψάχνονται μεταξύ τους για τσιγάρα και κέρματα και μια οικογένεια από τσιγγάνους που σε λίγο θα κοιμούνται στη μοκέτα. Πέφτουν οι ανακοινώσεις από τα ηχεία, διακεκομένες φυσικά και μετά γίνεται και η απαραίτητη μετάφραση. Ξεκινάει ένα βουητό που θα συνεχίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της εμπειρίας. Ένα ελαφρύ δροσερό αεράκι σε χτυπάει. Κάθεσαι πιο αναπαυτικά και απολαμβάνεις το κούνημα του πλοίου, μια δεξιά μια αριστερά. Μπορείς αν θες να πάρεις καφέ ή σάντουιτς σε τιμές καραβίσιες, θέλει προσοχή όμως να μη χάσεις τη θέση σου. Αν τη χάσεις θα κάνεις καμια βόλτα στο κατάστρωμα και δε θα σε νοιάζει να περάσει η ώρα, αυτό ακριβώς ήθελες να αγοράσεις. Φαινομενικά χαμένο χρόνο. Μετά από κάποιες ώρες, όσες εσύ επιλέξεις ανάλογα αν έχεις μπει στην προσομοίωση ταξιδιού προς Αίγινα, Ρόδο ή Φιλιππίνες, φτάνεις στον προορισμό. Ανακοινώσεις, ήχος από σχοινιά που τεντώνονται και στρίμωγμα στις σκάλες εξόδου. Νεύρα και παρεξηγήσεις. Πατάς το πόδι σου στο έδαφος, τέλος αυτό ήταν.
Στην πραγματικότητα δεν μετακινήθηκες ποτέ.

Μπύρες και Ροκενρόλ

2009-07-16T13:22:00.001+03:00

Πανάθεμα με, ας μιλήσουμε επιτέλους για κάτι άλλο. Να πούμε για rock n roll και να πίνουμε και μπύρες. Πολλές μπύρες. Μόνο να μην ακούω άλλο τα ίδια και τα ίδια, τους βαρέθηκα ρε, τα βαρέθηκα όλα. Έλα να κλείσουμε την πόρτα και να μην ακούμε τίποτα. Ελεος.

Ασε τη Νατάσσα ρε φιλε κι εσύ, μη με τρελαίνεις τώρα. Όλη τη μέρα με τη Νατάσσα και τα παιδιά είσαι, δε μπούχτισες? Έλα, κάνε μου τη χάρη, μισή ωρίτσα μόνο, να κάτσουμε μαζί να πούμε δυο κουβέντες όπως παλιά. Έτσι μπράβο, να βάλω μπύρα? Έλα κι είναι παγωμένες, έλα στην υγεία μας, αει σιχτίρ να πούμε, άστο διάλο πια, κωλοζωή. Νιώθω πως έλιωσε το μυαλό μου, έγινε μια παχύρευστη μάζα και απλώς μετακινείται με την κίνηση του σώματος μέσα στα τοιχώματα του κεφαλιού μου. Τα ίδια και τα ίδια. Το μπιμπερό του νικολάκη, τα ψώνια στη λαϊκή, όχι σε αυτό το μανάβη στον παρακάτω, όχι απορρυπαντικό υγρό αλλά ταμπλέτες, τα καινούργια πόμολα,οι προγραμματισμένες διακοπές 5 ημερών στην εξωτική Επίδαυρο, με ένα αμάξι φορτωμένο καροτσάκια, σώβρακα και συμπράγκαλα, η μεταφορά της μιζέριας μας από εδώ, κάτι εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο πέρα. Τσιγαράκι να προσφέρω? Το κοψες μωρέ, το ξέχασα. Δε σε πειράζει να κάνω εγώ ένα δύο ε?

Πωπω τραγουδάρα ε? Θυμάσαι ρε? Πες μου πως θυμάσαι. Ρε τα λέω και ανατριχιάζω! Ο Ανγκους να χτυπιέται στην εξέδρα, να έχει πέσει στη σκηνή και να φέρνει στροφές γύρω από τον εαυτό του κι εμείς να παίζουμε κάτω ξύλο με κάτι μαλλιάδες ημίγυμνους. Τσικουδιά και μπύρα. Καις με την τσικουδιά, σβήνεις με τη μπύρα, ζεις για πάντα. Γκόμενες να βγάζουν τα μπλουζάκια τους και να ουρλιάζουνε εκστασιασμένες κι εμείς να χωνόμαστε να χουφτώσουμε ότι προλάβουμε. Καφρίλα κι άγιος ο θεος. Μετά τη συναυλία επιστροφή με τις μηχανές. Φρέσκος αέρας να σε χτυπάει στα μούτρα να ξενερώσεις από τα ξύδια. Τι να ξενερώσεις. Πέρασαν βδομάδες τότε κι ακόμα στριφογυρνάγανε τα ριφς του Ανγκους στο μυαλό μου.

Κάτσε λίγο ρε φίλε. Να πιούμε μερικές μπύρες να ρθουμε στα ίσα μας. Ελα δε φεύγεις αν δεν παίξουμε μια γύρα βελάκια. Αστα τα παιδιά, μια χαρά είναι μέσα. Θες να σου περιγράψω εγώ το σκηνικό, μην αγχώνεσαι να πας μέσα, θα σου πω εγώ. Έχουν αναποδογυρίσει το καλάθι με τα παιχνίδια σε όλο το πάτωμα, τα πιάνουν στα χέρια τους για ένα λεπτό, τα πετάνε το ένα στα μούτρα του άλλου, κλαίνε, δέρνονται, χέζονται πάνω τους, βρωμάνε, τα αλλάζουν. Η Νατάσσα κι η δικιά μου ανταλλάσουνε φιλοφρονήσεις για το πόσο έχουν αδυνατίσει και τι όμορφα είναι τα ντουλάπια της κουζίνας ενώ ανταλλάσουν ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις για το πόσα γραμμάρια φρούτα βάζουν στο μίξερ για το χυμό των μωρών. Το μικροαστικό μεγαλείο. Χέσε με. Πάρε μπυρίτσα. Κέντρο το βελάκι! 50 ποντάκια ρε θηρίο? Απ, πας να κλέψεις ε? 25αρι είναι ρε, κάτσε πάνω τωρα!

Κάτσε να σου βγάλω εγώ απόκομμα εισιτηρίου να σε στείλω. Κοίτα το ρε, κοίτα και κλάψε με την κατάντια μας. Τρύπες στο Ρόδον το 94. Στον κόσμο τους. Κομμάτια όλοι και τα τραγούδια όλα καλοκουρδισμένα και στη διαπασών. Στη φούρια τους τότε. Κάνανε ότι γουστάρανε ρε τα άτομα, μόνο για την πάρτη τους, ούτε λίγο νερό στο κρασί τους. Κι εμείς τυχεροί που τους ακολουθούσαμε. Είχαμε πάει με το Μήτσο σε συναυλία στη Ξάνθη. Εσύ δεν είχες έρθει. Το πούλμαν μες στα ντουμάνια. Τι να λέμε, αλλάξαμε φίλε, συμβιβαστήκαμε, τελειώσαμε. Έχουμε ξαπλώσει και περιμένουμε να έρθει η ώρα μας. Απλά δεν το έχουμε καταλάβει. Μιζέρια.

Καλώς τη Νατάσσα? Φεύγετε κιόλας ρε? Κρίμα, και τα λέγαμε ωραία εδώ. Κλαίει το μωρό ε? Νύσταξε και γκρινιάζει, εντάξει υπομονή μεγαλώνει κι αυτό σε λίγο και μετά θα είμαστε πιο άνετοι. Αντε ρε παιδιά να τα ξαναπούμε σύντομα.

Αιντε στο καλό ρε παλιόφιλε. Τον καργιόλη, με μιζέριασε πάλι. Τι εμμονή με τη γυναίκα και τα παιδιά. Ο ευτυχισμένος οικογενειάρχης. Ο ιδανικός εργαζόμενος με το καλοσιδερωμένο πουκάμισο και τα μοκασίνια. Α στα τσακίδια από δω. Κοίτα τον κερατά, γεμάτο το άφησε το κουτάκι με τη μπύρα. Ούτε γουλιά δεν ήπιε, ο μιστερ υγιεινή διατροφή. Πως αλλάζει ο άνθρωπος ρε. Πως μεταμορφώνεται. Διαγράφει το παρελθον του και συμπεριφέρεται σα να ναι κάποιος άλλος. Μπαίνει σε ρόλους και τους παίζει με προσήλωση όπως οφείλει να κάνει. Για να ικανοποιήσει το πρότυπο, να μη ξεφύγει από το καλοσχηματισμένο καλούπι της κοινωνικής του θέσης. Είσαι αυτός. Πρέπει να κάνεις αυτό. Δεν πρέπει να πιεις μπύρα. Ξέχνα αυτό που ήσουν. Μια τελευταία γουλιά μπύρα. Θα την πιώ από το κουτάκι σου ρε παλιόφιλε. Αυτή που άφησες εσύ. Και μετά πάω να αλλάξω το Νικολάκη που χέστηκε. Στην υγεία του Ανγκους. Γεια μας.

Το 'πε και το 'κανε

2009-06-18T10:27:00.005+03:00

Στο κατάστρωμα ενός κρουαζερόπλοιου ένα ζευγάρι ξαπλωμένο δίπλα στην πισίνα συζητάει

Λαίδη Τσάπμαν: Ιωσήφ, τι όμορφα που πέφτει το σούρουπο με εσένα δίπλα, έτσι καθώς μας δροσίζει η θαλασσινή αύρα και συνάμα ζεσταίνονται οι καρδιές μας από την αγάπη μας.
Ποιος το περίμενε πως θα έβρισκα την ευτυχία σε αυτό το πλοίο, γεμίζουν τα σωθικά μου από χαρά όταν θυμάμαι τη στιγμή που…

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Ωχου πάλι τα ίδια θα λέμε. Πολύ φορτική γίνεσαι ρε μανίτσα

Λαίδη Τσάπμαν: Ότι πεις λατρεμένε. Ας σωπάσουμε κι ας αγναντεύουμε αυτό το ατσάλινο μεγαλούργημα να σκίζει τους ξένους και άγνωστους ωκεανούς, κι εμείς πάνω σε αυτό το επίτευγμα της τεχνολογίας, σε αυτό το θαλάσσιο θηρίο ας χτίζουμε στιγμή στιγμή, σιωπή με τη σιωπή, άγγιγμα στο άγγιγμα την αγάπη μας

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Σκάσε

Μετά από 4 λεπτά

Λαίδη Τσάπμαν: Θέλεις ακτινίδιο?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Όχι

Μετα από 40 δευτερόλεπτα

Λαίδη Τσάπμαν: Θέλεις ένα χυμό ακτινίδιο? Βαζουν και λεμόνι μέσα αν θες και kiwi και γίνεται ένα πολύ δροσιστικό κοκτέιλ. Όταν πιάσουμε λιμάνι και μένουμε μαζί, αγαπούλα μου εσύ, θα σου φτιάχνω εγώ ότι κοκτέιλ θέλεις… Στην πραγματικότητα δεν ξέρω αν είναι οντως πολτός από ακτινίδιο, ξέρεις, χτυπημένο σε μπλέντερ ή αν είναι κάποια έτοιμα schnapps ακτινιδίου, θα το ρωτήσω το μπάρμαν όταν θα πάω να σου φέρω, ε? ε? θέλεις?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Φέρε μια μπύρα.

Ενάμιση χρόνο μετα

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Κόκκαλα είχε η μπύρα (δυσανασχετεί)

Λαίδη Τσάπμαν: Δε θα φανταστείς ποιον συνάντησα. Τον επίσκοπο της περιοχής Τσιβιταβέκια. Εκεί που πιάνουμε σε 10 λιμάνια από τώρα. Τον ρώτησα τα πάντα. Πού μπορούμε να χτίσουμε το νέο μας σπιτικό, που θα γράψουμε σχολείο τα παιδιά μας και το καλυτερο?
Μου είπε ότι μπορεί ο ίδιος να μας παντρέψει!! Δεν είναι θαυμάσιο?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Τι θα κάνουμε σήμερα? Πάμε για αναρρίχηση? Το αρχίδι ο Ταϋλανδός μου ριξε 10 μέτρα διαφορά χτες. Έχε χάρη που μπλέχτηκε το παπούτσι μου.

Λαίδη Τσάπμαν: Αχ όχι πάλι αναρρίχηση… τη βαριέμαι

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Θα πάμε! Θα το ξεσκίσω τον Ταυλανδό σήμερα.

Λαίδη Τσάπμαν: Μπράβο άντρα μου εσυ! Είσαι ο καλύτερος

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Μωρο! Έλα για φιλάκι.

Λαίδη Τσάπμαν: Αχ ναι ματς ματς μουτς. Γιατί δεν πάμε παγοδρόμιο σήμερα? Έχουμε να πάμε από τον Απρίλιο

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Παγοδρόμιο λέει! Παγοδρόμιο είπε! Παγοδρόμιο κύριοι!! Ακούστε! Παγοδρόμιο σε πλοίο! Μα ποιος μαλάκας, ποιο παρανοϊκό μυαλό το σκέφτηκε αυτό το πράγμα? Κάνεις το τολουπ και εκείνη την ώρα το πλοίο πέφτει σε κύμα. Ξεχνάς το 2018 που πήγαμε και γύρισα το πόδι μου και το είχα στο γύψο για ένα μήνα?

Λαίδη Τσάπμαν: ΟΧΙ!! Δεν είχες πάει μαζί μου!!

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Α ξέχασα ρε μωράκι, τα είχα με την Ολλανδέζα τότε.

Λαίδη Τσάπμαν: Αμάν αυτή η Ολλανδέζα! Όλο για αυτή μιλάς. Μα τόσο όμορφη και καλοσυνάτη ήταν πια? Τι καλύτερο είχε αυτή από μένα?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Η Ενριέττε! Πως λάμπανε τα ματάκια της όταν με κοίταζε? Κρίμα που πέθανε από καρκίνο των πνευμόνων. Αυτό το κορίτσι είχε μεγάλο μυαλό, αλλά δυστυχώς η καμπίνα της είχε παράθυρο στο φουγάρο. Καθάρματα πλοιοκτήτες! Ποτέ δε θα τους το συγχωρήσω. Πάνε να βγάλουνε κέρδος από το παραμικρό.

Λαίδη Τσάπμαν: Σταμάτα να μιλάς για εκείνη. Καθόλου δεν υπολογίζεις πια την αγάπη μας?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Για τους πλοιοκτήτες έλεγα. Αυτά τα καθάρματα.

Λαίδη Τσάπμαν: Ο πατέρας μου είναι πλοιοκτήτης!

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Δεν παύει να είναι ένα κάθαρμα! Επειδή με απάλλαξε από τα καθήκοντα μου, επειδή δε φτυαρίζω πια κάρβουνο στο μηχανοστάσιο, επειδή κάθομαι στο κατάστρωμα και πίνω κοκτέηλ πάει να πει πως θα αποκτήσω σεβασμό και για το κάθαρμα που μας πίνει το αίμα? Ε όχι!

Λαίδη Τσάπμαν: Ω! Αγάπησε με Ιωσήφ! Μη σε νοιάζει τίποτα άλλο στον κόσμο. Μην ασχολείσαι με τα ανούσια. Μόνο αγάπησε με.

Αιδεσιμότατος Ουίλιαμ: Τι γίνεται παιδιά? Πιάνουμε κανα λιμάνι ή τζίφος?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Τι λιμάνι ρε αδερφέ. Τόσα χρόνια ταξιδεύουμε, είδες να πιάνουμε ποτέ λιμάνι.

Αιδεσιμότατος Ουίλιαμ: Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία Ιωσήφ. Δε σε βλέπω στον ιερό ναο τελευταία. Μη χάνιεις την πίστη σου τέκνο μου.

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Την ευλογία σου πάτερ

25 λεπτά (περίπου) μετά

Λαίδη Τσάπμαν: Ιωσήφ τι είναι αυτό?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Ποιο? Α! (κοιτάζει στο μπράτσο του ένα μηχανόμορφο γορίλλα με ατσάλινα ματωμένα σαγώνια που στη μία του γροθιά σφίγγει μια ολόκληρη μεγαλούπολη όπου ξεπροβάλει μισοκατεστραμμένος ο πύργος του Άιφελ άρα μάλλον πρόκειται για το Παρίσι και στο άλλο του χέρι κρατάει ένα φτυάρι απ το οποίο τινάζεται κάρβουνο το οποίο εκτείνεται μέχρι την πλάτη του Ιωσήφ όπου υπάρχει μια πλήρης αναπαράσταση της αρχαίας Βαβυλώνας) Δεν το είδες ε ? Είναι το νέο μου τατουάζ. Είχα κατέβει χτες με τα παιδιά από το μηχανοστάσιο στο κακόφημο κατάστρωμα. Θυμηθήκαμε τα παλιά. Κάναμε όλοι το ίδιο τατουάζ.

Λαίδη Τσάπμαν: Δε το εγκρίνω καθόλου. Έπρεπε να κάνεις το όνομα μου μέσα σε μια καρδούλα.

Ταυλανδός: Χαχα ο ιωσηφ ρε. Γεια σου ρε Ιωσηφ. Τι γαμησι εφαγες παλι χτες στην αναρριχηση?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Παλιοκερατα θα σε σκισω

(πέφτουν μάπες)

100 ώρες μετά

Λαίδη Τσάπμαν: Ποιος το περίμενε πως θα έβρισκα την ευτυχία σε αυτό το πλοίο, γεμίζουν τα σωθικά μου από χαρά όταν θυμάμαι τη στιγμή που σε συνάντησα. Τι αγαπημένες αναμνήσεις.

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Πάλι τα ίδια. (πραγματικά δυσανασχετεί) Με έχεις κουράσει το καταλαβάινεις? Δε σε αντέχω. Μια μέρα θα…

Λαίδη Τσάπμαν: Μια μέρα θα, μια μέρα θα! Θα τι. Θα τι Ιωσήφ, θα με χωρίσεις? Θα πληγώσεις την αγάπη μας? Θα τι?

Ιωσήφ Γιαγκούλας: Μια μέρα θα τινάξω όλο το πλοίο στον αέρα.

10 μέρες μετά

Ιωσήφ Γιαγκούλας (δυσανασχετεί)

16 χρόνια μετά

Ταυλανδός: (τρέχοντας) Το πε και το κανεεεεεε. Τρέξτε να σωθείτ..

Επαγγελματίας επιβάτης

2009-05-15T17:20:00.002+03:00

Έσκαγε ο τζίτζικας εκείνο το μεσημέρι στη Νέα Ορλεάνη. Η ζέστη ήταν αποπνυκτική κι εγώ καθισμένος στο αυτοκίνητο με την πόρτα ανοιχτή για να μπαίνει λίγος αέρας, σκούπιζα κάθε τόσο το μέτωπο μου με ένα βρεγμένο πανί. Αποπνυκτική δε νομίζω ότι γράφεται ετσι. Μήπως με ήτα? Τι σκατά, ούτε να ονειροπολήσεις λίγο δε μπορείς αν είσαι ανασφαλής ανορθόγραφος.

Ποια Νέα Ορλεάνη ρε, γελάει ο κόσμος. Έχουμε κολλήσει εδώ και 40 λεπτά στη γέφυρα Ροσινιόλ και δεν κουνιέται τίποτα. Υποτίθεται ότι ο συνοδηγός θα έπρεπε να αγχώνεται λιγότερο από τον οδηγό, ο οδηγός κάθε τόσο βάλε πρώτη, βάλε δευτέρα, ξαναβάλε πρώτη σταμάτα ξεκίνα, βρίσε τον μπροστά, ενώ ο συνοδηγός αράζει, παίζει με το ραδιόφωνο και κάθε τόσο γέρνει στο παράθυρο και φαντάζεται ιστορίες. Ο οδηγός έχει πιο ψυχοφθόρο καθήκον, αλλά έλα που αυτός εδώ είναι αναίσθητο γομάρι και μεταδίδει όλο το άγχος σε εμένα. Για τα νεύρα μου την πλήρωσε η γριά

«Πολύ κίνηση, και πρέπει να είμαι στις 4 στο αεροδρόμιο» τόλμησε και είπε

«Ποιο αεροδρόμιο κυρία μου, αν έχουμε ανέβει τη γέφυρα Ροσινιόλ τυχερή θα είστε»

Ο οδηγός με κοίταξε συνωμοτικά, μου έκλεισε το μάτι και συμπλήρωσε
«Άλλωστε έχουμε να πάμε και τον κύριο στο Κορωπί πρώτα»

«Ναι κυρία μου κι εγώ δουλειά έχω στο Κορωπί, αλλά δεν γκρινιάζω έτσι»

Τη στείλαμε αδιάβαστη τη γριά, όμως η κακομοίρα το δέχτηκε. Τι να πει κι αυτή η μαύρη, είχε που είχε την αγωνία της να προλάβει το αεροπλάνο, πέτυχε και στην κίνηση, τράβηξε και λαχείο επιλέγοντας το δικό μας ταξί.

Η δουλειά μου ήταν η εξής. Καθόμουν συνοδηγός στο ταξί.
Αυτό.
Κι όποτε παίρναμε πελάτη, μας έλεγε Νεα Σμύρνη, του λέγαμε ελα έλα βολεύει και δήθεν εγώ πήγαινα Παλιό Φάληρο, οπότε δώστου κύκλο, δώστου ταξίμετρο να έχει γράψει ήδη κανα πεντάευρο. Χωρίς να το καταλάβει ο πελάτης πλήρωνε κερατιάτικες κούρσες. Μετά ο οδηγός ξαναπέρναγε με μάζευε και πέρναμε τον επόμενο. Βολεύει.

Οπότε θα μπορούσε να μου πει κανείς, τι σκας. Σε ένα τρίωρο θα σχολάσεις, είτε πέσεις σε κίνηση είτε όχι. Εγώ όμως τρελαίνομαι με την κίνηση. Παρεπιπτόντως πριν που είπα τι τραβάει η γριά η μαύρη, το εννοούσα με μεταφορική έννοια, τι τραβάει η φουκαριάρα, όχι ότι είναι όντως μαύρη η γριά. Αυτό μπορεί να συναίβενε στη Νέα Ορλεάνη. Συναίβενε ή συνέβαινε? Σκατά, αυτος ο Μισισσιπής με αποσυντονίζει εντελώς.

Θυμάμαι και εκείνη και τρελαίνομαι. Μπεζ ψηλές γόβες, ωραία πόδια, ίδιο χρώμα ταγέρ, πόδια εταιρική ενδυμασία και φινέτσα. Έχει σχολάσει από τη δουλειά της, σταματάει στο βιβλιοπωλείο και αγοράζει τέχνη. Γυναίκα της σύγχρονης εποχής, νοικοκυρά ερωμένη και εργαζόμενη, μα και δωσμένη στην κουλτούρα και στα μεγάλα νοήματα. Και ωραία πόδια. Η απόλυτη γυναίκα.

Εριξα μια ματια στη γριά. Είχε κουλουριαστεί πίσω, δε μίλαγε καθόλου. Τη λυπήθηκα. Θα είχε σίγουρα και πρησμένα πόδια.
«Αύριο δεν είναι ο γάμος, θα προλάβεις μην ανησυχείς»

Είχε να πάει σε ένα γάμο στην Κρήτη. Μας τα είπε όλα προηγουμένως. Μπήκε στο ταξί με φόρα κι άρχισε και μίλαγε. Ε της την είπαμε δυο τρεις, κατέληξε να κάτσει πίσω και να μη βγάζει κιχ. Κρητικός γάμος ε, τι μου θύμισες τώρα. Ωραία πράματα, μπαλωθιές, πεντοζάλι, αρνιά, παραδοσιακές στολές, ψαραντώνης τραγουδάει ξυλούρη, λουδοβίκος των ανωγείων. Ποιόν κοροιδεύω, δεν έχω πάει ποτέ στην Κρήτη.

Εκείνη θα μπορούσε να είναι κρητικιά. Έχω ακούσει είναι πολύ θερμές γυναίκες. Όποτε φτάνει απογευματάκι, ανυπομονώ να πάρουμε πελάτη και να μας πει εξάρχεια ή κολωνάκι. Κατεβαίνεις από το σύνταγμα την Πανεπιστημίου. Στρίβεις δεξια στο Πανεπιστήμιο και μπαίνεις Ασκληπιού. Καλά, συνήθως γαμιέται ο δίας εκεί, πρέπει να περιμένεις τρια φανάρια γιατί πάνε οι άλλοι από την Ακαδημίας και κλείνουν το δρόμο. Ζώα, απολίτιστοι. Τα χω πει πολλές φορές και τα χω γράψει κιολας σε επιστολή στο Βημαγκαζίνο. Στήλη μ' αρεσει δε μ' αρεσει. Έχω κρατήσει το απόκομμα.

Ασκληπιού.
Βιβλιοπωλείο.
Αυτή.
Όρθια, καλοντυμένη, με την τσάντα της στον ώμο, πάντα εκείνη την ώρα, έξι και μισή. Έχει σχολάσει από το γραφείο της, τη φαντάζομαι δικηγόρο, να τελειώνει μια δύσκολη μέρα με ψυχοφθόρες υποθέσεις. Κατεβαίνει στο βιβλιοπωλείο και στέκεται και διαβάζει ανέμελη τις περιλήψεις των βιβλίων. Στο σπίτι της δεν έχει τηλεόραση. Επιστρέφει σπίτι, βγάζει τις γόβες και κάθεται αναπαυτικά στην πολυθρόνα της. Παίρνει το βιβλίο και φτιάχνει δυο μπράντι με πάγο. Ένα για εκείνη κι ένα για τον άγνωστο άντρα των ονείρων της που θα συναντήσει μια μέρα. Σε ένα ταξί. Εμένα.

Παρολίγο Νεα Ορλεάνη, τελικά γέφυρα ροσινιόλ. Η σκληρή πραγματικότητα. Ακινησία. Στατικότητα. Γριά. Κομπίνα με ταξί. Εμείς δε κουνιόμαστε, το ταξίμετρο όμως τρέχει σα τρελό.

Πιο πριν μπηκε ο άλλος και λέει Καματερό. Ούτε που είχα ιδέα που στο θεό είναι το Καματερό, νόμιζα νότια προάστια. Μόνο μια θεία είχα που παλιά είχε βγει Μις Καματερός, αλλά αυτό ήταν προπολεμικά ναούμ και εντάξει ένας τίτλος ήτανε, δεν το κάναμε και οικογενειακό μνημείο να πηγαίνουμε κάθε τόσο να επισκεπτόμαστε τα μέρη της δόξας. ΙΔΕΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΜΑΤΕΡΟΣ. Βολεύει φιλαράκι του λέει ο οδηγός. Ναι μόνο να πάμε πρωτα εμένα Αργυρούπολη λέω εγώ. Φιάσκο. Που να συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα. Μόνο που δε φάγαμε ξύλο. Του τα είχα πει εγώ του άλλου του μαλάκα. Ρε μην παίρνουμε υποψιασμένους. Να παίρνουμε μόνο γριές, παράλυτους και τέτοια.

Να κοίτα τη γριά. Δεν βγαζει μιλιά. Περνάει η ώρα όμως. Νύχτα θα φτάσουμε αεροδρόμιο. Δεν προλαβαίνουμε με τίποτα την Ασκληπιού.

Εκείνη. Μόνη και πάλι στην πολυθρόνα, αργά το βράδυ θα ξαναρίξει το μπράντι από το ποτήρι μου πίσω στο μπουκάλι. Είναι και ορθολογικός καταναλωτής το μωράκι μου.

Δεν πειράζει, αύριο. Άλλωστε κάθε μέρα εκεί είναι αυτή. Παράξενο. Όποτε περνάμε εκεί. Κάθε απόγευμα 6μιση με 7 εκεί. Καμιά φορά και αργότερα. Για στάσου. Και Σάββατο πρωί που περάσαμε εκεί ηταν.

Σκρόφα. Κομπίνα με βιβλιοπωλείο. Δεν είναι δικηγόρος. Δεν είναι καν πελάτισσα του καταστήματος. Μπορεί ακόμα ακόμα να μην ξέρει και ανάγνωση? Πληρώνεται για να στέκεται όρθια και να διαβάζει δήθεν τα μπεστ σέλλερς. Τα θύματα τσιμπάνε, για να το διαβάζει αυτή θα είναι καλό. Πάντα απορούσα ποιοι είναι όλοι αυτοί που διαβάζουν τα βιβλία στα όρθια στα βιβλιοπωλεία. Δηλαδή εντάξει ρε φίλε, πάρε ένα βιβλίο και διάβασε το σπίτι, μην το διαβάζεις επιτόπου δεν είναι εξώφυλλο εφημερίδας να διαβάσεις ποιον παίκτη θα φέρει ο θρύλος.

Παλιοβρώμα. Θα είναι φτωχαδάκι, θα μένει σε καμια υποβαθμισμένη περιοχή, πιθανό και στον Καματερό. Και τα ρούχα δε θα είναι δικά της. Θα πηγαίνει από την πίσω πόρτα του βιβλιοπωλείου με σανδάλια και φόρεμα από τη λαϊκή και θα της δίνουν τα ρούχα της δουλειάς. Ταγέρ και γόβες. Έχει ωραία πόδια όμως η άτιμη. Με τέτοια πόδια βγαίνεις άνετα Μις Καματερός.

Ο Καματερός δε βολεύει παρόλαυτα. Λυπάμαι. Πάμε Κορωπί και μετά αεροδρόμιο. Για την ώρα γέφυρα Ροσινιόλ. Με τη γριά. Και το ταξίμετρο να τρέχει. Στη Νέα Ορλεάνη κανείς δεν τρέχει, είναι αλλιώτικοι οι ρυθμοί. Κάθεσαι στη δροσιά και ακούς τον ήχο της τρωμπέτας.

Οι 10 "Μεγαλύτεροι Έλληνες" για παράφρονες.

2009-04-01T11:38:00.003+03:00

Για τους μεγάλους έλληνες για παράφρονες δεν εργάστηκα μόνο εγώ. Κάποια κείμενα επιμελήθηκαν και οι Misirlou Oubliez, LexLuthor06, άλλα τα διαμόρφωσαν έν αγνοία τους οι Symptom, Γεροντόπαιδο, Καρδινάλιος της Ουαλίας, Κυριος L.Α.son, Ρίκα Διαλυνά, φοτεκο, ο Κύριος με τα σου. Πολλές ιδέες εκλάπησαν και πολλά πνευματικά δικαιώματα καταπατήθηκαν, με μοναδικό όμως σκοπό να ολοκληρωθεί αυτή η μεγάλη μελέτη, χρήσιμη για όλους μας, οι Μεγάλοι Έλληνες για παράφρονες.Πάνω απ όλους όμως, τη λίστα διαμόρφωσατε εσείς με την ψήφο σας (yeah, right).

10: Λάκης Γαβαλάς
Λαμπρή προσωπικότητα της μόδας, ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε τα φουλάρια για σκύλους, δημιουργώντας φοβερό εκνευρισμό στους παράφρονες και δίνοντας εν αγνοία του μεγάλη ώθηση στον τεμαχισμό των συμπαθών τετράποδων.

9 : Βλάσσης Μπονάτσος
Πηρε στον τάφο μαζί του το μυστικό ποιος ήταν ο Γαρύφαλλος. Κανεις μας δεν ξέρει ποιος είναι.

8: Αλέξης Κουγιας

Μήνυσε τον σύλλογο υψηλόσωμων ανθρώπων (πάνω από 1,98) ως υπευθύνους για την παγκόσμια συνωμοσία πίσω από το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, που έχει απώτερο σκοπό να μην πατώνουμε όλοι οι υπόλοιποι.

7: Αστυνόμος Θεοχάρης
Πειθαρχημένος, πειθήνιος, προσήνης και ευπροσήγορος, πορεύτηκε στη ζωή του με αρχές. Δεν είχε κομοδίνο εκ πεποιθήσεως, φορούσε πάντα ζεστά γάντια, δεν αγόραζε στη μονόπολι την εταιρεία υδάτων και είχε πάντοτε στην τσέπη του μια μπομπίνα σπάγκο.

6: Γκοτζαμάνης ή Κοτζαμπάσης

Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Πρώτα πρώτα δε ξέρουμε αν λέγεται Γκοτζαμάνης ή Κοτζαμπάσης. Στη συνέχεια εξετάζεται αν είναι τυχαία η εξίσωση Γκ-οτζαμάνης, Γκ-ουζ-γκ-ούνης-Γκ-α-γκ-άτσης-Καρα-γκ-ούνης. Πολλά έχουν ειπωθεί για το μυστηριώδη ρόλο του στην υπόθεση Λαμπράκη. Ήταν ατύχημα ή δολοφονία?

5: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Κάποτε η κρατική τηλεόραση αποφάσισε να αντικαταστήσει τον εθνικό ύμνο που έκλεινε το βραδυνό πρόγραμμα της, με τραγούδια του Λουδοβίκου των Ανωγείων. Οι πάντες αποκοιμήθηκαν και καθώς τα τραγούδια συνέχισαν και έπαιζαν μέχρι το επόμενο πρωί, η κρατική μηχανή έμεινε σβηστή και όλη η Ελλάδα δε λειτούργησε για μια ολόκληρη μέρα.
Η εξοικονόμηση ενέργειας βέβαια δεν άφησε ασυγκίνητη την Greenday που προσκάλεσε το Λουδοβίκο των Ανωγείων να τραγουδήσει στο επόμενο Earth hour (μάλλον earth week) ενώ έχει θέσει και σε λειτουργία το πρόγραμμα καντάδας σε αρκούδες που δυσκολεύονται να πέσουν σε χειμερία νάρκη.

4: Μάρκος Λεζές

Δέχτηκε επι μήνες πολύ σκληρό πρέσινγκ από αμερικάνους παραγωγούς να δεχτεί το ρόλο του Benjamin Linus στην σειρά Lost, θεωρούνταν ιδανικός, όμως τελικά απέρριψε την πρόταση. Όσοι βλέπουν Lost πάντως, καταλαβαίνουν πως ο ρόλος είχε σχεδιαστεί πάνω στις ερμηνευτικές δεξιότητες του Μάρκου Λεζέ. Είναι ο δεύτερος ηθοποιός της ταινίας «the Κοπανοι» που ψηφίστηκε στην τελική δεκάδα των Μεγάλων Ελλήνων, κάτι που ανακηρύσσει την ταινία ως το απόλυτο must see, την ελληνική «Καζαμπλάνκα».

3: Νίκος Αλέφαντος
Ιδιόρυθμος προπονητής που κατέχει το ρεκόρ ελάχιστης παραμονής σε ομάδα προτού απολυθεί, μόλις 2 ώρες. Απαιτεί από τους εργοδότες του να πληρώνεται σε ρούβλια καθώς τα θεωρεί γερό νόμισμα.

2: Ρούλα Κορομηλά
Επι χρόνια δέσποζε στην ελληνική τηλεόραση με τηλεθεάσεις πάνω από 70%. Πολλοί τη λέγανε αυτοκράτειρα του θεάματος, κάποιοι άλλοι κόμισσα της TV, μερικοί αυταρχική δασκάλα του κυριακάτικου show, ένας την έλεγε πομφόλυγα. Το μεγαλύτερο της όνειρο το οποίο και εκπλήρωσε ήταν να φέρει στην Ελλάδα το Ζορντί, πριν αυτός πεθάνει.
Το όραμα της για μια τηλεοπτική εκπομπή με μασίστες που θα σκίζουν τηλεφωνικούς καταλόγους την οδήγησε στη χρεωκοπία. Αγόρασε 400,000 καταλόγους βρήκε όμως μόνο ένα μασίστα εν ζωή - το Σαμψών και η διάρκεια της εκπομπής υπολογίστηκε στις 4.500 ώρες και λογικά κόπηκε από όλα τα κανάλια.

1: Δημήτρης Βασματζής
Ο μεγαλύτερος Έλληνας για παράφρονες. Απλά. Ετσιθελικά. Νταβατζιλίκι, πώς το λενε ρε παιδάκι μου. Βασικά η όλη η διαδικασία ήταν προσχηματική, μόνο και μόνο για να βγει νούμερο 1 ο Βασματζής.

Ζήτω η Ελλάδα.

"Μεγάλοι Έλληνες" για παράφρονες: Θέσεις 20-11 και οι πρώτοι 10!!

2009-03-18T12:01:00.002+02:00

Η συγκίνηση είναι ανεπανάληπτη. Φτάνουμε στην κορυφή της πρώτης κατοστάδας των μεγάλων ελλήνων (για παράφρονες) όπως ψηφίστηκε εντελώς αυθαίρετα και απροειδοποίητα απο μάλλον αναξιόπιστα άτομα

20: Αντώνης Πανούτσος
Γεννήθηκε μεσήλικας το 1995 σε ηλικία 40 ετών και εργάστηκε απευθείας στον ημερήσιο αθλητικό τύπο. Έχει προσφέρει τον εγκέφαλο του για επιστημονικά πειράματα καθώς έχει την πεποίθηση πως πολλές ανίατες ασθένειες θεραπεύονται με τη σωστή χρήση του 4-3-3 με δύο κόφτες και άνοιγμα απο τα άκρα στην αντεπίθεση σα βεντάλια.

19 : Κώστας Ευρυπιώτης
Κυκλοφόρησε σε LP το ρεμιξ της κλασικής επιτυχίας της Ριτας Σακελλαρίου "αυτός ο άνθρωπος, αυτός" με τους εξής διασκευασμένους στίχους:
"Αυτός ο άνθρωπος αυτός,
ποιος?
Αυτός!!
1-0"
Απέτυχε να μπει σε οποιοδήποτε Top10.

18: Αργύρης Σαλιαρέλης

Στη συνείδηση του κόσμου άνθρωπος με το όνομα Αργύρης που φοράει καφέ γυαλιά ηλίου δε μπορεί να είναι απατεώνας. Ίσως επηρέασε την ψήφο σας και ο τραγικός του θάνατος όταν τον κατασπάραξε ο μυθικός Χοίρος, ύψους 24 και μήκους 30 εκατοστών. Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να είχε ξεφύγει καθώς ο μικροσκοπικός χοίρος χρειάστηκε πάνω απο 3 μήνες να τον φάει ολόκληρο.

17: Μαίρη Μηλιαρέση
Ισχυρίζεται πως είναι η εφευρέτρια του facebook, στην πρώιμη του τουλάχιστο μορφή. Είχε ενώσει άδεια κουτιά από σαρδέλες με καλώδια και κοτετσόσυρμα και παρείχε βασικές λειτουργίες όπως μέηλ, πόκε και τάγκ. Βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με τους νυν ιδιοκτήτες.

16: Αννα Καλουτά

Η πρώτη ελληνίδα που μπήκε στο ρεκορ γκίνες στην κατηγορία "πιο γουρλωτά μάτια". Είναι αδύνατο για οποιοδήποτε κάτοικο της γης να την κοιτάξει για πάνω από 20 δευτερόλεπτα χωρίς να αποστρέψει το βλέμμα.

15: Χαϊτίδη (αφοί)
Η φαντασμαγορική παράσταση τους Χαιτίδη οn ice, στην οποία ερμηνεύουν τα γνωστά τους τραγούδια "κάλτσα", "το ταψί" και "αχ έρωτα" εκτελώντας πιρουέτες στον πάγο, κλείνει φέτος 20 χρόνια παγκόσμιας περιοδείας και έχει κόψει συνολικά πάνω απο 45 εκατομμύρια εισιτήρια.

14: Σωκράτης Κόκκαλης

Νυν πρόεδρος του Ολυμπιακού, εκτροφέας του Χοίρου.

13: Ποσειδώνας
Θεός της θάλασσας.

12: Ρούλα Βροχοπούλου
Κατέληξε τρας τηλεπερσόνα, είχε κάνει όμως την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση ως φωτομοντέλο με το όνομα Κρίστα στον "τροχό της τύχης".

11: Απόστολος Σουγκάκος
Είχε κηρύξει ανοιχτό πόλεμο στην Ακαδημία που δεν του απένειμε όσκαρ για την ταινία τα καθάρματα. Στο πλευρό του συντάχθηκαν κι άλλοι αδικημένοι όπως ο Κιούμπρικ και ο Χιτσκοκ. Αφιέρωσε όλη του τη ζωή ψάχνοντας κάποιον να τον δείρει, αναρτώντας αφίσες σε κεντρικούς δρόμους. Τελικά δεν τον έδειρε κανείς.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι, ήρθε η ώρα να ανακοινώσω τους 10 Μεγαλύτερους Έλληνες για παράφρονες, τους οποίους μπορείτε και να ψηφίσετε, απο σήμερα και για μερικές μέρες, χωρίς να είναι και σίγουρο πως η ψήφος σας θα ληφθεί υπόψη

Οι 10 πρώτοι με αλφαβητική σειρά.

Αλέξης Κούγιας

Αστυνόμος Θεοχάρης

Βλάσσης Μπονάτσος

Γκοτζαμάνης ή κοτζαμπάσης
Δημήτρης Βασματζής
Νίκος Αλέφαντος
Λάκης Γαβαλάς
Λουδοβίκος Των Ανωγείων
Ρούλα Κορομηλά
Μάρκος Λεζές

μείνετε συντονισμένοι

"Μεγάλοι Έλληνες" για παράφρονες: Θέσεις 40-21

2009-03-10T14:13:00.006+02:00

Και τώρα η συνέχεια της ανακοίνωσης της πρώτης κατοστάδας όπως την ψήφισατε εσείς και μόνο εσείς, κι ας το αρνείστε τώρα

40: Ζωζώ Σαπουντζάκη
Την ημέρα τραγουδίστρια, βασίλισσα τη νύχτα. Θρεφόταν αποκλειστικά με παντεσπάνι, χάραζε την εξωτερική πολιτική της Ανατολικής Ρωμυλίας. Προκάλεσε σάλο όταν ένα βράδυ αποκεφαλίστηκε από πολέμιους της και το άλλο πρωι το ακέφαλο κορμί της τραγούδησε σε φιλανθρωπική εκδήλωση.

39 : Κώστας Σγόντζος

Αγαπημένος παρουσιαστής των παιχνιδιών χωρίς σύνορα. Όταν το πρόγραμμα του κόπηκε από την κρατική τηλεόραση, ανέλαβε την αφρικανική έκδοση των Παιχνίδιων χωρίς σύνορα, που διεξάγεται με έδρα τη δημοκρατία του Νίγηρα. Στα αγωνίσματα περιλαμβάνεται και ο κανιβαλισμός σε υψόμετρο.

38: Μπάμπης Στόκας

Ιδρυτικό μέλος των πυξ λαξ, έριξε μια 40ρια θεσεις στο Φίλιππο πλιάτσικα, κι αυτό αν μη τι άλλο δειχνει κάτι. Ψηφίζεται για σειρά ετών στην πρώτη δεκάδα των ατόμων που προσπαθούν κα καλύψουν την φαλάκρα τους, τραβώντας τα μαλλιά τους από τη μια ακρη στην αλλη.

37: Φειδιππίδης
Φανατικός πολέμιος της αστυφιλίας, έφυγε τρέχοντας απο την Αθήνα με προορισμό την επαρχία της Σπάρτης. Ο τραγικός του θάνατος έγινε παράδειγμα για τα καταστροφικά για το άτομο αποτελέσματα της αποκέντρωσης.

36: Τρύφων το καμάρι της Πλατανιάς

Διάσημος πυγμάχος. Έφαγε πολλές φάπες αλλά πρόλαβε να ρίξει και μερικές.

35: Βαγγέλης Σειληνός
Χορογράφος που βρέθηκε στο αποκορύφωμα της δημιουργικοτητας του στο κλασικό "Γοργόνες και μάγκες", δεν καταφερε όμως στη συνεχεια να κάνει αντάξιο έργο με τα σικουελ "γοργονες και αλητεια", "δελφινακια και χουλιγκανισμος".

34: Άγνωστος Έλληνας οδηγός

Ένας απο εμάς, κορνάρει και μουτζώνει κατα βούληση. Πολύ μπροστά σε οδηγική συμπεριφορά απο τους ξένους.

33: Γέροντας Παΐσιος
Τεράστια προσωπικότητα της ιερατικής, στα πρότυπα του Καποδίστρια και της πατάτας, έφερε στο Αγιον Ορος ένα κοντέινερ με playstation2 και έβαλε λυκόσκυλα να τα φυλάνε. Η πράξη του αυτή έφερε το τρίτο παγκόσμιο πρωτάθλημα Pro Evolution στην ορθόδοξη Εκκλησία.

32: Τσάκας απο Μπιγκ Μπράδερ
Ξεχώρισε επειδή έβαψε ξανθό το μούσι του.Τυπικός έλληνας.

31: Χρηστάκης
Τροβαδουρος του ασυνείδητου, των νευρώσεων και των υστερικων φαινομενων.

30: Αστυνόμος Θεοχάρης (απο Σεφερλή)
Ο ίδιος ο αστυνόμος θεοχάρης βρίσκεται πολύ ψηλά στις προτιμήσεις σας. Αναπάντεχο πάντως να βρίσκεται στην 100αδα και η μίμηση του από τον σύγχρονο Αριστοφάνη ,το Μάρκο το Σεφερλή.

29: Άννα Βερούλη
Η πρωτη γυναικα ιδιοκτητρια βουλκανιζατερ σε κεντρικοτατο σημειο, στην πλατεια Καραϊσκάκη.

28: Ανδρέας Μικρούτσικος
Το τρίτο πιο εκνευριστικό πράγμα μετά τη φαγούρα και το ροχαλητό, βρέθηκε ψηλά στις προτιμήσεις σας. Ανωμαλάρες!

27: Γαρδέλης
Αξέχαστη έχει μείνει η ερμηνεία του του θρυλικού "Ante spase re malaka" ως support group στη συναυλία των Queen στο γουέμπλει το 1987.

26: Σαπφώ Νοταρά
Κωμική ηθοποιός-καρακτερίστας. Το 1985, υπάλληλοι του εστιατόριου που συνήθιζε να πηγαίνει άρχισαν να την αναζητούν. Η αστυνομία διέρρηξε την πόρτα στο διαμέρισμα στην πλατεία Κουμουνδούρου. Είχε πεθάνει 2 μέρες πριν.

25: Πατηρ Ιούστος
Η ιδέα του για επίμονο κήρυγμα στους επιβάτες των λεωφορείων των ΚΤΕΛ στη 14ωρη διαδρομή Αθήνα-Κομοτηνή, έστειλε πολλούς επιβάτες στα μοναστήρια. Έκανε τη διαδρομή καθημερινά 2 φορές πηγαινε-έλα επι 24 συναπτά έτη ώσπου ξεχάστηκε σε σουβλατζίδικο της Λαμίας και χάθηκαν τα ίχνη του. Κάποιοι είπαν πως αναλήφθηκε.

24: Κοτσίδα Θεόφιλου Βανδώρου
Η κοτσίδα του Θεόφιλου Βανδώρου κέρδισε σειρά βραβείων bafta, emmy, για την ερμηνεία της στο σίριαλ Τμήμα Ηθών.

23: Δάκης
Ο μοναδικός έλληνας που ήταν υποψήφιος για νέος Δαλάι Λάμα, απορρίφθηκε τελικά λόγω της εμμονής του να σκαλίζει τη μύτη του δημοσίως. Επέστρεψε στην ελλάδα και έγινε τραγουδιστής.

22: Φουσέκης
Νομπελίστας επιστήμονας στατιστικολόγος, με τη μέθοδο των τηλεφωνικών δημοσκοπήσεων απέδειξε πως τα υποβρύχια μπορούν να κάνουν τριγωνική κίνηση ΚΓ ακόμα και αν δεχτούν αιφνιδιαστική επίθεση από μπάμπουρες.

21: Αννίτα Ναθαναήλ
Ποιά?

μείνετε συντονισμένοι προσεχώς : οι θέσεις 20-11 και η πρώτη δεκάδα

"Μεγάλοι Έλληνες" για παράφρονες: Θέσεις 60-41

2009-03-04T11:29:00.003+02:00

Και τώρα η συνέχεια της ανακοίνωσης της πρώτης κατοστάδας όπως την ψήφισαν κάποια πολύ σοβαρά και αξιόπιστα άτομα.

60: Kαβάφης

Θερμοπύλες, Περιμένοντας τους Βάρβαρους, Επέστρεφε, μερικά απο τα σημαντικότερα έργα του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή. Κατείχε με την "Ιθάκη" του το δημοφιλέστερο κλισέ στο χώρο του μόντελινγκ μέχρι που έπεσε στη δεύτερη θέση όταν εκδόθηκε ο "Αλχημιστής".

59 : Σπύρος Παπαδόπουλος

Μετά τον Αργύρη Καμπούρη, ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη ευστοχία σε ελεύθερες βολές (κίνηση "χύνω τα νερά"). Πολύτιμο εργαλείο για κάθε κόουτς και υδραυλικό.

58: Μικρός Άλεξ

Η εξαφάνιση-θανάτωση του δεν προκάλεσε εξεγέρσεις και επαναστάσεις, παρά μόνο βουβό πόνο και εθνική θλίψη. Κανείς δεν τον είδε ποτέ, όμως όλοι θα θέλανε να γνωρίζουν πως κάποια μέρα θα καθίσει στο πιάνο του να παίξει ξανά. Προκλητική τουλάχιστο η πρόταση απο γαλακτοβιομηχανία προς τη μητέρα του για κυκλοφορία πραλίνας με το όνομα της και τον Άλεξ στη στάμπα.

57: Βέφα Αλεξιάδου
Το πιο γνωστό δεξί προφίλ μάγειρα πανελληνίως. Κατηγορήθηκε ως μάγισσα επειδή δεν κολλάει ποτέ ζυμάρι στα δαχτυλίδια της αλλά αθωώθηκε πανηγυρικά όταν σκόνταψε μέσα στο καζάνι με την κόκα κόλα και μετά απο μέρες βρέθηκαν ανέπαφα μόνο τα δαχτυλίδια και οι μπότες της.

56: Θεόφιλος Σεχίδης

Ιδρυτικό μέλος των ΖΖ ΤΟΡ, αποχώρησε απο το γκρουπ έπειτα απο πολλές διαμάχες και γκρίνια. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Billy Gibbons "ευτυχως έφυγε πριν μας πάρει τα μυαλά". Η προσπάθεια του να παραμείνει στην επικαιρότητα συγκλόνησε το πανελλήνιο.

55: Θανάσης Γιαννακόπουλος
Έραψε κουστούμια το 1966 κι απο τότε δεν ξανασχολήθηκε με το θέμα.

54: Μήτσος
Αλλεργικός στην πάπρικα, πέθανε στη γέννα.

53: Χρήστος Σαντικάι
Αποτελέι παράδοξο πως κάποιος που ερμηνεύει με τόση εκφραστικότητα θρησκευτικούς ψαλμούς, ταυτόχρονα κατηγορείται απο μεγάλη μερίδα κόσμου ως αντίχριστος. Όταν μεγαλώσει θα γίνει ο Νίκος Ευαγγελάτος.

52: Βας Βας ο Παρασκευάς
Με χαρακτηριστικό ήχο που κάνει φυσώντας πεπιεσμένο αέρα σε ισομερείς δόσεις απο το στόμα του, βρήκε τη μέθοδο επικοινωνίας ανθρώπων-δελφινιών-παπαγάλων και εξέδωσε το πρώτο σύγγραμα του "Η άποψις των δελφινιών για το νεορρεαλισμό, κυρίες μου"

51: Πίκος Απίκος
Ιδρυτής της πρώτης Offshore εταιρείας στη Φρουτοπία, εμπνευστής της φράσης «ο,τι είναι νόστιμο, κάνει και καλή σαλάτα». Ο χαρακτηρισμός «δαιμόνιος» του αποδώθηκε όταν πιάστηκε σε παρκάκι της Ανω Τούμπας να βαυκαλίζει ένα νεογέννητο τσιταχ υπο τους ήχους Χιώτη Μάμπο.

50: Ζαχαρίας Ρόχας
Σοχαστής του Μεσαίωνα, εμπειρκός στατιστικολόγος, ο πρώτος που παρατήρησε οτι ο μπακλαβάς δεν έχει γωνία σε κυκλικό ταψί. Παντρεύτηκε τη γυναίκα του αδερφού ενος συγχωριανού του. Όλα καλά.

49: Ηρόδοτος
Ο άνθρωπος που έμαθε συρτάκι στο Ζορμπά και επιμελήθηκε το στάηλινγκ του Τζόνι Καλημέρη στα βραβεία Αρίων το 1997. Έκανε διάσημη τη Γ1 τάξη Λυκείου του 3ου ΤΕΛ Σιάτιστων όταν την χάραξε στον Παρθενώνα κατά την διάρκεια τριήμερης εκδρομής. Για την πράξη του αυτή αποβλήθηκε ως τεντι μπόις και δεν τελείωσε ποτέ το λύκειο.

48: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Σταλινικιά κατάσκοπος του Μεσοπολέμου. Η πρώτη γυναίκα μίμος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, κοντά της μαθήτευσαν ο Χάρυ Κλύν και η Σούλη Σαμπάχ. Χάθηκε άδικα όταν τελείωσε απο μπαταρία το GPS χειρός της.

47: Εφιάλτης
Το 1998 μετά απο πολυετή διαμάχη κέρδισε την δικαστική διαμάχη "State vs Nightmare" στην οποία είχε κατηγορηθεί για προδοσία στις Θερμοπύλες. Επέστρεψε στην πατρίδα και διορίστηκε στο δημόσιο. Βρίσκεται 08:00-16:00 καθημερινά στη Λεωφόρο Κηφισίας και υποδεικνύει σε περαστικούς την υπόγεια διάβαση.

46: Γιώργος Παπανδρέου ο 2ος
Τοπικός ήρωας της Θεσπρωτίας, αφαλάτωσε μονομιάς 10 ουγγιές κρητικό μανούρι. Αυτοεξορίστηκε όταν έμαθε τα νέα.

45: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Ο διασημότερος Έλλην μακρυμάλλης παρόλο που έχει κουρευτεί εδώ και χρόνια. Κατηγορήθηκε ως φερέφωνο του υπουργείου περιβάλλοντος του κρατιδίου της Ρινανίας αλλά ήταν όλα μια παρεξήγηση. Οι σταφιδοπαραγωγοί Κόνιτσας και οι ιδιοκτήτες καταστημάτων μαζικής εστίασης στο Αλ Χαλίλι πίνουν νερό στο όνομα του.

44: Επίκτητος
Δεν δίστασε να αποκεφαλίσει το αγαπημένο του άλογο περιπάτου μεσούσης της περιοχής Τροκαντερό για λόγους πολιτικής ευθύνης και πρησμέων αιμορροΐδων. Ο λόγος του "πάρε με σε ορθή γωνία" πιο επίκαιρος απο ποτέ.

43: Γρηγόρης Βαλτινός
Ο πιο επιτυχημένος πρόεδρος του Αχιλλέα Φαρσάλων κατά γενική ομολογία. Έφερε μεγάλα ονόματα του ταντρικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα και στη δίκη του για υπεξαίρεση κανόνων, ανάγκασε τον εισαγγελέα έδρας να παραδεχτεί οτι σταχυολογεί σε φύλλα excel ποιηματάκια απο ημερολόγια.

42: Καραγκιόζης
Έλληνας υπερήρωας στο σύμπαν της Marvel, ανέλαβε δράση όταν για κάποιο διάστημα είχε μείνει ανάπηρος ο batman. Τελείωσε τη ζωή του στη φυλακή, στο ίδιο κελί με τον Κωλοκοτρώνη, για φόνο που δεν διέπραξε (καταραμένος όφις). Τις τελευταίες του στιγμές τις πέρασε πίνοντας τήλιο και παίζοντας φανταστικό σκάκι με το Χατζιατζάρη. Για την ιστορία, νίκησαν τα άσπρα.

41: Γανυμήδης
Οινοχόος και εφευρέτης του σιγμοειδούς καθετήρα, του ψαρέματος συρτή και του χειροσφάχτη επι εγκάρσιας θέσεως.

προσεχώς : οι θέσεις 40-21

"Μεγάλοι Έλληνες" για παράφρονες: Θέσεις 80-61

2009-03-03T13:13:00.002+02:00

Και τώρα η συνέχεια της ανακοίνωσης της πρώτης κατοστάδας όπως την ψήφισε η Ε.Ο.Λ.Χ.Α.Λ.Α.Μ.Π., Ένωσις Ορκωτών Λογιστών Χωρίς Αντίχειρα Λόγω Ατυχήματος Με Πριονοκορδέλλα.

80: Kώστας Πρέκας

Πραγματικό όνομα του ηθοποιού Σον Κόνερι ενσάρκωσε για σειρά ετών με ανεπανάληπτο τρόπο τον Επαναστάτη Ποπολάρο.

79 : Μανόλης Δουρής

Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της Ερμιόνης, καταδικάστηκε για παιδοκτονία, όμως δήλωσε αθώος πριν αυτοκτονήσει στο κελί του με καλώδιο τηλεόρασης. Τον ψηφίσατε στην 79η θέση.

78: Ντανιέλ Μπατίστα

Ο πρώτος έγχρωμος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου.

77: Χάρης Ρώμας
Ο πρώτος έγχρωμος ηθοποιός (παίζει πάντα με 2ωρο μακιγιάζ ωστε να μοιάζει με λευκός) που έκανε τριψήφια νούμερα τηλεθέασης όταν 10.345.221 Έλληνες παρακολούθησαν το τελευταίο συγκλονιστικό επεισόδιο της σειράς «το καφέ της Χαράς».

76: Μάρκος Σεφερλής

Το χιούμορ δε θα είναι ποτέ το ίδιο για όποιον έχει παρακολουθήσει θεατρική παράσταση με το Μάρκο να παριστάνει το Βλάσση τον τσιγγάνο και να επαναλαμβάνει μετά από κάθε αστείο «καλόοο, έεεε?»

75: Πέτρος Κωστόπουλος
Έγραψε το δοκίμιο «30 πράγματα που πρέπει να κάνεις με τον αφαλό σου πριν τα 30 σου» για το οποίο του απονεμήθη βραβείο Πούλιτζερ

74: Τρύφωνας Σαμαράς
Κομμωτής που έγινε περιζήτητος στην περίοδο των black out της ΔΕΗ όταν εφήυρε το πιστολάκι για τα μαλλιά που λειτουργεί χωρίς ρεύμα. (στην πραγματικότητα ήταν ένα χωνί συνδεδεμένο με λάστιχο ποτίσματος μέσα από το οποίο φύσαγες αέρα με το στόμα).

73: Θεία Μπεμπέκα
Μυθικό τέρας με εκνευριστική φωνή, βασάνιζε τα θύματα του εμφανιζόμενο αναπάντεχα στην τηλεόραση μεσημεριανές ώρες.

72: Ερρίκος Πετιλόν
Έγινε ίνδαλμα και σεξ σίμπολ όταν σύναψε ερωτική σχέση με άντρες
(ούρσουλα).

71: Ντούσαν Μπάγεβιτς
Γαλαζοαίματος, ο πρώτος προπονητής που είχε την τιμή να δει το πρόσωπο του στο χαρτονόμισμα των 5.000 δραχμών.

70: Γυναίκα του Πατώκου
Έγινε γνωστή και τραγουδήθηκε μέσα από τη μελωδία του Δεληβοριά, στην πραγματικότητα το τραγούδι ειναι ένα κωδικογραφημένο μανιφέστο για το πώς η δικτατορία μεσολάβησε ώστε να φτάσει ο Παναθηναϊκός μέχρι τον τελικό του Ουέμπλει.

69: Κώστας Κεντέρης
Ο ταχύτερος άνθρωπος στον κόσμο και εγκέφαλος σπείρας με πλαστά διπλώματα οδήγησης.

68: Άγνωστος Έλληνας οπαδός
Βρίσκεται στα τσιμεντένια σκαλιά ενός ακατάλληλου γηπέδου, φωνάζει φτύνοντας πασατέμπο, πετάει πλαστικά καθίσματα σε αυτόν που αποθέωνε χτες, ανοιχτός και ανεκτικός σε οποιασδήποτε μορφής χειραγώγηση.

67: Χρήστος Μυριούνης
Μια φορά ο Γκάλης έπαιξε στο κλειστό της Γλυφάδας με το Μυριούνη στο κέρμα τον τίτλο του καλύτερου μπασκετμπολίστα και έχασε.

66: Μαρί Σαντάλ
Σε σχετική ψηφοφορία αναδείχθηκε η πιο δημοφιλής ελληνίδα στο South Kensington.

65: Ευθύμιος Μπακατσιάς
Κρατάει ακόμα το ρεκόρ ταχύτητας σε ανθρώπους με γιγαντιαίο εμβαδόν αυτιού. Δόξασε τη χώρα μας με τις εμφανίσεις του στα ταρτάν.

64: Καρυοφιλλιά Καραμπέτη
Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός όταν κέρδισε στο Λόττο 4δισεκατομμύρια δραχμές (ευρώ 11.738.811) και στη συνεχεια εξαγόρασε ρόλους και sold out σε θεατρικές παραστάσεις. Κανείς δε μπορεί να πει με σιγουριά πως μπορεί να γράψει σωστά το μικρό της όνομα.

63: Λενω Μπότσαρη
Έκανε την Ελλάδα διάσημη, αφού όλοι στον κόσμο γνωρίζουν την αλυσσίδα "Botsari" με τα 7 χιλιάδες εξειδικευμένα οχταόροφα καταστήματα που πουλάνε νυχοκόπτες.

62: Καπετάν Αδρέα Ζέπος
Ξακουστός σε όλη την υφήλιο(ς) για το καλάρισμα του.

61: Άδωνις Γεωργιάδης
Έδωσε τέλος στον ευτελισμό της αρχαίας Ελλάδας με το βιβλίο του "Ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα: Ο Μύθος καταρρέει"

προσεχώς : οι θέσεις 60-41

"Μεγάλοι Έλληνες" για παράφρονες: Θέσεις 100-81

2009-02-26T14:01:00.004+02:00

Ήρθε η μεγάλη ώρα της ανακοίνωσης της πρώτης κατοστάδας όπως την ψήφισαν τρόφιμοι των υπαίθριων ψυχιατρείων της επικράτειας καθώς και τρόφιμα μακράς παστερίωσης.

100: Παπαφλέσσας

Η Βίκυ Φλέσσα ντυμένη παπάς νίκησε τον Ιμπραήμ και τα αιγυπτιακά στρατεύματα κοιτώντας τα επίμονα στα μάτια και χαιδεύοντας τα με το πόδι κατω από το τραπεζι.

99 : Τάσος Κάκος

Ο Τάσος ο Κάκος είναι πρωτοπόρος της διαιτησιας καθώς σε αγώνα Ξάνθης-Λεβαδειακού εγκαινίασε σειρά από πολύχρωμες κάρτες, πέρα από τις γνωστές κίτρινη και κόκκινη:

Πράσινη κάρτα: Ο παίκτης υποχρεούται να παίξει 15 λεπτά χωρίς παπούτσια

Μωβ κάρτα: Ο παίκτης υποχρεούται να παίξει με δεμένα χέρια

Κοκκινη κάρτα: Ο παίκτης υποχρεούται να παίξει με τα πόδια μέσα σε τσουβάλι όλο το ματς

Τυρκουάζ κάρτα: Ο παίκτης συνδέεται με παροχή ρεύματος 40.000 βολτ και το μπουτόν δίνεται στον αντίπαλο τερματοφύλακα.

Μαύρη καρτα: Ο παίκτης θάβεται σε λάκο απο τους ώμους και κάτω και επιστρέφει στο παιχνίδι μόλις και αν καταφέρει να ξεθαφτεί.

Πιστωτική κάρτα: Δένεται στο πόδι του παίκτη με σκοινι 12 μέτρων ενα λαμπραντόρ.

Κάρτα Βιζα: Ο παίκτης παίζει ολο το ματς με εναν αγριεμένο πίθηκο στους ώμους.

Τηλεκάρτα: Ο παίκτης δένεται με εικοσάμετρο σχοινί στο δοκάρι της άμυνας του -δυσκολεύοντας την ομάδα του στο τεχνητό οφσάιντ-

Κάρτα πελέ: Ο Πελέ μπαίνει ως δωδέκατος παικτης στην αντίπαλη ομάδα.

98: Φίνος Φιλμ

Μεγάλη προσωπικότητα του ελληνικού κινηματόγραφου, προσήνης και ευπροσήγορος, βραβευθηκε 4 φορες με Όσκαρ καλλιτεχνικής διεύθυνσης για τις ταινίες το Δόλωμα, το Κλωτσοσκούφι, το Χάλι-γκαλι και το Μικροί μεγάλοι εν δρασει

97: Τζόνι Βαβούρας
Ο συνδιασμός καράφλα-μουστάκι που εισήγαγε υπήρξε επαναστατικός και ενέπνευσε μετέπειτα πολλούς μεγάλους άνδρες της πολιτικής και της τέχνης. (ενδεικτικά Ορφέα Περίδη, Χαρίλαο Τρικούπη, Γκράουτσο Μάρξ)

96: Χλαπάτσας

Γλυώδες ανθρωπάριο με τάσεις εκδικητικότητας, λατρεύτηκε γρήγορα απο το νεοέλληνα και ψηφίστηκε στην 96η θέση

95: Τριαντάφυλλος
Με την πρωτοτυπία του άσματος "μη με τρυπάς σαν το τριαντάφυλλο" έκλεψε στο νήμα τη θέση απο την Καλομοίρα (εγώ μωρό μου είμαι η Καλομοίρα)

94: Σπύρος Μισθός
Θεατρικός κυρίως ηθοποιός, εκρηκτικό δίδυμο με την Ελένη Φιλίνη σε πολλές βιντεοταινίες. Καθιέρωσε το Φόρο Μέγαλης Ακίνητης Περιουσίας.

93: Μαρκεζίνης
Πρωθυπουργός που υποτίμησε τη δραχμή και αυτή τον κέρδισε 0-1 με γκολ του Ιωαννίδη. Ανατράπηκε απο τη δικτατορία όμως το ριπλέι έδειξε πως ήταν έξω απο τη μεγάλη περιοχή. Είχε άδοξο τέλος όταν καταπλακώθηκε απο τα παράσημα του.

92: Σκροπολίθας
Καλαθοσφαιριστής που ανακάλυψε πως το drive είναι το ίδιο πράγμα με το μπάσιμο.

91: Κώστας Καρυωτάκης
Καταθλιπτικός ποιητής ξεχώρισε όταν εξέδωσε την συλλογή "Οι εντυπώσεις ενός πνιγμένου". Αγωνίστηκε για να αποδείξει πως το χειρότερο μέρος της Ελλάδος δεν είναι η Πρέβεζα, αλλά η Ερέτρια.

90: Νίκος Τσιαντάκης
Ο θεός της αριστερή σέντρας και της σεξουαλικής κόμης. Η φωτογραφία του κοσμεί τα σαλόνια του Βιντάλ Σασούν στο Παρίσι. Ο άνθρωπος που μαζι με τον Νίκο Αναστόπουλο έκανε το μουστάκι φετίχ.

89: Χρήστος Τσαγανέας
Ο άνθρωπος που συγκίνησε το πανελλήνιο όταν πέθανε απο δέσμη χαρτονομισμάτων που του πέταξε στη μούρη γνωστός ζεν πρεμιέ του σινεμά - επειδή το σενάριο το απαιτούσε. Η τελευταία φράση που άκουσε ήταν '' δεν τα θέλω τα λεφτά σου Καρνέζη. Τόσα αξίζει η κόρη σου;"

88: Κατερίνα Γιουλάκη
Το ζευγος κυρίας Κατερίνας - Φαρμακοτρίφτη εγκαταστήθηκε με τις επαναλήψεις του Ρετιρέ στο dna μας και πλέον η εικόνα του ζευγαριού κάνει πάντα την εμφάνιση της στις σεξουαλικές φαντασιώσεις κάθε Έλληνα

87: Σάββας Ξηρός
Ο άνθρωπος που έβγαλε τους συνειρμούς της λέξης "μπόμπα" απο τα διπλά του Ιωνικού στο Χαριλάου και τους επανέφερε στις πραγματικές τους διαστάσεις.
Επίσης έχει ένα χέρι.

86: Άννα Φόνσου
Μονίμως χαμένη στους ημιτελικούς των οντισιόν για πρωταγωνιστικούς ρόλους. Συνήθως έπαιζε στο μικρό τελικό με τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου ή την Ελένη Ανουσάκη. Την ψηφίσατε γιατί είστε λάτρεις των σοφτ πορνό.

85: Σταμάτης Μαλέλλης
Θετός γιος του Βύρων Πολύδωρα και εφευρέτης του σκαρπέλου. Στο όνομα του πίνουν νερό εκατομμύρια ξυλουργοί ανα την υφήλιο

84: Στυλιανός Πατακός
Γνωστος δικτακτωρ και μπον βιβερ της εποχης του. Εζησε ως πλευ μπου κατακτοντας τις καρδιες χιλιαδων γυναικων κρατοντας παραλληλα ηγετικο ρολο στην επαναστσις του 67.

83: Στράτος Τζώρτζογλου
Η ερμηνεία του στην ταινία "η Φανελα με το 9" απέφερε υποψηφιότητα για χρυσό Μινώταυρο στην μπάλα, τα γκολποστ, και στο σημαιάκι του κόρνερ.

82: Ντένη Μαρκορά
Η 23η άντερκάβερ περσόνα του Ζήση Κουφοντίνα (a.k.a. φαρμακοχέρης) την οποια χρησιμοποίησε στη δολοφονια του Ιωνος Δραγούμη.

81: Τζινα Βαρώνη
Η γυναίκα που έβαλε το μασαζοκορσέ στην καθημερινότητα της Ελληνίδας, φιλοτέχνησε το άγαλμα του άγνωστου στρατιώτη και συγκίνησε το πανελλήνιο με τη σχέση της με τον Αμαέκι Ότιτζι.
προσεχώς : οι θέσεις 80-61

"Μεγάλοι Έλληνες" για παράφρονες - Όσοι απορρίφθηκαν

2009-02-25T11:21:00.003+02:00

AYTOI ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΑΝ

Παρότι η ψηφοφορία αφορά στους Μεγάλους Έλληνες, δεν είναι λίγοι οι φίλοι που παρασύρθηκαν απο το μομέντουμ και ψήφισαν προσωπικότητες άλλων εθνικοτήτων. Έτσι υψηλά στις προτιμήσεις σας ηταν οι παρακάτω, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να μπουν στη λίστα των 100 Ελλήνων.

Ζορντί

Ο συμπαθής εκλιπών (1992-2008) τραγουδιστής που έμεινε σε όλους χαραγμένος στη μνήμη μας να οδηγεί το αυτοκινητάκι που του χάρισε η Ρούλα Κορομηλά, τραγουδώντας “dur dur d’etre bebe” αποκλείστηκε επειδή ειναι, ήταν μάλλον Γαλλος.

Αλέξια η κυπρία

Πολύ συνήθης παρεξήγηση για μεγάλες μορφές του πενταγράμμου που κάνουν καριέρα στην Ελλάδα, ενώ προέρχονται απο την Κύπρο.

Ευγένιος Γκέραρντ

Οι λάτρεις του κρασιού Γκεραρντάκη ψήφισαν τον μοναδικό προπονητή ως σήμερα που οδήγησε την ομάδα του στο κύπελλο Ουέφα φορώντας περούκα.

Ζαρκο Πασπαλιε

Σέρβος.

ή Κροάτης

ή Σλοβένος

ή μήπως Βόσνιος?

ή Λιθουανός

..πάντως όχι Έλλην, πόσο δε μάλλον απο τους μεγάλους, ούτε καν Κύπριος ώστε να γίνει η συνήθης παρεξήγηση (βλέπε Αλέξια η κυπρία σελ.24,αρθ.3)

Μπαρκαουάν

Ενετλώς ακατανόητη και παράλογη η εμμονή μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων να κατατάσουν τον Μπαρκαουάν στους 100 πρώτους. Βγήκε με τεράστια διαφορά πρώτος κι αν είχε κάνει τα χαρτιά του για ελληνικό διαβατήριο, θα σάρωνε σε όλες τις επι μέρους κατηγορίες.

Πήτερ Ουστίνοφ

Κέρδισε το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι "της άρνης το νερό" παρόλαυτα μάθετε πως δεν είναι Έλληνας.

Αντρε Ρουκάβηνα

Το επίθετο του συχνά μπερδεύεται με ρήμα του παρατατικού.

Κοναν ο Βαρβαρος

Η ιστορία αρχίζει με τον Κόναν, ένα μικρό αγοράκι που ζει στην φανταστική χώρα Σημερία, και γίνεται αυτόπτης μάρτυρας στην καταστροφή του χωριού του και το θάνατο των γονέων του από τον αρχηγό μιας πολεμοχαρούς φυλής, τον Τάλσα Ντούμ...

...Στο τέλος θα αναχωρήσει με την πριγκίπισσα για να την επιστρέψει στον πατέρα της. Ο μάγος, που όλη την ώρα διηγόνταν την ιστορία, λέει στον επίλογο, ότι ο Κόναν αργότερα έγινε μεγάλος βασιλιάς, «αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία».

Πατερας Εφραίμ

Ψηλά στις προτιμήσεις σας, ο ηγούμενος Εφραίμ χάνει τη θέση στο πάνθεον λόγω κυπριακής καταγωγής.

"Μεγάλοι Έλληνες" για παράφρονες

2009-02-24T13:31:00.003+02:00

Στα πλαίσια της πρόσφατης αναστάτωσης του ελληνικού λαού για το ποιοί είναι πραγματικά οι μεγαλύτεροι Έλληνες, το Ευ Ζειν για παράφρονες θα παρουσιάσει σε μια υπερπαραγωγή - σειρά απο εντυπωσιακά (αντικειμενικά μιλώντας) ποστ, τους επικρατέστερους 100 Έλληνες όπως ψηφίστηκαν απο αντιπροσωπευτικό δείγμα παράφρονων.

Η ψηφοφορία έλαβε χώρα την προηγούμενη βδομάδα με τη μέθοδο των τηλεφωνικών δημοσκοπήσεων, των αιφνιδιαστικών εφόδων σε ψυχιατρικές κλινικές και τους ξυλοδαρμούς και βασανισμούς υπαλλήλων της εφορίας Νέας Χαλκηδόνας.

Μέθοδος ανακοίνωσης αποτελεσμάτων

Αρχικά θα παρουσιαστούν συνοπτικά οι 100 επικρατέστεροι, με μια 20αδα ανα ποστ.

Οι τελευταίοι 10 θα παρατεθούν με αλφαβητική σειρά και θα ακολουθήσει μια παρουσίαση για κάθε έναν. Στο τέλος όλοι θα οι παράφρονες θα μπορούν να ψηφίσουν, ωστε να επιλεγεί ο νο.1 Έλληνας όλων των εποχών.

..Το show μόλις ξεκίνησε

Ευ ζειν για παράφρονες νο.12 - Dima Bilan

2009-02-11T17:24:00.002+02:00

(10 Feb, Tue, 20:22:59 Google: Πληροφοριες για τον Ντιμα Μπιλαν )

Ντίμα Μπιλάν (1978- 2007)

Πραγματικό όνομα: Ματθαίος Ντιματριεβιτς Μπινλιενκοφ

Αμφιλεγόμενος Ρώσος καλλιτέχνης, πολυπράγμων και πολυσχιδής προσωπικότητα βραβεύθηκε με ανώτερα βραβεία λογοτεχνίας, σκηνοθεσίας, φαντασίας και άρδευσης από το σκιώδες Σοβιετικό υπουργείο πολιτισμού, που δρα μυστήρια παρά την κατάρευση του καθεστώτος. Τα έργα και η δράση του βρήκαν πολυάριθμους θαυμαστές και υποστηρικτές όμως προκάλεσαν και πολλές αντιδράσεις και κατηγορήθηκε για αεριτζής και λαοπλάνος. Συνήθιζε να μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο.

Περιεχόμενα

Η πρώιμη ζωή του
Ο Γάμος με το χιμπατζή
Εφευρέσεις
Πολιτική και επιχειρηματική δράση
Η μετανάστευση στην Ελλάδα
Θάνατος
Ανολοκλήρωτα έργα
Λογοτεχνία
Φιλμογραφία
Διάσημα ρητά
Λινκς

Η πρώιμη ζωή του

Γεννήθηκε στη Μόσχα το 1959, όμως δηλώθηκε στα αρχεία του κράτους με δική του πρωτοβουλία το 1978 οπότε και υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει όλες τις τάξεις του δημοτικού και γυμνασίου. Έγινε το πρώτο παιδί θαύμα που πήδηξε δεκαέξι τάξεις στην τριετία 1979-1981 και βραβεύθηκε με το έπαθλο genius. Στα μέσα του ίδιου έτους συνελήφθη για εκδοση παράνομης εφημερίδας αποκλειστικά για τύλιγμα σαρδέλας, αφέθηκε όμως ελεύθερος με περιοριστικούς φόρους.

Ο γάμος με το χιμπατζή

Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία τον ελληνικής καταγωγής χιμπατζή Βαγγέλη Νεγρεπόντε, όμως όπως παραδέχτηκε πολύ αργότερα ήταν ένα απερίσκεπτο λάθος το οποίο απέδωσε στην ανεμελιά και παρορμητικότητα του. Όπως δήλωσε «ήταν ένα λάθος της παιδικής ηλικίας του Ντίμα Μπιλάν το οποίο το αποδίδω στην ανεμελιά και παρορμητικότητα του».

Εφευρέσεις

Ενθουσίασε την διεθνή κοινότητα όταν στα πρότυπα των ψυγείων που βγάζουν έτοιμα παγάκια, σχεδίασε και κατοχύρωσε τον καταψύκτη που ξεχωρίζει το ολόκληρο κατεψυγμένο κοτόπουλο σε φτερούγες και στήθος. Παρόλαυτα δεν ολοκλήρωσε ποτέ τη μελέτη του και ο διαχωριστής κοτόπουλου παρέμεινε ανεκπλήρωτη καταναλωτική υπόσχεση.

Το 1990 σε διαγωνισμό φυσικής κατασκεύασε με μόνα υλικά τσιμέντο, μαχαιροπήρουνα και λάστιχα φορτηγών το ειδικό αναπηρικό καροτσάκι του Στίβεν Χόκινγκ, έχασε όμως την πρώτη θέση από ένα νεαρό που έφαγε 140 λεμονόπιτες χωρίς να χρησιμοποιήσει τα χέρια του.

Πολιτική και επιχειρηματική δράση

Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου έγινε γνωστός για τα φιλέτα που έψηνε στο δρόμο και τα πουλούσε σε λαδόκολλα, τα περίφημα φιλέτα στρογγανοφ – ονομάστηκαν από αυτόν – που έγιναν γνωστά σε όλο τον κόσμο.

Το 1993 εντελώς τυχαία αποκρυπτογράφησε το γονίδιο της μασχάλης και ξεκίνησε πειράματα με ποντίκια χωρίς μασχάλη.

Η μετανάστευση στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα έγινε ευρέως γνωστός όταν έκανε γερό επιχειρηματικό μπάσιμο στην αγορά σχολικών ειδών λανσάροντας σιδερότυπα με το πρόσωπο του Ρωχάμη.

Αποφασίζει να επιχειρήσει να ξαναβάψει μαύρο το Γιώργο Μούτσιο και τον Κώστα Βουτσά και να ιδρύσει σωματείο άσπρων υπηρετών που παριστάνουν τους μαύρους, φτάνει στα 4.500 μέλη όμως αλλάζει πλάνα όταν το 1981 συναντιέται με το Νίκο Σαργκάνη και ιδρύουν τη σέκτα του Βόλγα, που αποτελείται από διανοούμενους και τερματοφύλακες.

Θάνατος

Πέθανε το 2007 όταν τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα.

Ανολοκλήρωτα έργα

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τον καταψύκτη που διαχωρίζει το κοτόπουλο σε φτερούγες και στήθος, που ήταν ο μεγάλος του καημός. Σε συνέντευξη του βδομάδες πριν πεθάνει δήλωνε «ο Ντίμα Μπιλάν έχει ένα μεγάλο όνειρο, να ολοκληρώσει τον καταψύκτη που διαχωρίζει το κοτόπουλο σε φτερούγες και σε στήθος πριν να αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο και να τον αφήσει παρακαταθήκη για τις μελλοντικές γενιές, και όλοι να λένε, αυτό το μπούτι κοτόπουλο το τρώμε τόσο ξένοιαστα χάρις τον ευεργέτη Ντίμα Μπιλάν»,

Λογοτεχνία

Πολυγραφότατος, δημοσίευσε μεγάλο αριθμό μυθιστορημάτων που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και είχαν παγκόσμια απήχηση. Τα σημαντικότερα:

-Η τανάλια
-Η πένσα
-Το κατσαβίδι
-Κάμα σούτρα με εργαλεία οικοδομής
-Διαφτισμός και ψυχική ολοκλήρωση
-Ο Βαραβάς τυλιγόταν με σελοτέιπ
-Αριστοτέλης - το πορτραίτο ενός κλασικού
-Το σφυρί
-Γκασμάδες και ούτι
-Έρωτας με το πρώτο ματσακόνιασμα
-Οι φωτιές της Ατλαντίδες
-Το καλέμι
-9 εβδομάδες ναυαγός του υπερεγώ

Εξέδωσε ακόμα τα μεζεδάκια-βιβλιαράκια τσέπης:

-Αν οι ελέφαντες μιλούσαν
-Αν οι ιπποπόταμοι είχαν λέπια
-Αν οι σκύλοι εκκλησιάζονταν
-Αν έβρεχε γυμνοσάλιαγκες
-Αν τα ερπετά είχαν θρεπτική αξία

Φιλμογραφία

Για μια σύντομη περίοδο 6 μηνών ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία πάνω σε δικά του πρωτότυπα σενάρια και χρησιμοποιώντας αποκλειστικά υπερήλικες ηθοποιούς. Στις αίθουσες προβλήθηκαν:

-Το παιχνίδι των σφυγμών
-Όταν έκλαψε το άλιεν
-Το ψωμοτύρι του φόβου
-Το φιάσκο
-Το μεγάλο φιάσκο
-Η φωλιά του Λούπου
-Ο ίλιγγος είναι μια λέξη με 28 γράμματα
-Ιλινόις, η πόλη του τυριού
-Όχι δάκρυα για το Ιλινόις
-Ο δράκος του Ιλινόις
-Βίος και πολιτεία του Μαγκντί Ντολμπά

Διάσημα ρητά του

" δεν το χει σε τίποτα ο Ντίμα Μπιλαν να σου αστράψει 2 σφαλιάρες, ετσι?"

"όσα λόγια και να πεις, δε θα φέρουν πίσω το Βλάσση Μπονάτσο"

" και τι δε θα δινε ο Ντίμα Μπιλάν να είχε το σκύλο που ήταν στο ναο του Σολομ΄ώντα που τεμαχίστηκε στα δύο"

Λινκς

επίσημη ιστοσελίδα Dima Bilan

Μουσική για πέστροφες

2009-02-06T13:41:00.001+02:00

Η απόσταση που κρατούσε η δεσποινίς Ιρένα απο τους ανθρώπους ήταν αξιοθαύμαστη. Ήταν δίπλα τους, αλλά δεν ήταν κιολας. Νόμιζαν οτι ήξεραν πως λειτουργούσε, αλλά κάποια πράξη της, τους έκανε πάλι να αναθεωρούν. Λίγοι είχαν καταφέρει να ψυχολογήσουν και να καταλάβουν τη δεσποινίδα Ιρένα και νόμιζα πως ήμουν μέσα σε αυτούς.

Άκουγα συχνά τότε να λένε πως είχε πρόβλημα αυτοελέγχου. Πως ενθουσιαζόταν εύκολα και παρασυρόταν πότε σε παράφορους έρωτες, πότε σε τεράστιες σπατάλες. Ζούσε μόνη στη διώροφη επαυλη στο κτήμα της στα προάστια και περνούσε τις μέρες της χωρίς πολλές συναναστροφές. Για οτιδήποτε χρειαζόταν, από το καθάρισμα των τζαμιών, το καθημερινό μαγείρεμα μέχρι τη συντήρηση του κήπου και των εγκαταστάσεων του σπιτιού, πλήρωνε τρίτους. Και πλήρωνε καλά.

Εμένα πάλι με πλήρωνε για να συζητάμε. Δεν είναι ότι δεν είχε φίλους ή κύκλο συναναστροφών. Πολύ συχνά μάλιστα διοργάνωνε πάρτυ με τυρί και λευκό κρασί στο σπίτι της και δε δίσταζε να καλέσει όλη τη γειτονιά, αυτούς δηλαδή που την κακολογούσαν πίσω από την πλάτη της, δίνοντας τους λαβή για φρέσκα σχόλια για αρκετό καιρό. Ο δικός μου ρόλος ήταν πιο πολύ μια παροχή υπηρεσιών ψυχαγωγίας. Η δεσποινίς Ιρένα εκτιμούσε την ευφράδεια, το χιούμορ και το εύρος γνώσεων μου πάνω σε πολλά ζητήματα, είτε ήταν ιδεολογικά ή μικροειδήσεις της επικαιρότητας.

Κι έτσι συχνά πυκνά λάμβανα ένα τηλεφώνημα προσκλησης σε συζήτηση στο σπίτι της δεσποινίδος. Να διευκρινίσω κάτι. Όταν λέμε δεσποινίς, μη φανταστει κανεις πως επρόκειτο για κορασίδα. Η Ιρένα πιθανολογώ πως θα είχε τότε πατήσει ήδη τα πενήντα και αυτό μάλιστα φαινόταν πάνω της. Παρόλαυτα αφού δεν είχε παντρευτεί, δεν ήθελε να την αποκαλούν «τιμητικά» κυρία λόγω ηλικίας, δεν αποδεχόταν τέτοιες τιμές απόρροια μικροαστικών κοινωνικών επιταγών, αλλά απαιτούσε να παραμένει δεσποινίς. Κάποιος θα έβγαζε επίσης το λανθασμένο συμπέρασμα από το όνομα της πως είχε ξενική καταγωγή, είχε μάλιστα διαδωθεί κάποτε πως ήταν απόγονος μεγάλης ρωσικής οικογένειας. Καμία σχέση όμως. Η δεσποινίς Ιρένα στην πραγματικότητα λεγόταν Ειρήνη Βαρβάτση του Λεωνίδα, μεγαλεμπόρου σκυροδέματος από την Αργολίδα. Το πώς είχε βρεθεί με τέτοια οικονομική άνεση, αποτελούσε μυστήριο για όλους μας.

Κάποια μέρα εκεί που φλυαρούσα βγάζοντας διεκπαιρεωτικά το μεροκάματο μου κι ενώ η δεσπονις Ιρένα με άκουγε μάλλον αδιάφορα καπνίζοντας το σιγαρέτο της ξαπλωμένη στο λευκο ανάκλιντρο της, ξεκίνησα να της διηγούμαι μια φανταστική ιστορία στην οποία δήθεν ψάρευα στο άνοιγμα του ποταμού Ρέχφι, τοποθεσία που δε γνωρίζω καν αν υπάρχει. Μόνος λοιπόν και μοναχικός πάνω στη βάρκα, ενώ απολάμβανα την ηρεμία της θάλασσας που σε βοηθάει να αυτοσυγκεντρώνεσαι και να αποβάλεις τα άγχη και τις ανώφελες σκέψεις σου, άρχισα να αισθάνομαι πως το νερό ζεσταινόταν. Αρχικά αγνόησα αυτή την αλλαγή θερμοκρασίας, μα τόσο πολύ έντονο είχε αρχίσει να γίνεται αυτό το αίσθημα, που έβλεπα σταδιακά να με κυκλώνουν ατμοί και σύντομα το νερό άρχισε να βράζει. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως κινδύνευε η ζωή μου, προσπάθησα όμως να αποβάλω αυτό το φόβο, γιατί αν κάποια ανώτερη δύναμη ήταν αυτή που δημιούργησε αυτό το παράλογο συμβάν, η ίδια δύναμη θα με προστάτευε. Η δεσποινίς Ιρένα είχε ανασηκωθεί στο ανάκλιντρο και με κοίταζε σχεδόν μαγεμένη. Άρχισα να γενικολογώ πάνω στα θαύματα και τα παράδοξα. Για το πώς πρέπει να τα δέχεσαι ανοιχτός, χωρίς επιφύλαξη ή τρόμο, επειδή είτε έχεις εκλεγεί να βρίσκεσαι εκεί ή είχες την μοναδική συμπαντική εύνοια να βρίσκεσαι στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Καθώς το νερό είχε βράσει και η στάθμη είχε κατέβει αισθητά, λίγο πριν λιποθυμήσω από ασφυξία, μια δυνατή λάμψη κάλυψε τον ορίζοντα και σε δευτερόλεπτα τα νερά επανήλθαν πάλι στη θερμοκρασία τους. Στο τελείωμα αποφόρτισα την ιστορία χαριτωμένα. Όλες οι πέστροφες του ποταμού είχαν βράσει κι είχαν ανέβει στον αφρό, οπότε μάζεψα όσες μπορούσα και το βράδυ στη γειτονιά απέκτησα φήμη ενός μέγα ψαρά.

Το ίδιο βράδυ δέχτηκα αναπάντεχο τηλεφώνημα από την δεσποινίδα Ιρένα που με προσκαλούσε να της επαναλάβω την ιστορία με τα ψάρια την επομένη κιόλας πρωία. Πέρασα το βράδυ μου απορώντας τι ήταν αυτό που είχε κάνει τόση εντύπωση στη δεσποινίδα Ιρένα και ψάχνοντας τρόπους να εμπλουτίσω την ιστορία. Οι επόμενες εβδομάδες πέρασαν κάπως έτσι. Με καθημερινές επισκέψεις στην έπαυλη, με την Ιρένα να ακούει με την ίδια κάθε φορά προσήλωση την ιστορία, η οποία όλο και αποκτούσε μεγαλύτερη γλαφυρότητα και μάκραινε αφόρητα σε διάρκεια. Σύντομα δεν ήμασταν μόνοι μας σε αυτές τις συζητήσεις. Η δεσποινίς Ιρένα, παραδόξως εξακολουθούσε να εχει αμείωτο ενδιαφέρον για την ιστορία και προσκαλούσε και τρίτους στην έπαυλη της με αποκλειστικό σκοπό να ακούσουν και αυτοί. Ο αυστριακός καγγελάριος, ένα ζευγάρι ελβετών με την αυτιστική κόρη τους, ένας ηθοποιός με φαλάκρα και αλογοουρά που πρωταγωνιστούσε σε αστυνομικές σειρές του ’90 και ένας επιστήμονας της ωκεανογραφίας ήταν το ακροατήριο μου. Όλοι είχαν πάντα κάτι να παρατηρήσουν, ήταν σαφώς πιο δύσπιστοι απο την δεσποινίς Ιρένα. Και αυτό με πείσμωνε. Η αλήθεια είναι οτι έπρεπε να έχω αναρωτηθεί απο τότε γιατί είχα πάρει τόσο προσωπικά το θέμα. Η ιστορία ήταν μεν ψεύτικη, όμως μετά απο τόσες ημέρες αφήγησης της, μετά απο τόση ανάλυση και τόσες λεπτομέρειες πάνω σε κάθε πτυχή της, έχοντας να απαντήσω σε διερευνητικές ερωτήσεις απο τόσους ακροατές που προέρχονταν απο διαφορετικούς χώρους και είχαν διαφορετικό σκεπτικό, η ιστορία άρχισε να μου γίνεται βίωμα, σχεδόν σαν να έπειθα τον εαυτό μου πως πραγματικά την είχα ζήσει. Το πραγματικό ενδιαφέρον και του ακροατηρίου εξαφανίστηκε σύντομα. Ήταν κι αυτοί παρόντες επι πληρωμή και οι ερωτήσεις τους πλέον δικαιολογούσαν μόνο το μεροκάματο τους και τις έκαναν διεκπεραιωτικά, μα με επιτηδευμένο ζήλο.

Είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι κατα πόσο είχα τελικώς ψυχολογήσει σωστά τη δεσποινίδα Ιρένα. Πίστευα πως δεν είχε όνειρα να πραγματοποιήσει, πως απλά έκανε ή αποκτούσε αυτό που της κινούσε την περιέργεια. Οτιδήποτε δεν περιλάμβανε το χρήμα δεν την αφορούσε. Ο έρωτας, ο σεβασμός, η κοινωνική συναναστροφή, η παρέα, της ήταν παντελώς αδιάφορα και ανεπιθύμητα, παρά μόνο αν πλήρωνε για να τα αποκτήσει για μερικές ώρες. Η εμμονή της όμως με τις πέστροφες, με έκανε να αμφισβητώ την εικόνα που είχα χτίσει της μποέμ αποστασιοποιημένης ημίτρελης αριστοκράτισσας.

Εκείνο το πρωί που έφτασα στην έπαυλη της δεσποινίδος, τους είδα όλους μαζεμένους στην εξώπορτα και μια μακριά άμαξα περίμενε με αναμένη μηχανή. Η δεσποινίς Ιρένα με καλωσόρισε και μου ζήτησε να πηγαίναμε όλοι μαζί μια βόλτα μέχρι τον κοντινό ποταμό μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά. Δεν είχα φανταστεί τι θα μας περίμενε, το ομολογώ. Κάθισα στην άμαξα δίπλα στον ηθοποιό των αστυνομικών σειρών. Η οσμή του σώματος του ήταν πραγματικά ενοχλητική και την είχε επιδεινώσει φορώντας μόνο ένα δερμάτινο γιλέκο πάνω απο το τριχωτό σώμα του. Ο επιστήμονας της ωκεανογραφίας φλυαρούσε ασταμάτητα σχετικά με μια γιγάντια σουπιά που υποτίθεται πως ζούσε κάποτε στα νερά του γειτονικού μας ποταμού.

Στο ποτάμι μας περίμενε μια βάρκα για οκτώ άτομα. Επιβιβαστήκαμε με μεγάλο κόπο, ίσα που χώραγε το καροτσάκι της αυτιστικής κόρης των ελβετών, που είχαν αρχίσει να ανησυχούν για την ασφάλεια της, όμως η δεσποινίς Ιρένα τους ζήτησε να αποβάλουν το φόβο τους, μια ανώτερη δύναμη θα μας προστάτευε. Πίστευα πως το μόνο που ήθελε η Ιρένα ήταν να διηγηθώ την ιστορία στο φυσικό της περιβάλλον. Στα ανοιχτά ενος ήρεμου ποταμού, πάνω στη βάρκα, ένα όμορφο πρωινό μα η Ιρένα έμενε σιωπηλή και το ίδιο κι εμείς, οι υπάλληλοι σιωπούν όταν το ζηταέι ο εργοδότης. Μόλις το νερό άρχισε να κοχλάζει σα να ζεσταίνεται, τότε ήταν που όλοι πανικοβληθήκαμε.

Νομίζω οτι εκείνες τις στιγμές προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως όλα είναι μια φάρσα, ένα καλοστημένο κόλπο της δεσποινίδας Ιρένας, μια μεγάλη δαπανηρή παραγωγή αναπαράστασης της ιστορίας αυτής που είχε γίνει εμμονή της. Το νερό όμως έβραζε και μετα βίας βλέπαμε τους διπλανούς μας απο τους υδρατμούς. Οι επιβάτες της βάρκας ούρλιαζαν, πιο δυνατά απ όλους η αυτιστική κοπέλα, ενώ ο αυστριακός καγγελάριος είχε κουλουριαστεί στο αριστερό μου πόδι. Όλα έγιναν όπως τα είχα διηγηθεί τόσες φορές, όλα ήταν τόσο τρομακτικά οικεία και παρότι ήξερα ακριβώς τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή είχα παραλύσει μπροστά στο δέος της επαλήθευσης του κάθε φόβου μου. Με μεγάλη δυσκολία παίρναμε τις ανάσες μας όταν ένας εκκωφαντικός θόρυβος δημιούργησε μια λάμψη στον ουρανό και σε δευτερόλεπτα όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό. Μόλις βρήκα τις αισθήσεις μου το πρώτο που έκανα ήταν να κοιτάξω στο νερό. Η επιφάνεια είχε καλυφθεί απο χοντρές πέστροφες που είχαν χάσει το χρώμα τους λόγω βρασμού. Η δεσποινίς Ιρένα είχε σηκωθεί όρθια στη βάρκα, είχε υψώσει τα χέρια ψηλά και έπαιρνε βαθιές ανάσες ολοκλήρωσης και ευτυχίας.

Πέρασαν χρόνια απο τότε και απέφυγα κάθε αναφορά σε αυτό το περιστατικό. Κατα καιρούς ο αυστριακός καγγελάριος μου έστελνε επιστολές ή ο ωκεανογράφος μου τηλεφωνούσε για πιθανές εξηγήσεις του φαινομένου, όμως ευγενικά τους διευκρίνιζα πως δεν ήθελα να ξέρω. Με τη δεσποινίδα Ιρένα δε ξαναμίλησα. Δεν το επιδίωξα, ούτε όμως ξαναδέχτηκα τηλεφώνημα κι απο αυτή. Όποτε έβρισκα τον εαυτό μου να ψάχνει ερμηνείες ή λόγους απωθούσα κάθε ανάμνηση. Δεν ήταν τόσο εύκολο όμως. Η εικόνα της Ιρένας με υψωμένα τα χέρια, όρθια πάνω στο νερό να παριστάνει τον Ιησού μου είχε μείνει χαραγμένη στο μυαλό για πάντα.

Μέχρι προχτές που δέχτηκα μια αναπάντεχη επισκέπτρια. Η ελβετή αυτιστική κοπελίτσα, ολόκληρη γυναίκα πλέον, όρθια, αρτιμελής, με πλήρη ακοή και ευγενική ομιλία στεκόταν στην εξώπορτα και ήθελε να μοιραστεί κάτι μαζί μου. Δεν υπήρξε ποτέ αυτιστική. Όπως κι ο καγγελάριος δεν ήταν παρα άνεργος ηθοποιός. Εξ αρχής όλα ήταν μια καλοστημένη φάρσα που θα διασκέδαζε τη δεσποινίδα Ιρένα. Τόσο αληθοφανής που ενώ θα την υποψιαζόσουν, θα απέρριπτες το ενδεχόμενο κι αυτό θα σε τρόμαζε περισσότερο. Μου έφερε μια βιντεοκασέτα με πλάνα απο κάμερες που είχαν στηθεί περιμετρικά της λίμνης, όταν ακόμα γίνονταν δοκιμαστικές του δήθεν θαύματος. Ένα δίχτυ συγκρατούσε τόνους βραστών ψαριών. Κάτοπτρα στην ακτή θα δημιουργούσαν τη λάμψη απο τα εκρηκτικά. Σωλήνες κάτω απο το νερό θα ανέβαζαν θερμοκρασία τόσο ωστε να βράσει το νερό του ποταμού. Μου φαινόταν παράλογο. Η δεσποινίς Ιρένα είχε ξοδέψει αμύθητα ποσά για αναπαραστήσει ένα γεγονός που απο μόνο του δε θα της προσέφερε ευχαρίστηση μιας και αυτή το είχε στήσει. Η ηδονή της θα ήταν πως με είχε παγιδέψει στην ίδια ιστορία που δημιούργησα εγώ, μου προκάλεσε τους φόβους, τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις που εγώ είχα εφεύρει ως φυσιολογικές δικές μου αντιδράσεις, πως με έφερε αντιμέτωπο με τις θεωρίες μου για το πως δεχόμαστε τα θαύματα.

Τελικώς δέχτηκα πως είχα αποτύχει στο να ψυχολογήσω την Ιρένα. Πως ήμουν ένας αδαής υπερόπτης που δεν εκτίμησα όσο έπρεπε την συμπαντική εύνοια που με έφερε για λίγο στη ζωή της κυρά Ειρήνης Βαρβάτση. Η μάλλον, της δεσποινίδος Ιρένας, του μικρού θεού που αγόραζε και πουλούσε θάυματα.

Μάθημα πραγματικότητας

2009-01-23T15:59:00.002+02:00

αφιερωμενο στην Α.Ρ.

16 σκαλιά ανηφόρα
και μετα διάλειμμα.

16 σκαλιά ανηφόρα
και μετά διάλειμμα.

16 σκαλιά ανηφόρα,
και μετά προσωρινή παύση για ξεκούραση και βαθιές ανάσες.

17 σκαλιά ανηφόρα
και μετά παύση.

17 σκαλιά ανηφόρα
και μετά παύση.

17 σκαλιά ανηφόρα,
και μετά εκείνο το σκύρτημα φθοράς μιας ανάσας που παράγει βελτίωση.

18 σκαλιά ανηφόρα
και μετά φθορά,

18 σκαλιά ανηφόρα
και μετά ενα βήμα παραπάνω τη φορά,
μέχρι να πεις αρκετά.

19 σκαλιά ανηφόρα
και μετά σκύρτημα,

19 σκαλιά ανηφόρα
και μετά σκύρτημα,

19 σκαλιά ανηφόρα
και μετά σκύρτημα καρδιάς που παράγει φυσική κατάσταση.

23 σκαλιά ανηφόρα
και μετά εικοσιτέσσερα,

23 σκαλιά ανηφόρα
και μετά εικοσιτέσσερα,
και μετά εικοσιπέντε,
και μετά η ταράτσα.

η ταράτσα...

ρούχα κρεμασμένα,
εσώρουχα της αμαλίας Ρομέρο,
ενοικιάστριας του τρίτου ορόφου,
μια φορά μου ζήτησε αν έχω να της δανείσω σανδάλια - δεν είχα,
είχα όμως παντοφλάκια χειμωνιάτικα
και τα δέχτηκε η αμαλία ρομέρο.
γιατι δεν την ένοιαζε,
ήθελε μόνο να ανέβει 23 σκαλιά ανηφόρα
και να αυτοκτονήσει.
Πάνε 4 χρόνια απο τότε,
τι κάνουν τα εσώρουχα της ακόμα στην ταράτσα;
τι θλίψη προκαλεί η μόνιμη απόρριψη της πραγματικότητας!

ηλιακοί θερμοσίφωνες
στο σωλήνα έχει σχηματιστεί λίμνη,
κάποιος στον έκτο όροφο έχει διαρροή,
17 σκαλιά παρακάτω βουλώσανε τα λούκια
σήμερα διαβάζεις κύριε τρύφωνα την εφημερίδα σου,
με τα πόδια πάνω στο τραπέζι,
τρίβοντας τα χοντρά δάκτυλα των δύο ποδιών
το ένα με το άλλο,
αύριο η διαρροή θα έχει γίνει γιγάντια,
θα σε σοκάρει ο λογαριασμός
και θα σικτιρίζεις το άδικο της κοινωνίας
δε φταίει η κοινωνία κύριε τρύφωνα
φταίει η μόνιμη απόρριψη της πραγματικότητας.
Ο θερμοσίφωνας σου έχει διαρροή
και σχημάτισε λίμνη κάτω απο τα ρούχα της αμαλίας ρομέρο
της αμαλίας Ρομέρο καταραμένε
της αμαλίας Ρομέρο τα ρούχα
έχουν απο κάτω λίμνη
γιαυτό δεν ανησύχησε κανείς
γιατι θεώρησαν πως δεν έχουν στεγνώσει ακόμα
ίσως να την προλαβαίναμε κύριε τρύφωνα
έχωσες κι εσύ μια μαχαιριά στο κορμί της αμαλίας Ρομέρο
(τι μαχαιριά δηλαδή,
η κοπέλα αυτοκτόνησε για του απαγχονισμού).

Η ταράτσα,
τα κάγκελα
και το τεράστιο ύψος
φαντάζουν ελκυστικά.
Θα φορέσω τα εσώρουχα της αμαλίας
θα λουστώ τα νερά του τρύφωνα
θα γίνω εγώ λίγο απο όλους αυτούς
και θα φουντάρω απο την ταράτσα

θα πέσω στο τίποτα
δε θα υπάρχει πλέον τίποτα.

400 σκαλιά κατηφόρα
με τη μία.

35 λεπτά για να σώσω το τομάρι μου

2009-01-08T11:03:00.003+02:00

Σα να μην ήταν καν συμμαθήτρια μου, είχε περάσει εντελώς απαρατήρητη. Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει αυτή την κίνηση. Εκείνη τη μέρα, κάθισε στο μπροστά μου θρανίο και στη μέση του μαθήματος γύρισε και μου άφησε ένα χαρτάκι με ένα σημείωμα. Τότε πρόσεξα πρώτη φορά το πρόσωπο της. Πίσω απο τα χοντρά γυαλιά μυωπίας και τις καστανές αφέλειες κρύβονταν όμορφα χαρακτηριστικά. Άνοιξα το χαρτάκι. Μου εκμυστηρευόταν τον έρωτα της. Γύρισα το βλέμμα μου πάνω της και χάζεψα τη σιλουέτα της. Ήταν καθιστή με το σώμα της σωστά στημένο στην καρέκλα, ήταν αρκετά αδύνατη και φαινόταν να έχει όμορφα οπίσθια. Έσκισα ένα χαρτάκι απο το τετράδιο μου. Της έγραψα «θα τα πούμε στο διάλειμμα». Άπλωσα το χέρι μου για να αφήσω το χαρτάκι πάνω στο θρανίο της.

Δεν είχα καταλάβει πως η δασκάλα των μαθηματικών είχε έρθει δίπλα μου και άρπαξε το χαρτάκι. «Ανταλλάσουμε μηνυματάκια μέσα στο μάθημα?» Είπε δυνατά και διάβασε το σημείωμα μου μπροστά σε όλη την τάξη

«ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ»

«τι έχετε να πειτε που επείγει τοσο? μήπως βιάζεστε να βγειτε νωρίτερα εξω με απουσία?»

Κατεβάσαμε κι οι δύο τα κεφάλια ντροπιασμένοι καθώς όλη η τάξη γελούσε μαζί μας. Δεν απαντήσαμε τίποτα.

«μην επαναληθφεί» μας επέπληξε η δασκάλα και συνέχισε το μάθημα. Ο χρόνος πέρασε βασανιστικά μέχρι το κουδούνι που σήμανε το διάλειμμα.

Την άφησα να περάσει μπροστά μου ώστε να δώ την κίνηση της, το σώμα της. Ήταν πολύ όμορφη, απορούσα πως δεν την είχα προσέξει τόσο καιρό που ήμαστε συμμαθητές. Καλά, δεν ήταν και καλλονή, όμως η ερωτική της εξομολόγηση στο μυαλό μου της είχε προσδώσει ιδανικά χαρακτηριστικά. Δεν είχα και συχνά επιτυχία στα κορίτσια. Βγήκα έξω να την ακολουθήσω αλλά αυτή δεν με περίμενε και κατέβαινε τις σκάλες τρέχοντας. Συνέχισα πίσω της κι αυτή μπήκε στις τουαλέτες των κοριτσιών. Εκεί δε θα έμπαινα για κανένα λόγο, αποφάσισα να την περιμένω διακριτικά απ έξω. Δεν ήθελα να με δουν κιολας οι συμμαθητές μου και να αρχίσουν το δούλεμα. Έμεινα λίγο παραέξω και κάθε τόσο κοίταζα μη βγει. Η ώρα πέρασε. Χτύπησε το κουδούνι για το μάθημα. Δεν είχε βγει. Αποφάσισα να μπώ. Έκανα να τη φωνάξω αλλα συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν καν βέβαιος για το όνομα της. Να ήταν Φωτεινή ή Ουρανία? Η μια πόρτα ήταν μισόκλειστη. Την έσπρωξα. Η Φωτεινή ή Ουρανία ήταν πάνω στη λεκάνη, νεκρή και γεμάτη αίματα.

Πανικοβλήθηκα. Άρχισα να ανεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες. Έφτασα στην τάξη και μπήκα χωρίς να χτυπήσω. Είχαν ήδη ξεκινήσει το μάθημα. Ο δάσκαλος της φυσικής με ρωτησε αν γεννήθηκα σε βάρκα ή έστω σε κότερο. Ήταν αδύνατο να ψελλίσω οτιδήποτε απο το σοκ. Μου επέτρεψε να καθίσω. Ήμουν χαμένος. Ένας απο το πίσω θρανίο με σκούντησε και ρώτησε «τι έγινε, τα… ειπατε στο διάλειμμα, τα… είπατε?». Αυτη δεν είχε επιστρέψει στη θέση της. Φυσικά, πως να επιστρέψει, ήταν δολοφονημένη στην τουαλέτα. Έτρεμα απο φόβο. Συνειδητοποίησα πως είμαι ο νούμερο ένα ύποπτος.
Μπροστά σε όλη την τάξη είχα ανακοινώσει με το ραβασάκι πως είχαμε κάτι να πούμε στο διάλειμα.
Γύρισα απο το διάλειμμα καθυστερημένος και ιδρωμένος.
Αυτή δε γύρισε, ήταν θέμα χρόνου να βρουν το πτώμα της.

Είχα τριανταπέντε λεπτά για να βρω το δολοφόνο. Τριανταπέντε λεπτά για να σώσω το τομάρι μου..

Οι ύποπτοι:

Ημουν απ έξω, δεν είδα να μπαίνει κάποια δασκάλα. Επίσης θα το είχα δει σίγουρα αν έμπαινε αγόρι. Αρα..

α)Μάλλον ολα τα κορίτσια του σχολείου.
β)Κι η καθαρίστρια.

Μέρος Δολοφονίας

Αυτό ήταν ξεκάθαρο. Μπήκε στην τουαλέτα και δε βγήκε ποτέ.

α)Η τουαλέτα των κοριτσιών.

Πιθανό Φονικό όπλο

Είχε αίματα στο πρόσωπο, κάποιος την κάρφωσε με κάτι αιχμηρό.

α)Μαχαίρι.
β)Ελβετικός σουγιάς.
γ)Κατσαβίδι.

Το πρόβλημα ήταν οτι δεν ήξερα τίποτα για την κοπέλα. Δεν την είχα προσέξει ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή που μου έδωσε το σημείωμα. Αρα δε μπορούσα να γνωρίζω ποιοί είναι φίλοι της, αν κάποιος τη μισεί, αν έχει βλάψει κάποιον ο οποίος να ήθελε το κακό της.

Μήπως η ανακοίνωση της συνάντησης μας στο διάλειμμα έθιξε κάποιο άλλο κορίτσι? Τη Μάρθα ίσως? Που τη φλέρταρα πάντα κι αυτή με απέρριπτε? Γύρισα το βλέμμα μου στη Μάρθα. Οχι δεν μπορούσε να είναι αυτή. Εξακολουθούσε επιδεικτικά να αδιαφορεί για μένα. Άλλωστε ήταν αδύναμο κορίτσι, λεπτεπίλεπτο, δε θα σκότωνε ούτε έντομο.

Μήπως το έκανε η Πόπη? Είχε ταξιδέψει στην Ελβετία τις γιορτές με τους δικούς της. Θα μπορούσε να είχε αγοράσει ελβετικό σουγιά εκεί. Η έρευνα άρχιζε να αποδίδει.

Μαχαίρι, ποια θα μπορούσε να έχει μαχαίρι μαζί της. Μα φυσικά. Η Τατιάνα απο τη δίπλα τάξη, σε κάθε τρίτο διάλειμμα βγάζει ένα μαχαίρι κουζίνας και καθαρίζει ένα ακτινίδιο. Τι σχέση όμως να είχε με τη Φωτεινή ή Ουρανία, αυτή την κοπέλα τελος πάντων που πέθανε στην τουαλέτα?

Μένανε δεκαπέντε λεπτά για το διάλειμμα. Τότε άνοιξε η πόρτα της τάξης. Μπήκε μέσα η διευθύντρια και είπε πως κάτι πολύ σοβαρό έχει συμβεί και θέλει να κάνει μια ανακοίνωση. Το αίμα μου πάγωσε. Ανάσαινα πια με δυσκολία. Ποιός θα με πίστευε πως δεν ήμουν εγώ ο δολοφόνος? Δεν ήθελα να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου στη φυλακή. Οι γονείς μου είχαν σχεδιάσει να σπουδάσω στο εξωτερικό και να αναλάβω μετά το γραφείο του μπαμπά.

Η διευθύντρια όμως μου έδωσε ελπίδες. Αυτό που είχε να ανακοινώσει ήταν πως είχε εκραγεί βόμβα στην πρεσβεία, τέσσερα στενά παρακάτω απο το σχολείο. Και πως έπρεπε όλοι να ειδοποιήσουμε τους γονείς μας να έρθουν την επόμενη ώρα να μας πάρουν, δε θα γινόταν άλλο μάθημα.

Η βόμβα μου χάρισε χρόνο. Σκέφτηκα να ξανάκατέβω στην τουαλέτα να συλλέξω παραπάνω στοιχεία ή να πιάσω στα πράσα το δολοφόνο αφού λένε πως επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Βέβαια αν με βλέπανε με το πτώμα, ίσως να νομίζανε πως ήμουν εγώ αυτός ο δολοφόνος ο οποίος επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος. Δεν έπρεπε να δώσω άλλα δικαιώματα.

Μένανε λίγα λεπτά για το διάλειμμα κι άρχισαν όλοι και συζητούσαν για τη βόμβα. Να είχε νεκρούς, να μην είχε, να ήταν τρομοκρατικό χτύπημα. Κανείς δεν ήξερε. Γιαυτό και μετά άρχισαν και ρωτάγανε για τη Φωτεινή. Τελικά Φωτεινή τη λέγανε, όχι Ουρανία. Και γιατί δε μπήκε στο μάθημα, και τι είπατε στο διάλειμμα και τι της έκανες, χάριν αστειισμού βέβαια, αλλά όταν σύντομα θα ακουγόταν ένα ουρλιαχτό και θα γινόταν η αποκάλυψη του φόνου, όλοι θα στρέφανε τα τρομαγμένα και αηδιασμένα βλέμματα τους πάνω μου.

Κινήθηκα γρήγορα. Πλησίασα την Πόπη. Τη ρώτησα για την Ελβετία. Ποιες πόλεις επισκέφθηκε κι αν της άρεσε. Άρχισε να μιλάει πολύ. Για σκι και χιόνια και κουραφέλκυθρα. Πλάτιαζε και την διέκοψα για να τη ρωτήσω αν ψώνισε τίποτα καλό για τον εαυτό της. Κάτι επώνυμα ρούχα και κάτι κολώνιες.
Ελβετικό σουγιά δεν πήρες, τη ρώτησα αιφνιδιαστικά για να δω την αντίδραση της.
Όχι μου απάντησε ψυχρά. Ένας ύποπτος λιγότερος σκέφτηκα. Απο την άλλη, θα μπορούσε και να μπλοφάρει.

Επόμενος ύποπτος η Τατιάνα. Το καλά ακονισμένο της μαχαίρι εκτός απο τη φλούδα του ακτινίδιου μπορεί να καθάρισε σήμερα και την καρωτίδα της Φωτεινής. Ή μήπως όχι. Πλησιάζοντας την, συνειδητοποίησα πως όση ώρα νωρίτερα περίμενα έξω απο την τουαλέτα, για να μη με δουν οι συμμαθητές μου που έπαιζαν μπάσκετ, κρύφτηκα πίσω απο την κολώνα κι έτσι για πολύ ώρα άφησα το βλέμμα μου απο την είσοδο της τουαλέτας των κοριτσιών. Θα μπορούσε λοιπόν να είχε μπει οποιοσδήποτε. Αγόρι, κορίτσι, δάσκαλος, γυμναστής, γονέας ή κηδεμόνας. Ήμουν ολοκληρωτικά χαμένος.

Και τότε ακούστηκαν ουρλιαχτά απο το προαύλιο. Όλοι βγήκαμε να δούμε τι συμβαίνει. Ένας άντρας με κουκούλα και παλαιστινιακό φουλάρι είχε αρπάξει τη δασκάλα της μουσικής, της είχε βάλει το μαχαίρι στο λαιμό και προσπαθούσε να διαφύγει. Έξω απ το σχολειο είχαν μαζευτεί περιπολικά. Τον κυκλώσανε. Τράβηξε το μαχαίρι με δύναμη, τόση που έκοψε το λαιμό της άμοιρης δασκάλας και στη συνέχεια το έστρεψε στον εαυτό του.

Το βράδυ στις ειδήσεις μάθαμε όλο το χρονικό. Ο αυτόχειρας τρομοκράτης είχε βάλει τη βόμβα στην Ισραηλινή πρεσβεία. Δεν κατάλαβα γιατί. Στη συνέχεια μπλέχτηκε στους δρόμους του Ψυχικού και τρύπωσε στο κολέγιο μας. Για κακή του τύχη εκείνη την ώρα χτύπησε διάλειμμα και το προαύλιο γέμισε παιδιά. Κρύφτηκε στην τουαλέτα και για να μην τον ανακαλύψουν αναγκάστηκε να μαχαιρώσει τη συμμαθήτρια μας. Μετά από αρκετή ώρα που κρυβόταν στο σχολείο, έπεσε πάνω στη δασκάλα της μουσικής. Τα υπόλοιπα διαδραματίστηκαν μπροστά στα μάτια μας.

Ήμουν ο μόνος που αισθανόταν ανακουφισμένος απο όλο αυτό το μακελειό. Αποφάσισα να ξεχάσω τους μαθητικούς έρωτες και να αφοσιωθώ στο διάβασμα μου. Οι γονείς μου περίμεναν πολλά απο μένα, και έπρεπε να τους δικαιώσω. Έχασα τη Φωτεινή που με είχε ερωτευτεί, αλλά με επιμονή την ξέχασα σχετικά γρήγορα. Δεν την είχα προσέξει και ποτέ άλλωστε μέχρι τη μέρα του φόνου της.

Για μερικές εβδομάδες δεν κάναμε μάθημα μουσικής. Ο αντικαταστάτης όμως ήταν πολύ καλός και καλύψαμε όλη την ύλη μέχρι το τέλος της χρονιάς. Η βόμβα στην πρεσβεία αναστάτωσε τη γειτονιά, όμως τελικά μας βγήκε σε καλό. Απο τότε υπάρχουν περισσότεροι αστυνομικοί και είμαστε πιο ασφαλείς.

Μια παραμικρή διαφοροποίηση της καθημερινότητας

2008-12-31T20:31:00.002+02:00

Δεν της το συγχώρησα που με παράτησε. Της παλιοβρώμας. Όχι εντάξει καλή κοπέλα ήταν. Και δεν ήταν βρώμα, καθαρή και νοικοκυρά και απ’ όλα ήτανε. Αλλά με παράτησε για τον άλλον η σκύλα επειδή είχε πιο πολλά λεφτά. Μόνο τα λεφτά αξίζουν? Δεν έβλεπε τα χίλια προβλήματα του?

Πρωτογνωριστήκαμε στην Ερμού, εκεί που είναι η δουλειά μου. Την εξυπηρέτησα τάχιστα και έμεινε απολύτως ικανοποιημένη από το προϊόν μου, όπως όλοι οι πελάτες μου άλλωστε.Αμέσως πίστεψα πως με αυτή τη γυναίκα θα ζούσα την υπόλοιπη ζωή μου. Όμορφη, αριστοκρατική, τρυφερή, φαινόταν να με καταλαβαίνει. Μάλλον είχα κάνει λάθος. Μετά από λίγα ραντεβού μου είπε απ έξω απ έξω ότι δεν της αρέσει το επάγγελμα μου κι ότι ντρέπεται να το αναφέρει όταν προκύπτει σε συζητήσεις. Της εξήγησα ότι δεν υπήρχε λόγος να ντρέπεται, είναι παραδοσιακή δουλειά. Μου είπε πως δεν άντεχε άλλο, ήθελε να τα παρατήσουμε όλα και να πάμε στην επαρχία να φτιάξουμε μια φάρμα. Το σκέφτηκα είναι η αλήθεια, θα καλλιεργούσαμε τα δικά μας αγαθά, θα ζούσαμε μακριά από όλη τη φασαρία και την αναστάτωση της πόλης. Φανταζόταν βέβαια ξένοιαστη ζωή γιαυτό της εξήγησα πως η φάρμα έχει καθημερινή κουραστική εργασία. Μου είπε θα το σκεφτεί. Κάτι μουρμούρισε για σύγχρονα μηχανήματα που τα κάνουν όλα μόνα τους κι εσύ κάθεσαι. Τι υποκριτικό τσουλάκι! Ξαφνικά εξαφανίστηκε. Δε μου έφτανε που είχαν ανοίξει λογής λογής σαντουιτσάδικα που πουλάγανε ζεστό καπουτσίνο και μου κόβανε πελατεία, έχασα και το μωράκι μου. Σκατά μωράκι δηλαδή, τέλος πάντων.

Μετά από λίγο καιρό την είδα στην αγκαλιά του υποδηματοποιού. Και τι θράσος! Καμαρωτοί καμαρωτοί περιέφεραν τον έρωτα τους μπροστά στα μούτρα μου, στο κατάστημα του. Τι διαφορά είχε αυτός από εμένα πέρα από το μεγαλύτερο εισόδημα? Εγώ πουλούσα σαλέπι στην Ερμού, αυτός πουλούσε υποδήματα ακριβώς απέναντι! Δε μετράει το παραδοσιακόν του επαγγέλματος? Επειδή φωνάζω δυνατά «σαλεπάκι παιδιά, ζεστό σαλέπι» σημαίνει οτι εντάσσομαι στην κατηγορία του λαχαναγορίτη? Το οτι επαναλαμβάνω συνέχεια την ίδια φράση δε πάει να πει οτι έχω εμμονές, είναι μέρος της δουλειάς, ο πελάτης πρέπει να ξέρει πως ο τύπος που λέει μoνάχα «σαλεπάκι, ζεστό σαλέπι» βρίσκεται πάντα εκεί.

Ο άλλος τι ανάγκη είχε, της έγραφε μια επιταγή την ημέρα κι αυτή βολικά αγνοούσε όλες τις παραξενιές και τις εμμονές του. Δεν είχα τίποτα μαζί του. Ανθρωπάκος ήταν κι αυτός. Αν μιλάμε όμως για προβλήματα, αυτός κι αν είχε ψυχαναγκαστικές εμμονές. Κάθε πρωί που έμπαινε στο μαγαζί απαραίτητα μέτραγε όλα τα καστόρινα παπούτσια της βιτρίνας ανα δεκάδες. Έπρεπε να τελειώσει αυτήν τη διαδικασία για να ανεβάσει το ρολό και να ανοίξει τα φώτα. Κι αφού ετοίμαζε το κατάστημα, χάιδευε το κεφάλι του βαλσαμωμένου κάστορα που είχε στον τοίχο επι 6 λεπτά, μετρημένα. Αν κάποιο μέρος αυτής της ιεροτελεστίας παραλειπόταν, ο άνθρωπος έβγαινε απ τα νερά του, σχεδόν έπεφτε σε κώμα και δε μπορούσε να απαντήσει ούτε στις πιο απλές ερωτήσεις. Κάποιος είπε πως και στο σπίτι του ξεσκονίζει όλα τα έπιπλα πριν κάτσει στον καναπέ του. Εγώ ξέρω μόνο όσα έβλεπα στο μαγαζί. Και έβλεπα πως η αγαπημένη μου, τι αγαπημένη δηλαδή - αυτό το πορνίδιο που με παράτησε, ήταν με τον μίστερ παράνοια.

Χώρια το επάγγελμα. Τι έχει δηλαδή ο σαλεπιτζής? Είναι έμπορος κατώτερης κατηγορίας? Ντρεπόταν για μένα που σέρβιρα ένα ζεστό ρόφημα και δε ντρεπόταν γιαυτόν που έχωνε τα χέρια του σε ξένες κάλτσες κάθε μέρα.

Μου ήταν αδύνατο να ξεπεράσω την απώλεια της. Γιατί την έβλεπα κάθε μέρα με άλλον άντρα μπροστά μου. Άλλος χαιρόταν τα χάδια της. Φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα. Είχαν και μεγάλους τσακωμούς. Η οικονομική κρίση είχε χτυπήσει όλη την Ερμού, ο κόσμος περνούσε αλλά δεν αγόραζε. Όχι εμένα όμως, εγώ ήμουν ο ευνοημένος της κρίσης. Οι περαστικοί όλο και λιγότερο κατέβαιναν το δρόμο με ζεστό καπουτσίνο στο χέρι και όλο και πιο θετικοί παρουσιάζονταν στην σκέψη ενός σαλεπιού, πιο φτηνή λύση, πιο παραδοσιακή και συμβατή με τα αντικαπιταλιστικά πρότυπα της εποχής. Ο υποδηματοποιός αντίθετα τα είχε βρει σκούρα, ποιος να αγοράσει καστόρινα παπούτσια όταν δε ξέρει τι του ξημερώνει την επόμενη ημέρα. Κι έτσι οι επιταγές προς την κοκότα αραίωσαν και άρχισε η γκρίνια. Όσο λιγόστευε το χρήμα, τα χέρια του υποδηματοποιού μύριζαν πιο έντονα βρώμικη ξένη κάλτσα, όταν τα βράδια ήθελε με αυτά να χαϊδέψει το δέρμα της πριγκηπέσσας.

Ο υποδηματοποιός ακόμα και στην κρίση παρότι συναντούσε μεγάλες δυσκολίες, ήταν συνεπής στα χρέη του και σωστός απέναντι στους συνεργάτες του. Δεν είχε διαφορές με κανέναν, ούτε οφειλές, ούτε κάποιον που να θέλει να τον καταστρέψει. Γιαυτό και όταν ένα πρωί βρήκαμε το μαγαζί του καμένο όλοι ξαφνιάστηκαν. Υπήρξε απλά άτυχος, κάποιοι ταραξίες μέσα στη γενικότερη αναστάτωση και διαμαρτυρία κατά της οικονομικής κατάστασης, κάψανε και βανδάλισαν το υποδηματοπωλείο. Μεγάλο πλήθος είχε μαζευτεί γύρω απ το καμένο μαγαζί κι εγώ ως όφειλα πλησίασα κοντά τους και τους πούλησα ζεστό σαλέπι. Τότε ξεπρόβαλε στον πεζόδρομο της Ερμού ο άμοιρος υποδηματοποιός. Καθώς πλησίαζε στο μαγαζί του και καθώς έβλεπε τη στάχτη και το φρέσκο ακόμα καπνό, ο άνθρωπος έχανε το χρώμα του. Όταν πια έφτασε απ έξω, είχε κολλήσει ακίνητος και αμίλητος. Οι δίπλα καταστηματάρχες τον παρηγορούσαν και τον ρωτούσαν αν είχε ασφαλίσει το μαγαζί, του λέγανε να μην ανησυχεί, πως όλα θα πάνε καλά και πως θα τον βοηθήσουν. Ο έμπορος όμως έπασχε. Πιο πολύ από την οικονομική του καταστροφή στο μυαλό του τον βασάνιζε πως δε μπορούσε να μετρήσει τα παπούτσια σε δεκάδες. Πως δεν είχε κεφάλι βαλσαμωμένου κάστορα να χαϊδέψει. Και άρχισε να περπατάει. Στην κατηφόρα.

Περπατούσε ανέκφραστος μέχρι που χάθηκε από το οπτικό μας πεδίο. Τον λυπήθηκα όμως έβρισκα πως ήταν και φυσιολογική η κατάληξη του. Όταν εγκλωβίζεσαι σε μια συνήθεια που δε σου αφήνει την παραμικρή ελευθερία, με την παραμικρή διαφοροποίηση της καθημερινότητας σου σοκάρεσαι και δε μπορείς να αντιμετωπίσεις το μελλον.

Ο υποδηματοποιός περπάτησε όλη τη μέρα, έφτασε μέχρι τα προάστια της Αθήνας όταν τον βρήκε η νύχτα. Ήθελε να συνεχίσει, το περπάτημα ηρεμούσε τον εκνευρισμό του μα είχε πια εξαντληθεί και ξάπλωσε στο χώμα. Δεν είχε κάστορα, δεν είχε παπούτσια. Βρήκε όμως τη λύση. Ξεκίνησε να μετράει τα αστέρια ανα δεκάδες, πολλές δεκάδες. Δεν τον ξαναείδαμε ποτέ, δε μάθαμε νέα του, αν ζει ή αν πέθανε. Θέλω να πιστεύω πως βρίσκεται κάπου σε ένα βουνό και περιμένει να νυχτώσει για να μετράει αστέρια. Πολλές δεκάδες από όμοια αστέρια.

Εκείνη κάποια μέρα εμφανίστηκε στον πεζόδρομο και ήταν εκθαμβωτικά όμορφη. Ζήτησε σαλέπι και περίμενα να μου πει μετανιωμένη να τη δεχτώ πίσω, να ανοίξουμε εκείνη τη φάρμα στην εξοχή και να μείνουμε για πάντα εκεί. Να μη μας ανησυχεί τίποτα, τα ζώα και τα χωράφια μας να τα δουλεύουν σύγχρονα μηχανήματα κι εμείς ξεκούραστοι να ζούμε τον έρωτα μας μέχρι να έρθει το πρώτο βραχυκύκλωμα των μηχανημάτων, η πρώτη πυρκαγιά της φάρμας για να με αφήσει για κάποιο γείτονα με στεγνό σπίτι και βρώμικα χέρια από το άρμεγμα ζώων. Δεν το είπε. Πήρε το ρόφημα και συνέχισε τη βόλτα της.

Δεν πειράζει εγώ εχω το σαλέπι μου. Κάθε μέρα στο ίδιο σημείο, στην Ερμού. Πάντα εδώ. Σαλεπάκι παιδιά, ζεστό σαλέπι.

Σαλεπάκι παιδιά, ζεστό σαλέπι.

Είχε την καρδιά του δεξιά

2008-12-10T14:40:00.002+02:00

Ο μπαρμπα Γρηγόρης, τι μπάρμπας δηλαδή, βια σαραντα πέντε χρονώ να ήτανε ο άνθρωπος, καυχιότανε συχνά πως είχε την καρδγιά του δεξιά.

Τον είχαν πάρει στο δούλεμα και οι συχωριανοί, τον αντιμετώπιζαν σα γραφικό, πού ξανακούστηκε καρδιά στο δεξί μέρος, γιατρός δεν υπήρχε στο χωριό να εξετάσει το μπαρμπα Γρηγόρη, παρά μόνο στην πιο κοντινή πόλη σαράντα χιλιόμετρα μακριά, όμως ο μπαρμπα Γρηγόρης δε ξεκούναγε από το χωριό και απέφευγε τους γιατρούς όπως ο διάολος το λιμάνι. Κάποιοι του κάνανε και καζούρα ότι η δεξιά καρδγιά εξηγείται γιατι είναι δεξός και τότε ο μπαρμπα γρηγόρης τους κυνηγούσε με το στυλιάρι γιατί δεν δεχότανε μεγαλύτερη προσβολή από αυτή.

Πήγαινε ο κόσμος στο παντοπωλείο και τους έλεγε αυτός μια μέρα όταν πεθάνω θα με μάθει όλος ο πλανήτης, θα πούνε πρωτοφανής ιατρική περίπτωση ένας Ελλην με τη καρδγιά του δεξιά. Και τους έβαζε να ακουμπήσουν το αυτί τους στο στήθος και να ακούσουν τον παλμό που χτυπάει δεξιά κι όλοι κοντοστέκονταν όμως μετά υπέθεταν ότι κάτι άλλο συμβαίνει, κάποια αντανάκλαση του ήχου.

Κι ένα ανοιξιάτικο πρωί ξημέρωσε με κλειστά ρολλά στο μαγαζί. Η αρχική δυσαρέσκεια για την καθυστέρηση των αγορών για το μεσημεριανό τραπέζι, αντικαταστάθηκε από ανησυχία για τον μπάρμπα Γρηγόρη. Θα ταν άρρωστος. Θα ρθει όπου να’ ναι. Θα ήπιε κανα δυο τσίπουρα παραπάνω στο καφενείο ψες. Κλειστά ρολλά.

Το απόγεμα ανοίξανε το σπίτι. Να τηρήσουμε λέει τα έθιμα. Να ξενυχτήσουμε το νεκρό και να μοιράσουμε τα ρούχα του. Μαζεύτηκαν μαύρες γριές και κλαίγανε γοερά και φωνάζανε μοιρολόγια γεμάτα υπερβολές και ανακρίβειες και χιλιοειπωμένες νεκρολογίες. Πέσανε τα λιγούρια και κάνανε πλιάτσικο στο σπίτι του μπαρμπα Γρηγόρη. Αρπάζανε τα ρούχα του και ανοίγανε τα συρτάρια του. Τα ρούχα δεν τους κάνανε παρόλαυτα τα φοράγανε. Τους έπεφτε στενό το σακάκι του μακαρίτη και ασφυκτιούσαν εκει μέσα κι όμως δεν το παραδέχονταν. Τις τρύπιες κάλτσες του τις βάλανε για γάντια.

Ένας νεκρός, γριές που μοιρολογούνε το ιδιο τροπάρι και ένα θλιβερό αποχαιρετιστήριο πλιάτσικο στη μνήμη του νεκρού.

Κάποιος πρότεινε να βάλουν το μπαρμπα Γρηγόρη σε ένα νοικιασμένο αμάξι να τον πάνε στην πόλη να τον εξετάσει ένας γιατρός, μήπως και τον δικαιώσει για τη δεξιά καργδιά. Ποιος να βάλει όμως τα έξοδα, ότι δραχμή υπήρχει στο σπίτι την κλέψανε. Να ανοίξουμε τα ρολά στο μαγαζί να βάλουμε χέρι στο ταμείο είπε κάποιος. Τα πήραν τα λεφτά και τον στείλανε. Ο γιατρός τρελάθηκε από την ανακάλυψη. Επικοινώνησαν με την πρωτεύουσα και με κονδύλι του υπουργείου ο μπαρμπα Γρηγόρης έγινε αντικείμενο πανεπιστημιακής έρευνας.

Ο πλανήτης έστρεψε τα φώτα του στο χωριό. Μόνο με τέτοιο γεγονός θα ήταν πιθανό να αποκτήσει έστω προσωρινή αξία αυτή η κουκίδα του χάρτη. Με τερατογένεση ή με απεχθές έγκλημα «αδιστακτη μητέρα έσφαξε τα δεκατέσσερα παιδιά της στην καλκούτα», «άντρας με τρια πόδια ασελγεί σε αγελάδες στη χιλή». «Ιδιόμορφη περίπτωση δεξιοκαρδίας ανακαλύφθηκε μετά θάνατον σε μεσήλικα σε επαρχία της ελλάδας». Ο γύρος του κόσμου σε 30 λέξεις.

Πίσω στο χωριό φουσκώναν από περηφάνεια και υποκρισία. Τα χα πει εγώ ή τον πίστευα το μπαρμπα Γρηγόρη ή εγω σας τα λεγα πως είχε δεξιά καρδιά αλλα δεν με πιστεύατε. Οι χωριάτες φάνταζαν πανάξιες μελλοντικές γριές μοιρολογίστρες. Στο παντοπωλείο του μπαρμπα Γρηγόρη δεν έμεινε τίποτα. Τα κλέψανε όλα. Κάποιος είχε τουλάχιστο την ευθιξία φεύγοντας με την τελευταία κονσέρβα να τραβήξει πίσω του τα ρολλά του μαγαζιού.

Κλειστά ρολλά στου μπαρμπα Γρηγόρη.

Κλειστά ανοιξιάτικα ρολλά με γλυκόπικρη σάλτσα συναισθημάτων

Ο γιός μου πλατσουρίζει στο πεζοδρόμιο

2008-12-08T12:02:00.004+02:00

Ο γιος μου πλατσουρίζει στο πεζοδρόμιο. Στα νερά. Να το ξεκαθαρίσω. Είναι νερά, πεντακάθαρα, το χρώμα τους διάφανο, η σύσταση τους ασφαλής για ένα ανήλικο που θέλει να παίξει. Δεν είναι ούτε λασπόνερο, ούτε τίποτα διαφορετικό άλλου χρώματος (για παράδειγμα κόκκινου), μόνο πεντακάθαρο νερό.

Εγώ τον παρότρυνα να βγει και να πλατσουρίζει. Εμείς οι ίδιοι διαμαρτυρόμαστε για τη χαμηλή ποιότητα ζωής. Λέμε πως δεν υπάρχει χώρος να παίξουνε και παραδεχόμαστε πως τους αγοράζουμε τόσα πολλά παιχνίδια, πως παρατάμε τα παιδιά μας μπροστά στις τηλεοράσεις για ώρες, πως γινόμαστε τόσο υπερπροστατευτικοί και πλέον δεν παίζουν, δε χαίρονται τις μέρες τους, δε ζούνε σαν παιδιά.

Κι έπειτα μήπως είμαστε ασφαλείς και στα σπίτια μας? Τις προάλλες κάτω απ το σπίτι ακούστηκαν φωνές, κάποιοι αλήτες τσακώθηκαν, έγινε φασαρία και κακό και πέσανε πυροβολισμοί. Η μία σφαίρα πέτυχε τον άη βασίλη που έχουμε τοποθετήσει να σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι μας. Όλη η γειτονιά συγκλονίστηκε. Τα παιδιά της γειτονιάς αντίκρυσαν τον κομματιασμένο αη βασίλη και η ψυχούλα τους ταράχτηκε για πάντα. Ο αη βασίλης πέθανε, τι να προσφέρουμε πλέον σε αυτά τα παιδιά? Ποιος θα εκπληρώσει τις επιθυμίες τους, τι να απαντήσουμε στις αθώες ερωτήσεις τους: “Ποιος θα ταΐζει τώρα το ρούντολφ?”

Δεν πειράζει που είναι μέσα του χειμώνα, θα πέσει γυμνός στα νερά. Να σφίξει το δέρμα του, να σκληραγωγηθεί και λιγάκι. Δε θέλω να μου γίνει από αυτά τα σύγχρονα καλομαθημένα που κυκλοφορούν με μπλούζες sex pistols. Τι μανία και αυτή με τους sex pistols, η νέα μόδα των ‘00s .Όπου και να γυρίσεις, όπου και να ακούσεις

No future for you no future for me
No future no future for you

Ανήθικα μηνύματα για τα παιδιά μας. Βγες στο πεζοδρόμιο αγόρι μου. Πλατσούρισε στα πεντακάθαρα νερά της πόλης. Το πεζοδρόμιο είναι τεράστιο, αχανές. Υπάρχει πολύς χώρος εκει έξω για σένα, πολύς χρόνος να ανακαλύψεις τη ζωή.

Εικόνες απο το blog: Little People

Το κόλπο με τα ακυρωμένα εισιτήρια

2008-12-04T16:20:00.002+02:00

Δεν κρύβω πως είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα των ακυρωμένων εισιτηρίων. Τα οικονομικά μου δεν πήγαιναν πολύ καλά αφού ήταν αισίως η τρίτη χρονιά που δεν είχα πάρει αύξηση. Έτσι θεωρούσα επιβεβλημένο να συμμετέχω σε κάθε μορφή αντίστασης στο καταπιεστικό για τον μέσοαστό σύστημα.

Δεν ήταν ιδιαίτερα πολύπλοκο, ούτε βέβαια εξοικονομούσε κανένα φοβερό ποσό χρημάτων. Δημιουργούσε όμως ένα είδος αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων που χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να πάνε στις δουλειές τους. Και είχα βρει την ιδέα φοβερά εμπνευσμένη. Ακύρωνα το εισιτήριο μου, έκανα τη διαδρομή μου και πριν κατέβω το έχωνα κάτω από το ακυρωτικό μηχάνημα, στο κενό ανάμεσα στην κολώνα και στο πλαστικό κουτί. Ο επόμενος που θα έμπαινε δε θα χρειαζόταν να ακυρώσει, αφού το εισιτήριο ίσχυε για τουλάχιστο 40 λεπτά ακόμα.

Παρά τη συνέπεια μου στην τήρηση της μεθόδου, δε μου είχε τύχει να βρω ακυρωμένο εισιτήριο, δεν είχα επιβραβευθεί, δεν είχε κλείσει ο κύκλος ώστε να γνωρίζω με βεβαιότητα πως η τάση έχει βρει ανταπόκριση και πως είμαι μέρος μιας κοινωνικής ομάδας που συνεργάζεται για να αλληλοβοηθηθεί, έστω και σε κάτι τόσο απλό. Γιαυτό προσπαθούσα για τη διάδοση, σε κάθε ευκαιρία το έλεγα σε γνωστούς και έγινα και μέλος διαδικτυακής ομάδας με τίτλο «μην πετάτε τα εισιτήρια».

Κάποιες φορές κατεβαίνοντας από το λεωφορείο και έχοντας κρύψει το εισιτήριο κάτω από το μηχάνημα, στεκόμουν κοντά στην πόρτα και κρυφοκοιτούσα αν κάποιος παίρνει το απόκομμα μου. Είχε τύχει να δω κάποιους και ήταν άτομα σαν κι εμένα. Τριαντάρηδες με πιεστικό φτηνό κουστούμι και σφιχτή υποχρεωτική γραβάτα. Δε με πείραζαν οι σπρωξιές ή τα επιφωνήματα «τσογλάνι» και «αλητήριε» που μου φόρτωναν ηλικιωμένες κυρίες που προσπαθούσαν να επιβιβαστούν και τους έκλεινα το δρόμο, εγώ είχα αντικρύσει τους όμοιους μου και ήξερα πως η μέθοδος προχωράει σωστά.

Εκείνο το πρωι περίμενα στη στάση σχεδόν μόνος μου, πράγμα παράξενο και σπάνιο μιας και ήταν ώρα αιχμής. Το λεωφορείο έφτασε χωρίς αργοπορία και ούτε καν μισογεμάτο, είχε αρκετές ελεύθερες θέσεις. Πλησιάσα το ακυρωτικό μηχάνημα και έβαλα το χέρι μου από κάτω ελπίζοντας πως θα ανταμοιφθώ. Επιτέλους κάτι υπήρχε εκεί και με περίμενε. Τραβώντας όμως το χέρι μου, προς μεγάλη μου έκπληξη είδα πως δεν ήταν ακυρωμένο εισιτήριο, αλλά μια πιστωτική κάρτα. Μέσα σε μια μίνι κρίση πανικού την έκρυψα στο χέρι μου σφίγγοντας τη γροθιά, ενώ ταυτόχρονα έψαχνα στην τσέπη μου για αχρησιμοποίητο εισιτήριο. Σκέφτηκα να την τοποθετήσω ξανά στη θέση της. Κάποιος όμως την είχε βάλει εκεί εξαρχής για κάποιο λόγο. Κάποιος ήθελε να τη βρω. Το λεωφορείο ξεκίνησε και εγω γύρισα προς την πόρτα που έκλεινε μήπως έβλεπα κάποιον να κρυφοκοιτάει. Μάταια. Κάθισα αδέξια σε μια θέση και έλυσα τη γροθιά μου αφήνοντας την πιστωτική κάρτα να πέσει απαλά μέσα στην τσέπη του σακακιού μου.

Παρότι η περιέργεια με έκαιγε, έφτασε απόγευμα μέχρι να αποφασίσω να ξανακοιτάξω την κάρτα. Δεν ήθελα να με δει κανείς στη δουλειά μου να την κρατάω, δεν ήξερα τι θα απαντούσα σε πιθανές ερωτήσεις. Όταν επιτέλους με ανάμεικτη ανυπομονησία και ενοχή το αποφάσισα, είδα πως η κάρτα ήταν πλατινένια με μεγάλο πιστωτικό όριο. Πάνω της έγραφε Gordon James, όνομα που παρέπεμπε σε άγγλο πολίτη. Πόσο παράξενο ήταν που βρέθηκε στα χέρια μου με αυτό τον τρόπο. Το σύστημα υποτίθεται πως δημιουργούσε συνεκτικότητα ανάμεσα σε μια ομοιόμορφη ομάδα. Τι σχέση είχε ο άγγλος με την πλατινένια κάρτα με τους τριαντάρηδες υπάλληλους? Όσο κι αν το σκέφτηκα όλο το βράδυ δε μπόρεσα να λύσω το γρίφο. Αποφάσισα όμως πως αφου μπήκα σε αυτό το παιχνίδι έπρεπε να παίξω. Η κάρτα βρισκόταν στα χέρια μου και παρακαλούσε να την υπερχρεώσω.

Φυσικά έπρεπε να είμαι και προσεκτικός. Η κάρτα θα μπορούσε να ήταν και ήδη ακυρωμένη αν είχε δηλωθεί για απώλεια και δε θα ήταν δύσκολο να με εντοπίσουν αν τη χρησιμοποιούσα αλόγιστα και είχε δηλωθεί κλοπή. Θα είχα τεράστιο πρόβλημα σε τέτοια περίπτωση. Γιαυτό το λόγο και τη χρησιμοποίησα πρώτη φορά στο σούπερμάρκετ. Χωρίς να κοιτάξω στα μάτια την ταμία έδωσα την κάρτα καθώς γέμιζα τις σακούλες. Η κάρτα έγινε δεκτή χωρίς πρόβλημα, η ταμίας άλλαξε συμπεριφορά αντικρίζοντας την πλατινένια κάρτα και μου συνέστησε να τοποθετήσω τα ψώνια σε καρότσι, βοηθώντας με κιόλας να τα φορτώσουμε. Και να το επέστρεφα όποτε μπορούσα, δεν υπήρχε πρόβλημα.

Αφού η πρώτη απόπειρα πέτυχε, το επόμενο βήμα ήταν να ξεχυθώ στα μαγαζιά. Προφασίστηκα αρρώστια, πήρα μιας εβδομάδας άδεια από τη δουλειά και βγήκα στα ακριβότερα καταστήματα. Το αρχικό υπεροπτικό ύφος των πωλητών γινόταν κολακευτικό γλύψιμο όταν άφηνα πάνω στο ταμείο την κάρτα και τους έλεγα με στόμφο «θέλω κάποιον να με ακολουθεί κι ότι μου αρέσει θέλω να το χρεώνετε εδώ».
Τα ιταλικά υφάσματα πρέπει να φτιάχτηκαν για μένα, μου ταίριαζαν εξαιρετικά. Αγόρασα και γιλέκο που δεν είχα φορέσει ποτέ στη ζωή μου. Μεταξένιο. Το χέρι γλυστρούσε πάνω του ικανοποιώντας μοναδικά την υποτιμημένη αίσθηση της αφής. Η κάρτα του Gordon James φούσκωνε από αγορές ρούχων και υποδημάτων, ενώ θεώρησα σωστό να αποκτήσω κι ένα χρυσό ρολόι, κίνηση που θα εκτιμούσε ο φλεγματικός άγγλος αν με παρακολουθούσε.

Παρασυρμένος από τη δύναμη του πλαστικού χρήματος, μα και γνωριζοντας πως αυτή η χαριστική περίοδος πίστωσης δε θα διαρκέσει για πάντα κάλεσα όλους τους φίλους μου να γιορτάσουμε σε ένα μπαρ που πήγαινα όταν ήμουν φοιτητής. Από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω είχα κόψει τις εξόδους και μόνο έπινα αραιά και πού ένα ποτό στο σπίτι μου. Για οικονομία είχα κόψει και το κάπνισμα και πολλές φορές ο οργανισμός μου αποζητούσε ένα τσιγάρο, που όμως ήταν ακριβή πολυτέλεια. Στο μπαρ όμως θα γινόταν χαμός. Κάλεσα όλους τους φίλους και ξεχασμένους γνωστούς μου προτρέποντας τους να φέρουν και δικούς τους φίλους. Χάρηκαν όλοι που με είδαν μετά από τόσο καιρό, διασκέδασαν όμως περισσότερο τη δυνατότητα να πάρουν 3 και 4 ποτά κερασμένα. Για να μην προκαλέσω υποψίες ισχυρίστηκα πως κέρδισα ένα ποσό στο λαχείο και αποφάσισα να το ξοδέψω με φίλους. Χρησιμοποίησα και έτοιμες ατάκες Η ζωή είναι μικρή, οι φίλοι είναι που αξίζουν πιο πολύ και τέτοια. Ήμουν το επίκεντρο της παρέας μετά από πάρα πολύ καιρό. Ο ξάδερφος μου είχε φέρει στο μπαρ και μια φίλη του την Αιμιλία Σπανού, ανερχόμενο μοντέλο. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή. Φάνηκε κι αυτή πως γοητεύτηκε από την απλοχεριά μου και το μοντέρνας γραμμής ντύσιμο μου. Της έκλεισα ραντεβού για το επόμενο βράδυ.

Έπρεπε να την εντυπωσιάσω. Με ένα ακριβό αυτοκίνητο ίσως. Η πιστωτική κάρτα δε μου επέτρεπε να αγοράσω αυτοκίνητο ή να κάνω κάποια αγορά που θα με εξασφάλιζε. Μου παρείχε μόνο προσωρινή καταναλωτική δύναμη. Νοίκιασα μια λιμουζίνα και την πήρα από το σπίτι της. Ήταν εκθαμβωτική, της άξιζαν τα καλύτερα. Καταλήξαμε σε κεντρικά μπουζούκια της πόλης όπου επιτρεπόταν το σπάσιμο πιάτων και κάθε λογής καφριλίκι. Όσο πιο ακραίος γινόσουν τόσο πιο πολύ σε εκτιμούσαν οι θαμώνες. Και οι θαμώνες ήταν επώνυμοι και γόνοι περίοπτων επιχειρηματιών. Σπάσαμε πολλά πιάτα. Πέταξα στην πίστα το καρότσι που είχα πάρει από το σουπερ μάρκετ. Στην περίσταση κόλλαγε και ένα πούρο, δεν είχα όμως μετρητά να αγοράσω.Η Αιμιλία το διασκέδαζε. Πότε χόρευε, πότε χωνόταν στην αγκαλιά μου και τριβόταν πάνω στο μεταξένιο μου γιλέκο. Ήμουν ερωτευμένος. Κάποιοι από το απέναντι τραπέζι πετάξανε ένα παλιό ποδήλατο στην πίστα. Άλλοι ταμειακή μηχανή. Δεν είχα πει την τελευταία μου κουβέντα.
Έβγαλα από κάτω από το τραπέζι που είχα κρυμμένα το σιφόνι και τα πλακάκια της μπανιέρας. Δε θα ειχα πια μπανιέρα στο σπίτι, αλλά αυτό ήταν το τίμημα της καταξίωσης στη νυχτερινή ζωή. Έγινε χαμός όταν τα πέταξα στην πίστα. Όλο το μαγαζί με αποθέωνε. Οι θαμώνες αναρωτιόνταν ποιος είμαι. Τα φλας των φωτογράφων στράφηκαν πάνω μου. Ήταν μια τέλεια βραδιά. Η Αιμιλία είχε εντυπωσιαστεί. Μου ζήτησε να φύγουμε και της υποσχέθηκα πως θα συνεχίσουμε στη σουίτα του ξενοδοχείου μου. Πλήρωσα με την πιστωτική κάρτα και περάσαμε τη νύχτα μαζί.

Το άλλο πρωί αφού επέστρεψα τη λιμουζίνα, γύρισα ευτυχισμένος στο σπίτι. Έβγαλα τα ρούχα μου να πλυθώ όμως δεν είχα πλέον μπανιέρα.. Αν ήμουν περισσότερο προνοητικός θα είχα κάνει ένα πρωινό ντους στο ξενοδοχείο. Θα είχαν περάσει μερικά λεπτά μόνο όταν χτύπησε το κουδούνι μου. Άνοιξα φορώντας μόνο ένα σώβρακο και το γιλέκο μου για να δω πως ήταν δύο αστυνομικοί που είχαν εντολή να με συλλάβουν. Δεν πρόλαβα καν να ντυθώ. Ο υποδιοικητής του τμήματος μου πέταξε ένα λαιφστάιλ περιοδικό στα μούτρα. Παντού φωτογραφίες μου από τα μπουζούκια με την Αιμιλία αγκαλιά και τη μπαταρία της μπανιέρας στο χέρι και λεζάντες «ο Βρετανός επίτροπος Γκορντον Τζέημς σε μεγάλα κέφια». Ο επίτροπος της Βρετανικής μυστικής υπηρεσίας είχε υποβάλει μήνυση, κάποιος με αναγνώρισε και με αυτόφωρη διαδικασια θα κατέληγα στη φυλακή. Είχα μπλέξει πολύ άσχημα.

Το κελί μου ήταν μικρό και σκοτεινό. Πέθαινα για ένα μπάνιο, μα όπως και το σπίτι μου, το κελί δεν είχε μπανιέρα. Πλησίασα το μικρό νιπτήρα για να ρίξω λίγο νερό πάνω μου. Το νερό που έβγαινε είχε καφέ απόχρωση. Πλύθηκα και ελλέιψει πετσέτας σκουπίστηκα με το γιλέκο μου.
Τότε είχα τη σκέψη να κοιτάξω.
Μπας και.
Ποτέ δε ξέρεις.
Έβαλα το χέρι μου κάτω από το νιπτήρα. Στερεωμένο στο σωλήνα βρισκόταν ένα πακέτο με 2-3 τσιγάρα και αρκετά σπίρτα. Τουλάχιστο εκεί μέσα η αλληλεγγύη λειτουργούσε.

Η ντουλάπα (ακατάλληλο για κλειστοφοβικούς)

2008-12-01T12:27:00.006+02:00

Δε ξεχνώ εκείνη τη μέρα που με έπιασε η φοβερή εμμονή να μπω μέσα στη ντουλάπα. Εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα τι θα εξυπηρετούσε κάτι τέτοιο, μου φαινόταν κι εμένα του ίδιου εντελώς παράλογο, παρόλαυτα υπέκυψα στην ανεξήγητη έλξη που μου προκαλούσε το μισάνοιχτο έπιπλο.

Λίγα λογια για τη ντουλάπα.

Ξύλινη. Στο χρώμα του ξύλου. Και με το άρωμα του ξύλου. Πιθανό σαράκι. Τοποθετημένη στον τοίχο δίπλα απο την μπαλκονόπορτα. Απέναντι απο το γραφείο με τον υπολογιστή. Ντουλάπα δίφυλλη. Σχετικά ευρύχωρη. Απ εξω που την κοίταζα φαινόταν πολυ στριμωγμένη, απο μέσα όμως ήταν ξεκάθαρο πως μπορούσε να φιλοξενήσει έναν εύσωμο ενήλικα χωρις πρόβλημα. Αν εξαιρέσεις την εισπνοή μικροποσότητας ναφθαλίνης, οι συνθήκες ήταν ιδανικές εκεί μέσα.

Έμεινα μέσα στη ντουλάπα για μία ώρα και 50 λεπτά. Στην αρχή η πρόθεση μου ήταν να στέκομαι όρθιος σε στάση προσοχής. Σύντομα όμως κατάλαβα πως κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό. Υποχρεωνόμουν κάπως να καμπουριάζω και μερικές κρεμάστρες με πίεζαν ενοχλητικά στους ώμους και στον αυχένα. Κάθισα και ακούμπησα την πλάτη μου στο τοίχωμα της ντουλάπας. Τα πόδια μου ήταν λυγισμένα και κοντά στον κορμό μου. Έτσι ήταν ιδανικά. Δε θα ήταν υπερβολή να πω οτι μπορούσα να ζω εκεί μέσα. Η επιλογή μου αποδεικνυόταν πολύ σοφή και καθόλου παράλογη ή ανεξήγητη όπως είχα προεξοφλήσει. Σκοτάδι. Αφοσίωση. Ησυχία. Όλα αυτά που μου έλειπαν. Ναι σίγουρα. Μπορείς να αρκείσαι με τις σκιές, γιατί να το κάνεις όμως όταν μπορείς να έχεις απόλυτο σκοτάδι?

Σκοτάδι και ησυχία. Δίπλα απο τη ντουλάπα ήταν η μπαλκονόπορτα. Θα μπορούσα να είχα τραβήξει την κουρτίνα, να είχα ανοίξει και να είχα βγει στο μπαλκόνι, εκεί έξω στο φως. Να νιώσω τη βουή της πόλης, να με πνίξει το φως του μεσημεριού, να γίνω ένας απο τα εκατομμύρια που ενώνουν τους παλμούς τους δημιουργώντας ένα εκκωφαντικό θόρυβο. Στη ντουλάπα μου όμως ήμουν ένας. Άκουγα μόνο τον παλμό της καρδιάς μου. Υπήρχαν μόνο οι σκέψεις μου. Δικές μου σκέψεις αλλοιωμένες απο κανέναν, καθόλου διαστρεβλωμένες απο την επικρατούσα άποψη. Κάθε τόσο μονάχα ένα τρίξιμο ακουγόταν, το σαράκι έτρωγε το ξύλο αργά και μεθοδικά κι εγώ μέσα στη ντουλάπα έκανα κάτι παρόμοιο. Υπομονετικά έτρωγα την πεντακάθαρη ηρεμία της ντουλάπας.

Η έξοδος απο τη ντουλάπα ήταν αναγκαία. Για τροφή και νερό. Και αναπόφευκτες υποχρεώσεις. Φίλοι, οικογένεια, δουλειά φορτώνανε το κινητό μου και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή με μηνύματα που μοιάζανε πρότυπα προαποθηκευμένα από τον κατασκευαστή.

«Καθυστέρησα, θα είμαι εκεί στις..

Θα αργησω 5 λεπτά

Έχω δουλειά, θα τηλεφωνήσω αργότερα

Κι εγώ σ’ αγαπώ»

Η επόμενη μέρα στη δουλειά ήταν απλά χρόνος που έτρεχε σε αντίστροφη μέτρηση μέχρι την επιστροφή στη ντουλάπα. Γύρισα στο σπίτι και χώθηκα αμέσως στο σκοτάδι της, σβήνοντας και τους τελευταίους ήχους της ημέρας. Το ουρλιαχτό του μετρό καθώς φρενάρει στις ράγες, τη σειρήνα του πυροσβεστικού που επιταχύνει προς την εστία καπνού της δίπλα γειτονιάς. Εκείνη τη μέρα έμεινα μέσα 2μιση ώρες. Ίσως να αποκοιμήθηκα για κάποιο διάστημα. Ο ύπνος ήταν τόσο ήσυχος και γλυκός. Για την ακρίβεια μέσα στο απόλυτο σκοτάδι της ντουλάπας και με το κενό σκέψεων που είχα επιτύχει, μπορούσα να ξυπνάω και να κοιμάμαι χωρίς να καταλαβαίνω τη διαφορά. Το σαράκι γεννούσε προνύμφες μέσα στο ξύλο. Φανταζόμουν πως άκουγα το κλάμα τους καθώς σπάγανε το αυγό τους. Θα μπορούσαν να είναι και χιλιάδες εκεί μέσα στη βάση του ξύλου. Με ένα μουρμουρητό μου, σταματούσα τα κλάματα τους. Οι προνύμφες είχαν νανουριστεί.

Κάθε μέρα που περνούσε με έβρισκε και πιο αποκομμένο από τους ανθρώπους. Οι αδιάφορες φλυαρίες τους, χτυπούσαν στην αόρατη ασπίδα προστασίας που είχα αναπτύξει. Στη δουλειά μου βαριόμουν και έκλεινα όλα τα ζητήματα διαδικαστικά. Ασφυκτιούσα. Στην κυριολεξία. Όσο βρισκόμουν έξω από τη ντουλάπα, είχα δύσπνοια και πόνους στο στήθος. Μέσα στη ντουλάπα μόνο έβρισκα την αναπνοή μου και την ψυχική γαλήνη. Ο υπολογιστής απέναντι από τη ντουλάπα είχε μείνει στην αχρηστία. Εκατοντάδες ημιγνωστοί μου πρότειναν τα ηλεκτρονικά δάχτυλα τους για να μου σκουντήξουν τον ώμο, μα εγώ απουσίαζα επι εβδομάδες.

Χτες πήγα στο γιατρό. Η καθημερινή εισπνοή ναφθαλίνης μου έχει καταστρέψει το πάγκρεας και μου έχει δημιουργήσει νεφρική ανεπάρκεια. Χρειάζομαι εντατική περίθαλψη. Οι μικροαστικές συμβουλές του γιατρού με βρήκαν αδιάφορο. Τι ξέρει αυτός από τη ζωή? Θα περάσει την ημέρα το συμβουλεύοντας μερικούς αγχωμένους ενήλικες να κόψουν το κάπνισμα και το κρέας, να περπατάνε μισή ώρα την ημέρα και θα γυρίσει στο σπίτι του να φάει λαχανικά και φτηνές τηλεοπτικές σούπες. Εγώ δε μπορώ να νοσηλευτώ. Οι χιλιάδες μικρές μου προνύμφες με έχουν ανάγκη. Παραιτήθηκα από τη δουλειά μου. Τράβηξα τον υπολογιστή από τη μπρίζα. Τη μπαταρία από το κινητό.

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που μου δημιουργήθηκε η εμμονή για τη ντουλάπα. Τη θυμάμαι σαν την ομορφότερη ημέρα της ζωής μου. Όπως άλλοι θυμούνται τη γνωριμία με την κοπέλα τους, τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Θυμάμαι την ανεξήγητη μαγεία της μισάνοιχτης ντουλάπας που με καλούσε να μπω μέσα της και να ζήσω εκεί για πάντα.

Απέναντι από το τοίχωμα που είναι η θέση οπου κουλουριάζομαι, τοποθέτησα ένα καθρέφτη. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι της ντουλάπας δε θα είναι εφικτό να αντικρύσω το είδωλο μου, όμως θέλω να γνωρίζω πως βρίσκεται εκεί. Θα κλείνω τα μάτια και θα είμαι εδώ κι απέναντι. Θα είμαι παντού μέσα στη ντουλάπα. Θα είμαι ο εαυτός μου και τίποτα παραπάνω ούτε λιγότερο.

Πριν κάποια ώρα μπήκανε στο σπίτι να με ψάξουνε. Ενόχλησαν την ησυχία μου, ήταν όμως διασκεδαστικό να ακούω την απελπισία τους. Φυσικά δε ψάξανε στην ντουλάπα, είναι πολύ μικροί για να γνωρίζουν. Δε θα με βρούνε ποτέ εδώ μέσα.

Πείνα 2 - κάνοντας τα λιανά

2008-11-19T20:08:00.003+02:00

Αντιπαράθεση δύο ομάδων ανθρώπων, δυο τρόπων ζωής, αυτοί κι εμείς.

Απο τη μία οι δρομείς. Μεταφορικά. Αυτοί που προχωράνε μπροστά. Δεν κουβαλάνε πάνω τους το παρελθόν. Τα αόρατα τερατάκια λανγκολίερς έχουν κατασπαράξει το παρελθόν τους, τους έχουν απαλλάξει απο αυτό. Δεν έχουν παρελθόν, τρέχουν και το προλαβαίνουν, πάντα ένα βήμα μπροστά. Έχουν επιλέξει το δύσκολο, τον επίπονο δρόμο. Την πείνα. Μεταφορικά. Με την ελπίδα πως στο τέλος του δρόμου υπάρχει η ανταμοιβή τους, η επιτυχία με όποια μορφή κι αν την ονειρεύονται. Η δόξα, η αναγνώριση ή το χρήμα ή η αιωνιότητα. Αδειάζουν το μυαλό τους απο σκέψεις, αφοσιώνονται στο δύσκολο δρόμο. Μα πάντα έχουν και κάποια αμφιβολία. Φοβούνται πως στο τέλος τίποτα απο αυτά δε θα τους περιμένει κι ίσως τότε πουνε πως δεν άξιζε η πείνα.

Απο την άλλη το αντίθετο. Εμείς. Πληθυντικός πρώτο πρόσωπο. Αφηγητής και αναγνώστης τοποθετούνται απο αυτή την πλευρά για μεγαλύτερη έμφαση στην ευθύνη. (παρότι την αποποιούμαστε και ισχυριζόμαστε πως φταίνε αυτοί) Εμείς. Γεμάτοι παρελθόν ενοχών και με το αντίστοιχο παρόν υπερβολών και αμαρτιών. Παρελθόν και παρόν το ίδιο πράγμα. Χλαπακιάζουμε θολωμένοι τα χοτ ντογκ χαζεύοντας τσόντες. Πετάμε τα αποφάγια μας στο χιόνι να τα τσιμπολογήσουν τα σπουργίτια. Καταναλωτισμός, εύκολες λύσεις γρήγορες και ανώδυνες, ηδονές, όλα αυτά που μας κρατάνε στάσιμους. Η ευτυχία όμως απούσα. Η ευτυχία μένει στον πάγκο και περιμένει. Και παραμονεύει ένα μέλλον δυσοίωνο. Το λένε τα μαύρα τραπουλόχαρτα στο μανίκι ενός φίλου. Άσπονδου. Του εαυτού μας. Που είναι απων/είμαστε απόντες, έμεινε μόνο το άδειο μας σακάκι. Εμείς οι ίδιοι βάλαμε τα μαύρα τραπουλόχαρτα. Φτιάξαμε τον κυρίαρχο σημερινό τρόπο ζωής. Καταναλωτισμός, Νέουτρο ρόμπερτς κι ομίνο μπιάνκο. Κενό. Το οποιό δημιουργεί απρόσμενες αντιδράσεις. Η μπάντα που μας περίμενε βαρέθηκε και πάτησε την ουρά ενος σκύλου.

Και τελικά θα υπάρχει στο τέλος του δρόμου χρυσός ή μόνο χρυσά τσιγαρόχαρτα απλά περιτυλίγματα του παρελθόντος. Θα περιμένει η μπάντα και τα φλας ή θα φύγουν και οι φωτογράφοι?

Οι δύο αντίθετοι τρόποι ζωής συναντίωνται στη ματαιότητα.

Πείνα νο.2

2008-11-18T11:56:00.003+02:00

βίντεο υψηλής ποιότητος

Φταίνε αυτοί,
oι δρομείς.
Όχι εμεις!

Καίνε τα γόνατα τους,
όπως χτυπάνε στην άσφαλτο
και λένε..
Άδεια τα βλέμματα τους
το μυαλό τους κενό απο σκέψεις
και λένε..

Πως πλησιάζουν στο τέρμα
και τρέχουν
δεν έχουν
της ύπαρξης το έρμα:
Το παρελθόν! τρέχουν
μπροστά
προς το τέρμα

Μια μπάντα θα παίζει εμβατήρια
πολλά φλας και συγχαρητήρια
μπορεί να τους σβήσουν τα λάθη
μπορεί να τους ντύσουν χρυσάφι

Και να τους θυμούνται για πάντα
θα παίζει για κείνους η μπάντα
(να πούνε πως άξιζε η πείνα)

Φταίνε αυτοί,
όχι εμείς
παρελθόν
ενοχών.
Αναζητάμε εμείς όλα εκείνα
που ανακουφίζουν την πείνα
την ηδονή στο τιμόνι
ενα γρήγορο γεύμα
τα αποφάγια στο χιόνι
ενα πιο γρήγορο γεύμα.
Νέουτρο ρόμπερτς ομίνο μπιάνκο,
η ευτυχία μένει στον πάγκο.
Ας τα χουν αυτοί όχι εμείς
χρυσά τσιγαρόχαρτα
περιτυλίγματα του παρελθόντος
οι αργοί μας ρυθμοί
τραπουλόχαρτα μαύρα
στο μανίκι ενος άσπονδου φίλου
απόντος
μα.. βαρέθηκε η μπάντα
δε θα περιμένει για πάντα εμάς.
Θα πατήσει την ουρά ενος σκύλου!

Μια μπάντα θα παίζει εμβατήρια
πολλά φλας και συγχαρητήρια
μπορεί να τους σβήσουν τα λάθη
μπορεί να τους ντύσουν χρυσάφι

Και να τους θυμούνται για πάντα
θα παίζει για κείνους η μπάντα
(να πούνε πως άξιζε η πείνα)

Φταίνε αυτοί,
οι δρομείς,
όχι εμεις.

Πρωινό στου Μπακάκου

2008-11-14T15:09:00.003+02:00

Το τηλέφωνο χτυπούσε βίαια μέσα στη νύχτα.
Ο Βλάσσης ανασηκώθηκε από το κρεβάτι και άρχισε να το αναζητά. Κοίταξε πάνω στο κομοδίνο, δεν ήταν. Κοίταξε κάτω από το κρεβάτι, μήπως το είχε βάλει εκεί καθώς καθάριζε το δωμάτιο, σιγά μην ήταν εκεί, άλλωστε δεν είχε καθαρίσει το δωμάτιο εδώ και πάρα πολύ καιρό. Άρχισε να ανοίγει ένα ένα τα συρτάρια και να κοιτάζει μέσα, κάτω από τα ρούχα και ανάμεσα σε χαρτιά και βιβλία. Έχωσε το χέρι μέσα από το φούτερ του και έπιασε το κλειδί που είχε πάντα κρεμασμένο στο λαιμό του. Άνοιξε ακόμα και το συρτάρι με το σενάριο του. Σπανίως ξεκλειδωνε αυτό το συρτάρι και μόνο αυτός και ένα άτομο ακόμα γνώριζαν για αυτό το σενάριο. Όμως το είχε δουλέψει την προηγούμενη μέρα, οπότε δε θα ήταν απίθανο να βρίσκεται εκεί μέσα το τηλέφωνο. Τελικά όχι. Το κουδούνισμα του τηλεφώνου συνέχιζε κι ο Βλάσσης κατάλαβε επιτέλους πως ερχόταν από άλλο δωμάτιο. Μα τι χαζός είμαι σκέφτηκε, δεν είχε τηλέφωνο στο δωμάτιο του, η μοναδική συσκευή τηλεφώνου στο σπίτι βρισκόταν στο σαλόνι.

Είχε βέβαια μεγάλο καλώδιο για να μπορεί να κάνει βόλτες όταν μιλούσε, οπότε αν το δεις με βάση τις πιθανότητες, θα μπορούσε να είναι και στην κουζίνα. Χλωμό, αλλά θα μπορούσε, άξιζε μια προσπάθεια. Και που δεν κοίταξε. Αξίζει να αναφέρουμε αναλυτικά τα ντουλάπια και τις ηλεκτρικές συσκευές στις οποίες αναζήτησε το τηλέφωνο ο Βλάσσης, αγνοώντας επιδεικτικά την κατεύθυνση του ήχου ο οποίος προφανώς ερχόταν από το σαλόνι.
Ντουλάπι
Πάνω ντουλάπι
Φούρνος (κουζίνα)
Τροφιμοθήκη
Γωνιακό ντουλάπι
Φούρνος μικροκυμάτων
Ψυγείο
Πλυντήριο πιάτων.

Πηγαίνοντας προς το σαλόνι ο Βλάσσης συνειδητοποίησε πως πρέπει επιτέλους να μάθει να χρησιμοποιεί το πλυντήριο πιάτων, θα είναι πάνω από δυο χρόνια που το έχει αγοράσει. Το τηλέφωνο χτυπούσε και του δημιουργούσε σταδιακά έναν έντονο πονοκέφαλο. Δεν το έβρισκε πουθενά όμως. Μέσα στο τζάκι δεν ήταν σίγουρα. Ο Βλάσσης είχε σταθεί σε μια γωνία του σαλονιού και επεξεργαζόταν με το βλέμμα του το χώρο όμως το τηλέφωνο ήταν πολύ καλά κρυμμένο. Το βρήκε τελικά κλεισμένο σε μια βαλίτσα, όπου το είχε χώσει πριν μερικές ώρες για να αποφύγει ακριβώς αυτό το πράγμα. Να τον ξυπνήσουν για οποιοδήποτε λόγο μέσα στη νύχτα. Ήθελε να έχει ήρεμο ύπνο.

«Που είσαι ρε μαλάκα Βλάσση, με εμπαίζεις?»
Ήταν ο ατζέντης του, ποιος άλλος τέτοια ώρα.
«με εμπαίζεις ρε φίλε?
με εμπάιζεις?».
Ο ατζέντης του είχε εκνευριστεί επειδή ο Βλάσσης δεν πήγε στο δείπνο με τους ανθρώπους από την γερμανική εταιρεία παραγωγής. Σιγά μην έπαιζε ο Βλάσσης σε γερμανική κουλτουριάρικη ταινία. Τα λεφτά βέβαια ήταν καλά, κι ο ρόλος αντικειμενικά του ταίριαζε, όμως είχε αρχίσει να βαριέται τις παραγωγές στο εξωτερικό, ήθελε για λίγο καιρό να μείνει στην πατρίδα, και με την πρόφαση πως θα αφιερωνόταν σε ελληνικές ταινίες θα είχε χρόνο για το σενάριο του.
«Τσακίσου κι έλα εδώ, δε με νοιάζει αν είναι αργά, πάρε ένα ταξί και έλα να συζητήσουμε, βαρέθηκα να με εμπαίζεις. Έχεις τόσο σπουδαίο ταλέντο, αλλά βαριέσαι. Μην το αφήνεις να πάει χαμένο»

Ο Βλάσσης δεσμεύτηκε πως θα πάει. Χρειαζόταν ενα ξεκαθάρισμα με τον ατζέντη του να μη γίνεται τόσο πιεστικός και να κοιτάξει στην ελληνική αγορά. Τον ύπνο του τον είχε χάσει έτσι κι αλλιώς.

Το τηλέφωνο άρχισε πάλι να χτυπάει. Ο Βλάσσης πετάχτηκε από κάτω απ τα σκεπάσματα ταραγμένος. Πόση ώρα είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ? Δε θα είχε άδικο ο ατζέντης του να τον κατηγορεί πως τον εμπαίζει. Σκαρφίστηκε μια πρόχειρη δικαιολογία και πήγε να σηκώσει το τηλέφωνο. Το οποίο όμως δεν ήταν πάνω στο τραπέζι ως όφειλε. Φαίνεται πως είχε προλάβει πριν αποκοιμηθεί και το είχε ξαναχώσει μέσα στη βαλίτσα, ο Βλάσσης εντυπωσιάστηκε από τους προστατευτικούς μηχανισμούς που είχε αρχίσει να αναπτύσει έστω και για τον ολιγόλεπτο ύπνο του.

«τη βρήκα τη βρήκα τη βρήκα» ούρλιαζε κάποιος μέσα από το ακουστικό του τηλεφώνου.
Ήταν ο αδερφός του Βλάσση. Επιστήμονας που είχε αφιερώσει τη ζωή του στην αναπτυξιακή βιολογία τόσο αποκλειστικά που μπορεί να τον έβρισκες χωμένο ακόμα και για συνεχόμενες εβδομάδες μέσα στο εργαστήριο του. Την είχε βρεί όμως μέσα στη νύχτα.

«τη βρήκα τη βρήκα τη βρήκα» ούρλιαζε και προφανώς αναφερόταν στη φυσική τοξίνη που αναζητούσε τα τελευταία χρόνια, την κυκλωπαμίνη. Ο Βλάσσης ενθουσιασμένος άρχισε κι αυτός να γελάει και να φωνάζει. Τα δύο αδέρφια συμφώνησαν να συναντηθούν μέσα στη νύχτα, αυτή η σημαντική ανακάλυψη δε μπορούσε να περιμένει μέχρι το πρωί.

Φυσικά θα έπρεπε να αφήσει ξεκρέμαστο τον ατζέντη του, όμως προείχε σίγουρα ο αδερφός του και η τεράστια ανακάλυψη του. Ο Βλάσσης πήρε ένα ταξί και του είπε να κάνουν μια στάση στην Ομόνοια. Πήρε ένα καφέ σε ζεστό πλαστικό ποτήρι και μία τυρόπιτα και έκανε νόημα στον ταξιτζή να βάλει την αναμονή να γράφει. Περπάτησε μερικά μέτρα μέχρι τη γωνία. Είχε αρχίσει να ξημερώνει. Στάθηκε έξω από τη βιτρίνα και κοίταζε προς τα μέσα. Εκείνη την ώρα της ευτυχίας και των ριζικών αλλαγών στη ζωή του, μονο εκεί ήθελε να βρίσκεται. Στο αγαπημένο του μέρος. Στου Μπακάκου. Εκεί τίποτα δε μπορούσε να σου συμβεί, όπως συνήθιζε ο Βλάσσης να λέει. Κοίταξε τις καρτέλες από τα χάπια, τις ενέσεις, τα ορθοπεδικά βοηθήματα, τα πολύχρωμα κουτάκια στοιβαγμένα όλα δίπλα δίπλα, ανάλογα με τη χρησιμότητα τους. Αλλού αυτά για τον πονοκέφαλο, αλλού αυτά για τη μαλάρια.

Κι ύστερα ξαναμπήκε στο ταξί και κατευθύνθηκαν προς το εργαστήριο του αδερφού του. Δεν ήταν σίγουρος για την οδό, είχε χρόνια να πάει. Την τελευταία φορά ήταν όταν αγόρασε και το πλυντήριο πιάτων. Συνεπώς μια καλή ιδέα θα ήταν να βρούνε το κατάστημα ηλεκτρικών δίπλα στο ινστιτούτο. Μάταια. Το κατάστημα είχε κλείσει, κάνανε αρκετούς γύρους στα στενά. Από την οδό Κωσταντή θυμόταν πως σίγουρα στρίβανε δεξιά. Τελικά όχι, στρίψανε και αριστερά, μήπως και είχε κάνει λάθος, αλλά δεν ήταν ούτε εκεί. Ο ταξιτζής παρότι έγραφε το ταξίμετρο, εκνευρίστηκε και άνοιξε χάρτη. Τελικά το βρήκανε. Καμία σχέση με οδό Κωσταντή και το κατάστημα δεν είχε κλείσει, ήταν κανονικά στη θέση του. Φυσικά ήταν κλειστό εκείνη τη στιγμή, αφού ήταν πολύ νωρίς το πρωί ακόμα.

«τη βρήκα τη βρήκα τη βρήκα» Είχε βρει την κυκλωπαμινη ο αδερφός του Βλάσση. Και αυτό σήμαινε πολλά. Και για τους δύο. Η ιστορία πάει πολλά χρόνια πίσω. Τους είχε διηγηθεί ο πατέρας τους την ιστορία για μονόφθαλμα πρόβατα που γεννήθηκαν στο Άινταχο τη δεκαετία του ’50. Από τότε τα δύο αδέρφια έβαλαν στόχο της ζωής τους την κυκλωπαμίνη. Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Ο Βλάσσης έγραφε ένα σενάριο. Θα το έκανε ταινία μια μέρα. Ο πρωταγωνιστής ήταν ένας κύκλωπας. Αγράμματος και περιφρονημένος από την κοινωνία, ο κύκλωπας γίνεται τιμωρός. Παίρνει τα λεφτά των τραπεζών και τα μετατρέπει σε ζωή. 5 ευρώ σώζουν ένα παιδί της Αφρικής από μαλάρια. Ο φρικιαστικός κύκλωπας γίνεται ήρωας. Θα πρωταγωνιστούσε ο ίδιος ο Βλάσσης. Ο ρόλος της ζωής του. Εξαρτώνταν κατά πολύ από τον αδερφό του βέβαια.

Ο αδερφός του ήταν βέβαιος από χρόνια πως είναι σε καλό δρόμο. Και τελικά τα είχε καταφέρει. Η ανακάλυψη της κυκλωπαμίνης είχε πολυδιάστατη σημασία για τον ίδιο. Εκπλήρωνε το παιδικό τους απωθημένο, τον έφερνε αγκαλιά με το νόμπελ και τη διεθνή καταξίωση, έδινε ελπίδες σε εκατομμύρια κόσμο που υποφέρει από διαφορετικά είδη καρκίνου. Θα νικούσε τον καρκίνο, αυτόν που είχε λυγίσει πριν χρόνια τον αγαπημένο τους πατέρα.

Ο αδερφός του Βλάσση, του εξήγησε πως έφτασε στην ανακάλυψη. Τα λουλούδια που τρώγανε τους χειμερινούς μήνες τα πρόβατα, όταν ανεβαίναν στα βουνά, περιείχαν ένα δηλητήριο. Αυτό σταματούσε την ανάπτυξη των εμβρίων με αποτέλεσμα τα πρόβατα να γεννιούνται με ένα μάτι. Στον άνθρωπο οι πιθανότητες ήταν πολύ μικρότερες να συμβεί κάτι τέτοιο, είχε αναφερθεί περιστατικό όμως γένησης μωρού με ένα μάτι και ατροφική προβοσκίδα. Η χρόνια μελέτη αυτών των λουλουδιών οδήγησε στην ανακάλυψη της κυκλωπαμίνης. Θα τον δόξαζαν όλα τα επιστημονικά περιοδικά. Δυστυχώς όμως δε μπορούσε να βοηθήσει το Βλάσση.

Η ουσία σε οποιαδήποτε ποσότητα δεν επηρέαζε το χρήστη της. Οι μητέρες των προβάτων δεν παρουσίασαν κανενός είδους γενετική μετάλλαξη. Μόνο τα έμβρυα τους ατροφούσαν. Ο Βλάσσης φώναζε. Του φαινόταν αδύνατο. Ο αδερφός του στα μάτια του είχε αποτύχει. Δεν τον ένοιαζε να θεραπευτεί ο καρκίνος, δεν τον ένοιαζαν οι εκατομμύρια ασθενείς, απ το τηλέφωνο του είχε πει πως τα κατάφερε και τώρα του τα έλεγε αλλιώς, το Βλάσση εκείνη τη στιγμή τον ένοιαζε να γίνει ο ίδιος κύκλωπας. Άρχισε να φωνάζει. «με εμπαίζεις ρε?» Τσακώθηκαν άσχημα.

Τον χτύπησε με γροθιά στο πρόσωπο. Μετά στην πλάτη και στα πλευρά, όπου να ναι, χτυπούσε στα τυφλά. Ο αδερφός του έριχνε κι αυτός. Ο Βλάσσης τον έσπρωξε και τον έριξε κάτω. Μετά του έριξε κλωτσιά στην κοιλιά. Και μετά κι άλλη στα πόδια, ο αδερφός του είχε κουλουριαστεί. Κατάφερε κι ανασηκώθηκε. Τότε ο Βλάσσης τον έσπρωξε κι ο αδερφός του έπεσε πάνω σε ράφια με μπουκάλια που σπάσανε και τον κόψανε. Ένα μεγάλο κομμάτι γυαλί του είχε καρφωθεί στο λαιμό. Ο Βλάσσης πανικοβλήθηκε. Έτρεξε να φύγει. Άρπαξε το μεγάλο φυαλίδιο με την κυκλωπαμίνη και το ήπιε απελπισμένος. Βγήκε στο δρόμο και άρχισε να τρέχει. Ήξερε που ήθελε να πάει. Δεν ήταν σίγουρος πως θυμόταν όμως μέσα στην ταραχή του.
Στην Ομόνοια. Στου Μπακάκου. Εκεί θα πήγαινε. Εκεί είναι όλα ωραία. Τίποτα άσχημο δε μπορεί να σου συμβεί εκεί μέσα. Μετά από μεγάλη περιπλάνηση έφτασε.

«το ήξερα πως θα έρθεις εδώ. Γιατί δεν ήρθες, σταμάτα να με εμπαίζεις»
Ο ατζέντης του τον κυνηγούσε. Ήταν ο τελευταίος που ήθελε να δει εκείνη τη στιγμή ο Βλάσσης. Έτρεξε προς τη Σταδίου μα ο ατζέντης τον ακολουθούσε φωνάζοντας. Έστριψε στην Αιόλου. Βγήκε στην Αθηνάς. Ξανά στην Ομόνοια. Μπήκε στην Αγίου Κωνσταντίνου και μετά σε ένα στενάκι που ούτε ήξερε πως λεγόταν. Του είχε ξεφύγει. Βρέθηκε πάλι στου Μπακάκου. Η βιτρίνα του. Τόσο επιβλητική και όμορφη. Η μεγάλη δόση της τοξίνης μέσα στο αίμα του τον είχε τρελάνει. Ο Βλάσσης έγινε ο ήρωας του σεναρίου του. Μπήκε μέσα στο φαρμακείο χωρις να πολυκαταλαβαίνει, χωρίς να ακούει, έκανε εκκωφαντική κατάληψη στα αυτιά του ένα σταθερό βουητό. Πήγε στο ράφι με τα χάπια για τη μαλάρια. Πρέπει να σώσω τα παιδιά στην Αφρική. Γέμισε την αγκαλιά του με χάπια και παραπατώντας έτρεξε προς την έξοδο.

Ένας πυροβολισμός τον έριξε στο έδαφος. Ο Βλάσσης πνιγόταν. Βυθιζόταν σε ένα σκοτεινό σύννεφο που δεν ήξερε αν ήταν θάνατος ή μια ανώδυνη παρενέργεια τοξίνης. Παρόλαυτα ο πυροβολισμός ηταν άμυνα. Απέναντι στους τοξικομανείς και τους κλέφτες. Σίγουρα, δεν είναι σωστό μέτρο, αλλά κάπως πρέπει κι οι καταστηματάρχες να προστατέψουν την περιουσία τους. Η εγκληματικότητα στο κέντρο έχει ξεφύγει. Ένα όπλο δεν είναι τίποτα παραπάνω από προστασία. Μετά από κυνηγητό γύρω από την ομόνοια, ο τοξικομανής μπαίνει στο φαρμακειο και πάει να αρπάξει μια αγκαλιά κουτιά με χάπια. Τι πρέπει να κάνει εκεί ο καταστηματάρχης? Να το πεις σύμπτωση? Την ώρα εκείνη στο φαρμακείο βρισκόταν το αφεντικό. Τη σφαίρα την έριξε ο ίδιος ο Μπακάκος.

Το μονόπρακτο του Κιούμπρικ

2008-10-29T12:38:00.003+02:00

Αργά το απόγευμα στη στάση του μετρό, άντρας και γυναίκα περιμένουν κουρασμένοι.

Επόμενος συρμός σε 7 λεπτά

Ξεφυσάνε. Δε μιλάει κανείς

Επόμενος συρμός σε 4 λεπτά

Αυτός: Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν ο Ρούμπικ έφτιαχνε ταινίες και ο Κιούμπρικ κύβους?

Αυτή: Οι ταινίες θα είχαν καρέ χωρισμένα σε 9 κομμάτια και ο κύβος θα παρέμενε τόσο δυσνόητος όσο είναι τώρα

Αυτός: Ναι αλλά και πάλι..

..Θα υπήρχαν διαγωνισμοί ποιος θα λύσει πιο γρήγορα τον κύβο του Κιούμπρικ?

Αυτή: Ποιος θα τον λύσει με μάτια ερμητικά κλειστά

Αυτός: Αν και το κουρδιστό πορτοκάλι τώρα που το σκέφτομαι ήταν απλώς ένα ανεπιτυχές βήμα προς την κατασκευή του κύβου..

.. δηλαδή πήρε το πορτοκάλι και το κούρδισε..

Θέλω να πω, ...το είχε στο μυαλό του!

..το παίδευε

..τι κριμα που μας αφησε νωρις και δεν ολοκληρωσε το εργο του

Αυτή: εκοιμήθει υπο τους ήχους γραναζιών

Επόμενος συρμός σε 2 λεπτά

Αυτός: Εγώ προσωπικά δε μπορώ να κοιμηθώ αν δεν έχει απόλυτη ησυχία

..ή αν δεν υπάρχει μια αντιλόπη μέσα στο κτίριο.

Ακούγεται παράξενο ίσως αλλά η φυσική παρουσία μια αντιλόπης με ηρεμεί.

Αυτή: Εγώ αν έχω φάει την αντιλόπη προηγουμένως δε μπορώ να κλείσω μάτι

..

Αυτή: Κοίτα .... οξύμωρον ε?

Αμα «κλείσεις τα μάτια» της αντιλόπης και μετά τη φας δε μπορείς εσύ μετά να κλείσεις μάτι

..Ουάου, ε?

Αυτός: Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.

Εγώ απλά μαχαιρώνω την αντιλόπη και την τρώω.

Έτσι απλά, χωρις συναισθηματισμους

Ο συρμός φτάνει. Επιβιβάζονται. Πιάνονται από τις χειρολαβές.

Αυτή: Δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ πού είναι ο Θεός όταν χώνεις τα δάχτυλα σου ανάμεσα σε μυς και φλέβες?

Όταν πιπιλίζεις το μυελό των οστών δεν ακούς τη μουσική των αγγέλων?

Αυτός: Αν υπαρχει θεος, ΑΝ λεω, τοτε σιγουρα δεν ειναι μεσα στο παγκρεας της αντιλοπης

(κάποιος επιβάτης δίπλα τους βήχει διακριτικά)

Αυτός: εχω ψαξει, γιαυτο το λεω

Αυτή: είναι καλή κρυψώνα πάντως

για εμάς δηλαδή

αμα έρθουν οι Γερμανοί ξανά

Αυτός: ναι, εγω πχ δε θα εψαχνα

Επόμενη στάση Πανεπιστήμιο - επιβιβάζεται πολύς κόσμος

Αυτή: να, είδες?

Αν η Αννα Φρανκ είχε σκεφτεί καλύτερα τις επιλογές της τώρα θα ήταν στο Ακαπούλκο να τρώει τη σύνταξη του Εβραίου τραπεζίτη συζύγου της

Αυτός: του Stein λες.

Ωραιο ζευγάρι! Frank& Stein

Αυτή: ..και το παιδί τους frank & stein junior

Η στάση μου. Κατεβαίνω, τα λέμε αύριο.

Αυτός: Αντίο.

Ναι, αλλα προκύπτει ένα παράδοξο ..
(φτάνει σπρώχνοντας και ανοίγει το παράθυρο καθώς ο συρμός ξεκινάει. Φωνάζει)

αν υπήρχε στο κτίριο αντιλόπη τότε η Αννα Φρανκ θα είχε αποκοιμηθεί και άρα δε θα μπορούσε να κρυφτεί στο πάγκρεας του ζώου για να γλυτώσει από τους Γερμανούς και να κάνει στο μέλλον τον Φράνκενστάιν Τζούνιορ

Αυτή (φωνάζει):Μπορεί να κατάφερνε να μείνει ξύπνια αν απασχολούσε τον εαυτό της με λίγο κύβο του Κιούμπρικ

(το τρένο αφηνει την αποβάθρα)

Αυτός: (μονολογεί χαμηλόφωνα)

Μα πώς θα μπορούσε να αποκοιμηθεί όμως όταν γνώριζε πως οι αντιλόπες του κόσμου εκει έξω παράγουν τεράστια νούμερα διοξειδίου του άνθρακα και η εκτροφή τους σε μεγάλες ποσότητες για κατανάλωση κρέατος, έχει φτάσει τον πλανήτη στα όρια του και πλέον μας απειλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

(Κοιτάζει τριγύρω του, τον κοιτούν περίεργα. Σωπαίνει)

Αυτός: (αρχίζει και γελάει)
Τώρα έβαλα στο μυαλό μου ένα θερμοκήπιο που καλλιεργεί μικρους εκκολαπτόμενους grow-your-own Ronaldo για να κατακλυσει την ποδοσφαιρική αγορά από φαινόμενα του θερμοκηπίου με γρήγορη τρίπλα και αραιά δόντια.

(Δε γελάει κανείς άλλος. Ξανασωπαίνει και βυθίζεται στο κάθισμα του)

Πρόεδρος του Ίντερνετ

2008-10-23T18:07:00.003+03:00

Μόλις έμαθα ότι παίζει κενή θέση «Έλληνα προέδρου του Ίντερνετ» συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να τη διεκδικήσω, γιατί το χρωστάω στον εαυτό μου και στους αναγνώστες, αλλά και γενικότερα στους χρήστες του διαδικτύου ανα την επικράτεια. Ο βασικότερος λόγος βέβαια, για να λέμε και όλη την αλήθεια, ήταν ότι είδα πως τη θέση λιμπίζονται διάφορα λαμόγια όπως (ενδεικτικά) ο Νεφέλικας, ο pølsemannen και ο Αμμος.

Δηλαδή ήμαρτον ρε παιδιά, οκ είστε πολιτικοποιημένοι, έχετε λόγο και άποψη και δραστηριοποιείτε τη συλλογική δράση των μπλόγκερς και μη, σε όσα σοβαρά θέματα προκύπτουν, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έχετε και όλα εκείνα τα ηγετικά συστατικά που χρειάζεται ο «πρόεδρος του ίντερνετ».

Φιχτμπάχιος for president

Η δράση μου εδώ και δυο χρόνια στην πρώτη γραμμή του μπλόγκινγκ είναι γνωστή και αδιαμφισβήτητη, οπότε δε χρειάζεται να περιαυτολογώ. Ψηφίστε με εκει πέρα ναούμ, διαδικαστικό είναι, να τελειώνουμε με αυτό το θέμα.

Για όσους δεν πείστηκαν ήδη ας παραθέσω μερικά από τα γεγονότα που με καθιστούν φαβορί για πρόεδρο του ίντερνετ

1. Πρώτος εγώ εφερα στη δημοσιότητα το καταστατικό της Εταιρείας Ντεήβιντ Σάντος ΕΠΕ, ξεσκεπάζοντας ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στο χώρο του μπλόγκιν, γνωστό και ως Σαντοςγκεητ. Πίσω από το συμπαθή σχολιαστή απεδείχθη πως κρυβόταν κερδοσκοπική επιχείρηση.

2. Στο πάνθεον της παγκόσμιας ψυχανάλυσης δίπλα από το τέστ της Μινεσότα, βρίσκεται το Απόλυτο τεστ για παράφρονες. Αν έχετε κάποιο γνωστό, κάποια φιλενάδα ή σύζυγο που μπερδεύει την πιτυρίδα με την πυρίτιδα κάντε του/της το απλό τεστ για παράφρονες, και θα μάθετε αν ο άνθρωπος που είναι δίπλα σας είναι τρελάρας, για δέσιμο, παρανοϊκός, ψυχάκιας κι ίσως τότε εξηγηθούν και τα φρικιαστικά ουρλιαχτά (και γαβγίσματα) που ακούτε τόσο καιρό από το υπόγειο.

3. Ηγούμαι της κίνησης που θα ταράξει τα νερά στην πολιτική σκηνή στις προσεχείς εκλογές. Ξεχάστε τα ΜΛ ΚΚΕ και ΛΜ ΚΚΕ που ψηφίζατε ως σήμερα, έρχεται το ΣΡΓ ΚΚΕ.
Σταλινικό Ρασπουτινικό Γουολτδισνεϊκο Κρυογονικο Κίνημα Ελλάδος με βασικό αίτημα την απόψυξη των παραπάνω ως μονόδρομο για τη σωτηρία της παγκόσμιας κοινωνίας. Μιας και πέθανε η Σωτηρία Μπέλλου, όλοι γνωρίζουμε πως μόνο ένας Στάλιν ή ενας Γουολτ Ντίσνει μπορεί να εγγυηθεί ευημερία.

Κι αν όλα αυτά δε σας έπεισαν, λάβετε υπόψη σας πως εγώ είμαι ο μοναδικός υποψήφιος πρόεδρος ίντερνετ που

Ξέρω πόσο ακριβώς γύρισμα θέλει το κοκορέτσι

Δεν με πειράζει να τρώνε τυρόπιτα στο αμάξι μου

Είμαι ο μόνος υποψήφιος που πραγματικά έχει σαλμονέλλα, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που απλά αφήνουν να αιωρείται πως πάθανε κάποτε στο παρελθόν

Εντάξει μολις έμαθα ότι υποψηφιότητα κατέθεσε κι η Τανίλα, γελοιοποιήθηκε ο διαγωνισμός ρε. Τι τανίλα ρε, γελάει κόσμος.

Αν κάποιος άλλος θεωρεί πως έχει τα προσόντα, ας πάρει θέση. Αλλιώς ας ψηφίσει.

(σε κάθε ψηφοφόρο δώρο ένα σακουλάκι αποξηραμένα μάνγκο Φιλιππίνων)

2 χρόνια Fight Back

2008-10-02T13:41:00.001+03:00

Νότια Ιταλία. Φθινόπωρο 2008. Η πιο πολυτελής δεξίωση που έχω πάει ποτέ. Κτήμα που εκτείνεται όσο φτάνει το μάτι σου, τραπέζια στρωμένα με κατάλευκα σεντόνια. Κόσμος περιφέρεται με ένα κοκτέιλ στο χέρι. Ντυμένοι με πανάκριβα φορέματα και κουστούμια. Ακραία επίδειξη πλούτου. Περιδέραια κρατιούνται απο καλοσχηματισμένους ώμους. Λεμονιές δημιουργούν ιδανικό ίσκιο, πλακόστρωτο παρεμβάλεται ανάμεσα στο καταπράσινο χορτάρι, για να μη βουλιάζουν τα τακούνια των κυριών και τους δημιουργούν άβολες καταστάσεις κατα το περπάτημα τους.

Εγώ με το ριγέ κουστούμι μου νομίζω πως δείχνω μυστηριώδης και γοητευτικός έτσι που έχω ακουμπήσει στο μπαρ και διατάζω με ένα νεύμα μου τον μπάρμαν να ανανεώνει το μαρτίνι μου. Δίπλα μου στέκεται ένας κουβανός κακοντυμένος, παράταιρο θέαμα. Γυναίκες με χρωματιστά μακριά φορέματα μου χαμογελάνε που και που. Μια μπάντα αρχίζει και παίζει. Εμφανίζεται εκείνη. Δεν περίμενα οτι θα την έβλεπα ποτέ απο τόσο κοντά. Συνηθισμένη, μα εξωτική και λαμπερή. Η Σακίρα τραγουδάει με τη μπάντα των Κουβανών. Όλοι γυρνούν το βλέμμα και χειροκροτούν ελαφρά, μετά γυρνάνε πάλι στις παρέες του και χάνονται στις χλιαρές συζητήσεις τους. Δεν εκπλήσεται κανείς, λες και ζουν έτσι κάθε μέρα. Καθιστοί σε κάποια πολυθρόνα με σερβιτόρους να τους φέρνουν οτιδήποτε θέλουν πριν ακόμα το ζητήσουν κι όλα αυτά ενώ παραδίπλα τραγουδάει αισθαντικά μόνο για την πάρτη τους η Σακίρα. Συνηθισμένα πράγματα.

Αποφασίζω να σφίξω τη γραβάτα μου λίγο. Βγάζω απο την τσέπη τα μανικετόκουμπα και τα ξαναφοράω. Αν είναι να με προσέξει η Σακίρα, ας με δει στα καλύτερα μου. Τελειώνει το τραγούδι της, χαμογελάει και χάνεται μέσα στον κόσμο. Έτσι κοντή που είναι κιόλας, άντε να την εντοπίσεις. Η μπάντα διαλύεται ησύχως. Ο κουβανός μένει πάλι μόνος και πλησιάζει στο μπαρ. Μαζική μετατόπιση των καλεσμένων προς το μπουφέ. Τεραστίων διαστάσεων. Για όλες τις προτιμήσεις, οι καλεσμένοι προέρχονται απο όλο τον κόσμο πρέπει όλοι να μείνουν ικανοποιημένοι. Δε μπαίνω στην ουρά. Θα μείνω εδώ άλλο λίγο στο μπαρ που έχω πάρει την καλή μου ποζα και φαίνεται το ωραίο μου προφίλ. Φωτίζεται καλά και το ριγε κουστούμι μου που ακριβοπλήρωσα για την περίσταση. Κοιτάζω τους άντρες. Σφιχτά σώματα, ζυγωματικά έτοιμα να εκραγούν και να σχίσουν το πρόσωπο. Ακριβά παπούτσια. Αυτά λέει προσέχουν πρώτα οι γυναίκες.

Σφιχτοί κώλοι. Αυτούς προσέχουν πρώτα οι άντρες. Κοσμήματα εκατομμυρίων. Χρώματα. Αρώματα. Διακριτικό ντου στο μπουφέ. Φαίνεται όσα εκατομμύρια και να έχεις στο λογαριασμό, όσο και να έχεις χορτάσει την πολυτέλεια, δε μπορείς να αντισταθείς να τσακίσεις ένα προσεγμένο μπουφέ. Εγώ παρατηρώ. Απο το μπαρ. Είμαι πάνω απο όλα αυτά. Η πείνα βέβαια με έχει τσακίσει, όταν αραιώσει ο κόσμος θα κάνω μια βόλτα πάνω απο τα φαγητά και με ύφος αποδοκιμασίας θα ρημαδοβάλω 2-3 γιγάντιες γαρίδες για να μη προσβάλω τον οικοδεσπότη. Η Σακίρα στο μπουφέ! Θα μετρήσω μέχρι το 5 και είμαι βέβαιος πως θα γυρίσει να με κοιτάξει. Πέρασαν τα πέντε. Δε γύρισε. Έφτιαξε ένα πιάτο απο μικροσκοπικές ντομάτες και αβοκάντο. Η δίαιτα των στάρ του χόλιγουντ.

Ποτά, χαμόγελα, μουσική, συζητήσεις απο αυτές που κάνουν οι πλούσιοι μεταξύ τους και στο τέλος κάποιος λέει κάτι και γελάνε όλοι μαζί βροντερά και δήθεν λυτρωτικά.

Περάστε στα γλυκά. Ποιο το νόημα αυτής της γιορτής; Φάγαμε ήπιαμε, μας είδαν, στριφογυρίσαμε μέσα στο φόρεμα μας και επιστρέψαμε στις βίλες μας για να οργανώσουμε δύο φορές καλύτερη δεξίωση. Πολλά γλυκά πάντως. Αν με αφήναν σε μια τεράστια αίθουσα με όλα αυτά τα γλυκά μόνο μου, θα τα έτρωγα όλα κι ας έμενα μετά στον τόπο απο χοληστερίνη ή γλυκερίδια ή τελος πάντων ότι παθαίνει αυτος που τρώει πολλά γλυκά. Ξέρω γω, ζάχαρο? Τι περιμένετε ρε μαλάκες να σας πω, που να ξέρω γιατρός είμαι?

Και τότε τον βλέπω. Τότε καταλαβαίνω. Έρχονται στο μυαλό μου εικόνες. Αυτός ο κουβανός όλο το βράδυ. Η ίδια εικόνα. Το είδωλο μου. Αυτός που θα ήθελα να είμαι. Ο κουβανός μέσα σε μία παρέα, με τζινακι και μαύρο γιλέκο, κι ένα κουτάκι Heineken στο χέρι. Όλο το βράδυ με heineken στο χέρι. Είχε δίπλα του τους αστακούς, τα ακριβότερα ουίσκια, όλη τη χλιδή του κόσμου και έπινε heineken και μάλιστα κουτάκι αυτό το ασημί με πράσινες λωρίδες.

Ακόμα κι όταν η ζωή τον έφερε στην πιο πλούσια δεξίωση του κόσμου αυτός αρκέστηκε σε ένα δυο κουτάκια heineken. Περιφρονεί τα πάντα. Και πίνει μπύρα.

----

Ξύπνησα απότομα. Ήμουν ιδρωμένος, το δωμάτιο είχε υπερβολική υγρασία. Ανασηκώθηκα στο κρεβάτι. Το σπίτι ήταν δυάρι και έξω ούρλιαζαν σειρήνες περιπολικών. Το νέον του απέναντι ξενοδοχείου αναβόσβηνε ρίχνοντας μου μπλε φως. Ακαταστασία παντού. Πεταμένα ρούχα και παρατημένα κουτιά από προχθεσινα delivery. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Καμία έκπληξη. Ήμουν ο κουβανός. Στο κρεβάτι δίπλα μου κοιμόταν γυμνή η Σακίρα.

Παλιοζωή, σκέφτηκα. Έπνιξα τους καημούς μου σε μια παγωμένη heineken.

0/4 - Η μαλακή σκανδάλη

2008-09-23T13:26:00.002+03:00

Ξεκλείδωσε και τον οδήγησε σε μια σκάλα. Άρχισαν να ανεβαίνουν, ο Φώντας μπροστά, ο Οράτιος πίσω. Ο Οράτιος παρατηρούσε το χώρο τριγύρω του. Κάθε καινούργιο αντικείμενο, τα πάντα, στη μέση της σκάλας βρισκόταν ένας καθρέφτης. Ο Οράτιος έριξε μια ματιά στην αντανάκλαση του. Τρόμαξε. Του φαινόταν τόσο διαφορετικός ο εαυτός του, δε μπορούσε να καταλάβει όμως γιατί. Θα το σκεφτόταν αργότερα, ο Φώντας είχε ήδη προχωρίσει αρκετά σκαλοπάτια πιο πάνω και βιάστηκε να τον προλάβει.

Ήταν ο εαυτός του κι όμως δεν ήταν. Σαν κάποιος άλλος να ζούσε μέσα του. Σαν ξένος άνθρωπος σε γνώριμο σώμα. Ο Οράτιος κατέβηκε πάλι τα σκαλιά και γυρισε να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη. Ίσως να ήταν τα μάτια του. Το βλέμμα είχε κάπως αλλάξει. Δεν ήταν πια αθώο.
Δε ξύρισε τα μαλλιά του για δυο μέρες και είχαν αρχίσει να ξεπροβάλλουν οι κόκκινες τρίχες Ήταν πολύ κοντές ακόμα αλλά μοιάζαν να φυτρώνουν αγριεμένες και ανεξέλεγκτες.

Ο Φώντας άρχισε να τον φωνάζει. Έτρεξε να ανέβει μέχρι το δεύτερο όροφο κι εκεί είδε το αφεντικό του να τον περιμένει παραξενεμένο από την αργοπορία του. Το κτίριο ήταν όλο ξενοίκιαστο. Παλιά γραφεία, σε αρκετά καλή κατάσταση, φαίνονταν να έχουν πρόσφατα εγκαταλειφθεί. Στην επαρχιακή πόλη όλα ήταν άδεια, όλοι οι δρόμοι έρημοι, τα πρόσωπα βαριεστημένα, το σκηνικό ήταν ιδανικό για ύποπτες δοσοληψίες. Ο Φώντας είχε ακουμπήσει μια λάμπα πάνω στο τραπέζι. Υπήρχε ακόμα ρεύμα. Έσκυψε κι απο την τσάντα στο πάτωμα τράβηξε μια καραμπίνα.

«Πάρτη και αν γινει κάτι ρίξε μια δυο φορές προς τα πάνω. Θα τρομάξει και θα φύγει. Γυναίκα είναι.» διέταξε ο Φώντας

«μα.. Κι αν εμφανιστεί κάποιος άλλος αντι για αυτή? Αν φέρει κι άλλους?»

«Δε θα φέρει. Ο Μπεν θα μας ειδοποιήσει αν δει καποιον. Θα κάνουμε πολύ γρήγορα. Εσύ απλά παρακολούθα κι αν γίνει κάτι ρίξε προς τα πάνω. Αυτό μονο. Και σε λίγο θα φύγουμε για Αθήνα.»

Το σπίτι είχε και τηλέφωνο παρατημένο στο πάτωμα. Ο Οράτιος έκλεισε τη λάμπα μη τυχόν και τον δει κάποιος απο γύρω και έμεινε στο σκοτάδι. Στάθηκε δίπλα στο παράθυρο. Με την καραμπίνα στο χέρι. Ο Φώντας είχε κατέβει και περίμενε δίπλα σε μια κολώνα στο απέναντι κτίριο. Καθόλου νευρικός. Εξοργισμένος, ναι. Αλλά έκρυβε τη σύγχιση του και εξέπεμπε μια ηρεμία σχεδόν ανατριχιαστική. Ο αλλαντοπώλης είχε εξαφανιστεί, ποιος ξέρει που θα βρισκόταν και τί τρέλα θα είχε βάλει στο μυαλό του. Τα πάντα ήταν στον αέρα. Κανείς τους στην πραγματικότητα δεν είχε σκεφτεί την ημέρα μετά. Μετά απο τις ληστείες, τους φόνους, τις βαλίτσες με τα μετρητά, μετά τις αποδράσεις και τις στιγμές της ξέφρενης αλητείας. Κανείς τους δεν είχε υπολογίσει οτι το μετά θα ήταν πιο δύσκολο. Γιατί η ομάδα βρίσκει τον τρόπο και συντηρείται, τρώει απο τις σάρκες της και επιβιώνει. Αλλά όταν η ομάδα χωριστεί... Όταν ο ένας θα αφήσει τον άλλον θα έχει την υποψία μήπως και κάτι συμβεί, μήπως και ο άλλος μιλήσει. Αν κάτι πήγαινε στραβά ο ένας θα έστελνε τον κίνδυνο στους άλλους. Δεν θα ηταν γραφτό να ηρεμήσουν ποτε. Και τωρα πια δεν υπήρχε πισωγύρισμα.

Ο Μπεν έτρεχε αδιάκοπα σε μια ακτίνα 200 μέτρων γύρω απο το σημείο συνάντησης. Ο αρουραίος θα παρατηρούσε αν κάποιος πλησίαζε και θα ειδοποιούσε για να εξαφανιστούν πριν κινδυνεύσουν. Ο Φώντας περίμενε. Ποιος ξέρει τι είχε στο μυαλό του. Ο Οράτιος τον φοβόταν. Δεν είχε υπολογίσει εξαρχής στη συμμορία ούτε τον Οράτιο ούτε τον αλλαντοπώλη. Πιθανό και τον αρουραίο να τον είχε χρησιμοποιήσει για να πάρει την ατζέντα και μόνο. Ο Φώντας είχε τον τρόπο να βρίσκει όπλα και να τους τα βάζει στα χέρια. Να κανονίζει ραντεβού με ανώτατους αξιωματικούς. Ήταν ο αρχηγός, το μυαλό. Αυτοί απλά βρίσκονταν εκεί, παίζαν το ρόλο τους σα μαριονέτες και μετά γιόρταζαν για ένα υποτιθέμενο μερίδιο θησαυρού που δε μπορούσαν να το αγγίξουν. Τουλάχιστο όχι πριν τελειώσει η δράση της συμμορίας. Πότε όμως θα τελείωνε? Και πώς?

Το δωμάτιο είχε τηλέφωνο. Ο Οράτιος το τράβηξε κοντά του. Σήκωσε το ακουστικό και άρχισε να καλεί νούμερα. Μια γυναικεία φωνή απάντησε

Αυτός δίστασε στην αρχή όμως τελικά μίλησε « εγώ είμαι. Ο Οράτιος»
η γυναικεία φωνή άρχισε να μιλάει γρήγορα αναστατωμένη και ενθουσιασμένη.
«μίλα πιο σιγά σοφάκι. Πιο σιγά. Τι κάνεις? Ναι, στην αθήνα. Δηλαδή τώρα δεν είμαι, αλλά γύρω απο την Αθήνα γυρνάω

..μην λες το όνομα μου. Μη πεις σε κανέναν οτι κάλεσα. Οι γονείς μου τι κανουν.

..με ψάχνουν? Τι είπανε που δεν γύρισα? Που δε τους κάλεσα?

Σοφάκι.

Σοφάκι άκου με. Όχι δε μπορώ να γυρίσω. Ακου με. Θέλω να μαζέψεις μερικά απο τα χρήματα σου και να έρθεις αύριο στην αθήνα. Πάρε το λεωφορείο αν είναι να το σκασεις. Αν βρεις μια δικαιολογία πάρε ταξί, θα σου πληρώσω εγώ το ταξίδι και σου έχω κλείσει ξενοδοχείο. Αυριο θα παω σε μια οντισιον να τραγουδήσω. Είναι μεγάλη ευκαιρία. Θέλω να είναι κάποιος δικός μου μαζι. Σε παρακαλώ σοφάκι έλα.

Σε κλείνω τώρα. Θα σε περιμένω. Μου λείπεις. Θα σε συναντήσω στο ξενοδοχείο.»

Ο μπεν έτρεχε. Ο Φώντας περίμενε. Η γυναίκα του συνταγματάρχη ήρθε απο το βάθος του δρόμου κρατώντας μια βαλίτσα. Ο Φώντας φόρεσε την κουκούλα του. Ο αλλαντοπώλης έλειπε. Η απουσία του είχε γεμίσει ένταση τη συναλλαγή. Τίποτα δεν ήταν όπως προγραμματίστηκε. Για να δουλέψει η μηχανή πρέπει να έχει όλα τα γρανάζια της.

Ο Οράτιος πήρε την καραμπίνα και στόχευσε. Ηταν έτοιμος για όλα. Η γυναίκα άφησε την τσάντα και έκανε μερικά βήματα πίσω. Ο Φώντας την άνοιξε και την περιεργάστηκε. Η γυναίκα κάτι ρώτησε. Δε θα άνοιγαν κουβέντα, ο Φώντας τη διέταξε να φύγει. Αυτή συνέχισε να ρωτάει. Φώναζε. Ο Οράτιος όπλισε. Η σκανδάλη ήταν μαλακή. Το βλέμμα του στον καθρέφτη. Οι κόκκινες τρίχες άρχισαν να ξεπροβάλουν. Τίποτα δε θα ήταν ποτέ όπως πριν. Ο αλλαντοπώλης εξαφανίστηκε. Ο μπεν τρέχει σε κύκλους. Κυκλώνει το έγκλημα μα δεν τολμάει να το πλησιάσει. Ο Οράτιος κρατάει το έγκλημα στα χέρια του. Το διαβάζει στον αντικατοπτρισμό του στον καθρέφτη. Ο Οράτιος στοχεύει το Φώντα. Απο τέτοια απόσταση μπορεί να του ρίξει στο κεφάλι. Η σκανδάλη είναι τόσο μαλακή. Πολλά προβλήματα θα προκύψουν, πολλά προβλήματα όμως θα λυθούν. Ο οράτιος είναι έτοιμος για όλα.

Η γυναίκα αποφασίζει να μην επιμείνει, γυρνάει την πλάτη και φεύγει βιαστικά. Ο Φώντας στέκεται για λίγο. Σα να περιμένει τη σκανδάλη του Οράτιου να πατηθεί. Ο Οράτιος κατεβάζει το όπλο. Οχι σήμερα.

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα.

Ο χωρισμός όπως θα έπρεπε να είναι

2008-09-15T11:58:00.002+03:00

Είχα παραγγείλει μιλκσέηκ βανίλια και πάνκεηκς να μου κρατάνε παρέα όσο την περίμενα στο μαγαζί που πηγαίναμε στα πρώτα μας ραντεβού. Ήμασταν μαζί πολλά χρόνια και περνούσαμε καλά όμως η τέλεια σχέση μας είχε αρχίσει και μου ασκούσε τεράστια ψυχική πίεση, ένιωθα πως με έσφιγγε ο αόρατος κλοιός της ισόβιας δέσμευσης.

Θα ερχόταν σε λίγο. Της έιχα πει να περάσει να συζητήσουμε. Πού να φανταζόταν τι θα της έλεγα.

Είχε αρχίσει και με πίεζε πάρα πολύ. Μου έδειχνε μια υπερβολική αγάπη που δε μπορούσα να την αντέξω. Αν υπήρχε συναισθηματική ζυγαριά θα έδειχνε πως κι εγώ δεν την αγαπούσα λιγότερο, απλώς εγώ της άφηνα το χώρο της, της έδινα το περιθώριο να κάνει τα πράγματα που την ευχαριστούν. Αυτή αντιθέτως όλο μου έκοβε αυτά που μου άρεσαν για να μένει περισσότερος χρόνος να περνάμε μαζί. Αναγκαζόμουν να μη βλέπω Τριτη Τετάρτη τσαμπιονς λίγκ και Σάββατο Κυριακή πρωτάθλημα. Έπρεπε να διαλέξω μόνο 3 απο τα ματς που μου άρεσαν, πως να διαλέξεις όμως. Τόση πολλή και καλή μπάλα.. Ή που όλα μας τα ταξίδια στο εξωτερικό ήταν σε εξωτικά μέρη που ήθελε αυτή κι όλο αναβάλλαμε για το μέλλον το ταξίδι στην πόλη του φωτός που ονειρευόμουν εγώ.

Το πάνκεηκ κρύωνε. Δεν είχα όρεξη και δεν κατέβαινε μπουκιά, είχα πιεστεί κιόλας, δεν ήταν εύκολο αυτό που θα της ανακοίνωνα. Είχε πάει για ψώνια με τις φίλες της και θα ερχόταν απευθείας να με βρει. Άλλο κι αυτό. Κάθε βδομάδα ήταν για ψώνια, έπαιρνε νέα ρούχα, ακριβά παπούτσια και αρώματα, υπήρχε ένας συνεχής καλλοπισμός και εμφανίζονταν διαρκώς καινούργια σέξι εσώρουχα και το πιο εξοργιστικό ήταν οτι για όλα αυτά δεν μου είχε ζητηθεί ποτέ να πληρώσω ούτε σεντς. Αυτή η ανεξαρτησία και αυτάρκεια ήταν μεγάλο πλήγμα για τον ανδρισμό μου.

Νατη, έρχεται. Εμφανίστηκε φορτωμένη με τσάντες απο ψώνια παρέα με τις φίλες της καλοχτενισμένες και ντυμένες στην τρίχα. Αυτές με χαιρέτισαν και αποσύρθηκαν σε διπλανό τραπέζι για να μας αφήσουν λίγο μόνους. Μύριζαν πάλι όλες πανέμορφα. Ξεκίνησα κομπιάζοντας να της εξηγώ. Τα λόγια έβγαιναν μπερδεμένα και ίδρωνα απο το άγχος μου να την ξεφορτωθώ όσο πιο ανώδυνα γινόταν. Με κοίταγε αρχικά παραξενεμένη, μετά όμως πήρε ένα καθησυχαστικό βλέμμα. Κάλεσε τις φίλες της να έρθουν κοντά μας και αυτές βολεύτηκαν δίπλα μου. Φοβήθηκα πως θα καταφύγει σε κάποια τρελή πράξη εκδίκησης, όπως να μου ρίξει το μιλκσέηκ μέσα στο παντελόνι ή να μου φορέσει το τακούνι μανόλο μπλάνικ στο κούτελο. Με ένα νόημα της όμως οι φίλες της άρχισαν να με χαιδεύουν.

«Καταλαβαίνω, θέλεις να μείνεις μόνος σου. Φοβάσαι τις δεσμεύσεις. Τηλεφώνησε μου αν θες να περάσουμε καλά.»

--------------------------------------

Και της τηλεφώνησα. Δεν είχαν περάσει 10 μέρες και είχε αρχίσει να με καίει η απορία πως να περνάει χωρίς εμένα, πόσο να της στοίχισε η απουσία μου και κυρίως πόσο επώδυνος ήταν για αυτή ο ξαφνικός χωρισμός μας. Μου είχε λείψει και το σπιτικό φαγητό της, με τα τζανκ φουντ είχα πάρει και μερικά κιλά. Οκ, το παραδέχομαι. Πολύ σημαντικό ρόλο στο τηλεφώνημα έπαιξε και η πολλαπλή φαντασίωση μου με τις φίλες της, δεν είναι κακό, κάθε άντρας θα ενέδιδε σε αυτή την πρόκληση. Μου είπε να περάσω απ το εξοχικό της. Δίστασα να τη ρωτήσω αλλά κρατούσα μέσα μου την ελπίδα πως θα είναι και οι φίλες της και πήρα μια καρτέλα με 30 προφυλακτικά.

Έφτασα στο σπίτι στην ώρα μου. Μου άνοιξε και ήταν μαγευτικά όμορφη, φρέσκια όσο ποτέ και χαμογελαστή. Πέρασα μέσα και μου πρόσφερε ένα ποτό. Στο σαλόνι κάθονταν οι φίλες της που μου ρίχναν ματιές γεμάτες υποσχέσεις καθώς συζητούσαν χαμηλόφονα. Αυτή ήταν ήρεμη και χαλαρή. Μιλήσαμε γενικά περι ανέμων και υδάτων. Μέσα μου υπήρχε σύγκρουση ενστίκτου και αξιοπρέπειας. Απο τη μία ήθελα όσο τίποτα το ξέφρενο σεξουαλικό όργιο απο την άλλη με πρόσβαλε η άνεση της απέναντι στο χωρισμό, το γεγονός πως δεν είχε στεναχωρηθεί καθόλου ούτε με είχε παρακαλέσει για επανασύνδεση. Ήταν αυτή επιδεικτικά κουλ και ήταν κι οι φίλες της προκλητικά σέξι.

Και κέρδισε η λογική.

Σκέφτηκα: αν ενδώσω στο σεξουαλικό όργιο, τότε θα επιβεβαιώσω πως οι άντρες είναι ζώα που ακολουθούν μόνο τα ένστικτά τους, θα στιγματίσω τον ανδρικό πληθυσμό, αλλά ποιος νοιάζεται στην τελική. Εγω θα εχω να καυχιέμαι πως πήδηξα αβέρτα!

Πέρασα στο σαλόνι. Χαριεντιζόμασταν με αστειάκια αρκετή ώρα αυξάνοντας την ένταση, δήθεν αδιαφορώντας για αυτά που θα γίνονταν μεταξύ μας απο ώρα σε ώρα.

Σύντομα άρχισαν τα χάδια κι ύστερα τα πρώτα παθιασμένα φιλιά. Αφέθηκα στις φροντίδες τους. Με δέσανε στο καλοριφέρ με χειροπέδες. Το καλύτερο δεν είχε αρχίσει ακόμα σκέφτηκα. Τραβήχτηκαν λίγο πιο πέρα και επιδώθηκαν σε μεταξύ τους ερωτικά παιχνίδια. Εγώ κοιτούσα και φούντωνα. Ήθελα να συμμετάσχω αλλά ήμουν δεμένος στο καλοριφέρ κι αυτό αύξανε την επιθυμία μου. Και μετά ντύθηκαν. Και έφυγαν.

Έμεινα μόνος μου να συνειδητοποιώ το φτηνό και ύπουλο σχέδιο της. Ήθελε να με εκδικηθεί ξεφτιλίζοντας με και κάνοντας μου μια επίδειξη οτι δήθεν της ήμουν ερωτικά περιττός. Όλη εκείνη η αγάπη που μου έδειχνε τελικά ήταν αγάπη για τη σχέση μας κι όχι για μένα τον ίδιο? Πως αλλιώς θα ήταν δυνατό να αφήσει δεμένο στο καλοριφέρ για ώρες κάποιον που είχε αγαπήσει τόσο δυνατά?
.
..
Ξύπνησα και είχε αρχίσει να μπαίνει το φως απο τα παράθυρα. Ήταν πρωι κι αυτή δεν είχε επιστρέψει. Το αστείο είχε γίνει υπερβολικά κακόγουστο. Θα με αναζητούσαν ήδη απο τη δουλειά μου.

.

...

Πέρασε μια μέρα. Τα κόκκαλα μου πονούσαν αφού δε μπορούσα να τεντωθώ έτσι που ήμουν δεμένος. Καθόμουν διψασμένος μέσα σε μια λίμνη απο τα περιττώματα μου.

..

Φώναξα πολλές φορές αλλά δε με άκουσε κανείς. Ίσως αν κάποιος είχε δηλώσει την εξαφανισή μου στην αστυνομία να είχαν φτάσει σε αυτή και να είχαν διακρίνει στις ανακρίσεις τον εγκληματικό της εαυτό.

..

Δε θα επέστρεφε ποτέ. Θα με άφηνε εκεί μέσα να πεθάνω αβοήθητος.

.

...

Έφερα στο μυαλό μου τις φίλες της και τα πράγματα που κάνανε μεταξύ τους. Αυνανίστηκα μια τελευταία φορά.

.

..

Αυτό ήταν πεθαίνω, σκέφτηκα. Και βυθίστηκα σε ένα βαθύ σκοτάδι.

.

...

Μετά απο λίγο ξαναξύπνησα. Ήμουν ζωντανός. Για πόσο ακόμα?

.

Λίγο πριν ξεψυχήσω παραδέχτηκα πως πρέπει να εκτιμάμε αυτά που έχουμε, όταν τα έχουμε.
Εκείνο το μιλκσέηκ και το πανκεηκ τότε δεν τα ήθελα, όμως τώρα αν τα είχα μπροστά μου θα τα είχα τσακίσει.

.

Κοιμήθηκα.

0/4- Εξω απο το κέλυφος

2008-09-11T17:31:00.002+03:00

Τέτοια εποχή όταν ήταν πιο νέος έβγαινε και μάζευε σαλιγκάρια. Αυτή ήταν η καλύτερη ώρα. Βράδι, που είχε υγρασία, βγαίνανε ξελιγωμένα και μπορούσε να τα ξετρυπώσει. Με ένα φακό στο χέρι και μια σακούλα, μέσα σε λίγες ώρες άνετα μάζευε μέχρι και τρια κιλά. Διάλεγε τα χοντρά, που είχαν πολύ σάρκα, αυτά που με δυσκολία χωράνε στον κύκλο που σχηματίζει ο αντίχειρας, νύχι νύχι με το δείκτη.

Είχε κρύο και πολύ υγρασία και τα παπούτσια του Παντελή χώνονταν βαθιά μέσα στα νοτισμένα χώματα των χωραφιών. Ο αλλαντοπώλης διέσχισε την απόσταση μέχρι το σταθμό των ΚΤΕΛ μέσα απο τους αγρούς, αποφεύγοντας τους δρόμους. Δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος, απλώς έκανε πιο περιπετειώδη και πιο κινηματογραφική την απόδραση του απο την υπόλοιπη συμμορία. Την ώρα που είχε ήδη μπει στο λεωφορείο για την Αθήνα, ξεφυσώντας ακόμα και προλαβαίνοντας την ανάσα του από το τρέξιμο (που δεν ήταν ακριβώς τρεξιμο, αλλά γρήγορο περπάτημα, με μεγάλα διαστήματα όπου είχε διπλώσει στα δύο και κράταγε τη σπλήνα του και η φλέβα στο κούτελο του πεταγόταν εκατοστά έξω από το κεφάλι του – όχι δηλαδή ότι πιο κινηματογραφικό), σκεφτόταν τις αντιδράσεις των υπολοίπων και τον έπιανε η ψυχή του. Πρώτος θα ξύπναγε ο Φώντας με τον ανήσυχο ύπνο και βλέποντας άδειο το κρεβάτι του, θα έτρεχε να δει αν υπάρχει ακόμα η ατζέντα ή αν την είχε πάρει μαζί του ο δραπέτης. Οι άλλοι δυο θα απογοητεύονταν. Ο Μπεν ο αρουραίος μόνο, με την ψύχραιμη σκέψη του ίσως αναγνώριζε πως αυτός θα ήταν ο μόνος σίγουρος τρόπος να πάρει πίσω το μαγαζί του ο Παντελής, αλλά δε θα εκδήλωνε αυτή του τη συμπάθεια. Θα τον έβριζε αισχρά και θα τον καταριόταν, όμως μέσα του θα ευχόταν καλή επιτυχία και καλή αντάμωση.

Τον Οράτιο δεν είχε καταφέρει να τον ψυχολογήσει. Κλειστός άνθρωπος που αν βοηθούσε τους αλλους, φαινόταν να το κάνει για να εξυπηρετήσει σε βάθος χρόνου το δικο του στόχο. «Ανοησίες. Όλοι αυτό κάναμε σε αυτή τη συμμορία», σκέφτηκε ο αλλαντοπώλης. Πιθανόν ο Οράτιος να ζήταγε το μερίδιο του απο τα χρήματα. Να χωρίσουν δια του τρια το ποσόν που μαζέψανε από τους στρατιωτικούς και να τελειώνουν όσο ακόμα κέρδιζαν το παιχνίδι. Ο Φώντας δε θα το δεχόταν αυτό. Μπορεί και να αποφάζιζε να τρέξει πίσω από τον αλλαντοπώλη. Γιαυτό και αυτός έπρεπε να τα κανονίσει όλα γρήγορα.

Το ραντεβού με το γαμπρό του ήταν σε απόμερο σημείο. Έξω απο την πόλη. Είχαν μιλήσει συνολικά 5-6 φορές για να το κανονίσουν. Αρκετά γεγονότα είχαν μεσολαβήσει και η συνάντηση τους χρειάστηκε να πάρει μερικές παρατάσεις. Θα υπέγραφαν συμβόλαιο και το μαγαζί θα ήταν πάλι στην ιδιοκτησία του Παντελή. Μόνο που όλα γινόντουσαν χωρίς να έχει ενημερωθεί ούτε ο Φώντας ούτε κανείς άλλος. Ο Παντελής φοβόταν πως αν άφηνε το ζήτημα του μαγαζιού του στους χειρισμούς της συμμορίας, θα το λύνανε, όμως θα κατέληγε με κάποιον από τους εμπλεκόμενους νεκρό. Και δεν ήθελε να πεθάνει ακόμα. Ούτε ήθελε να αφήσει την αδερφή του χήρα. Γιαυτό το ανέλαβε μόνος του. Τα συμβόλαια ήταν πλέον έτοιμα. Μιλήσανε την προηγούμενη μέρα. Ραντεβού έδωσε αρκετά χιλιόμετρα έξω απο την πόλη. Στην ερημιά.

Όχι και τόσο ερημιά τελικά. Ο Παντελής έφτασε στην ώρα του για να διαπιστώσει πως το μέρος είχε αλλάξει αρκετά απ όταν το θυμόταν. Έλειπε απο την πολη χρόνια αλλά δεν φανταζόταν πως το άγριο τσιμεντένιο θηρίο θα είχε επεκταθεί μέχρι εκεί. Αρκετά σπίτια είχαν ξεφυτρώσει μέσα στο δάσος. Ο Παντελής προχώρησε κάποιο χιλιόμετρο πιο έξω απο τον μικρό οικισμό όπου επικρατούσε ησυχία. Πήρε τηλέφωνο απο ένα καρτοκινητό στο τηλέφωνο του γαμπρού του. Ήταν κοφτός και σύντομος στις εντολές του. Δεν ήθελε να φανεί το υπερβολικό άγχος του. Η φωνή του ακόμα και στην πιο μικρή λέξη, το πιο απλό «ναι», ήταν έτοιμη να σπάσει απο αγωνία.

Να έμπαινε ξανά στο μαγαζί του. Πίσω στα γνώριμα λιμέρια. Ε ρε χαρές που θα έκανε η γειτονιά. Για 2 βδομάδες δε θα έπαιρνε λεφτά απο κανέναν. Κρέας τσάμπα για όλους. Ποσότητες, όχι αστεία. Δε θα ζητούσε δεκάρα απο όσα χρήματα πήρανε με τη συμμορία. Εξαρχής για το μαγαζί μπήκε. Θα τους βοηθούσε αν τον χρειάζονταν, ομως θεωρούσε πως ήδη ήταν βάρος και καθυστέρηση για τους υπόλοιπους. Ούτε θράσσος είχε, ούτε τίποτα ικανότητες, ούτε σωματικά προσόντα για να βοηθήσει. Πιο πολλά προβλήματα δημιουργούσε παρά έλυνε. Γιαυτό έλπιζε πως θα τον συγχωρήσουν και θα τον αφήσουν να δουλέψει στο μαγαζάκι του.

- - -

Το σαλιγκάρι όταν το τραβήξεις από το κέλυφος του δεν αντιδράει. Δε φαίνεται να αντιστέκεται, να ενοχλείται που έχασε την ασφάλεια που του προσέφερε το καβούκι. Ίσως νομίζει πως ελευθερώνεται. Είναι όμως θέμα χρόνου να ξεψυχήσει.

- - -

Ο Μπιστωτής φάνηκε 10 λεπτά πριν το ραντεβού του, με ταξί, όπως του είχε πει ο αλλαντοπώλης. Πλήρωσε τον οδηγό και βγήκε κρατώντας στο χέρι ένα χαρτοφύλακα. Φορούσε κουστούμι, χωρίς γραβάτα. Έτσι πήγαινε και στο μαγαζί. Τον είχε δει ο Παντελής και είχε φρίξει, ήταν υπερβολικά καλοντυμένος για αυτή τη δουλειά. Δεν έμπλεκε βέβαια με τα κρέατα, είχε προσωπικό για αυτές τις δουλειές. Αυτός μόνο έκανε τα κουμάντα, το παιζε αφεντικό με ψεύτικα χαμόγελα και νέες τεχνοτροπίες που εγκυμονούσαν εξωφρενικές τιμές.

Ο Παντελής τον πλησίασε. Κι ο γαμπρός του έκανε κι αυτός μερικά βήματα. Μοιράσανε τη διαδρομή, φαινομενικά κι οι δύο ανυπομονούσαν για αυτή τη μεταβίβαση. Στα σύντομα τηλεφωνήματα τους, ο γαμπρός επαναλάμβανε πως θέλει να ξεφορτωθεί το μαγαζί, πως δεν του ταίριαζε εξαρχής αυτή η δουλειά, πως έχει βάλει πρώτη στην ιεραρχία την οικογένεια του και πως αν το θέλει κι ο Παντελής θα τα ξεχάσουν όλα και θα γίνουν πάλι όλοι μια οικογένεια. Δεν ήταν εύκολο αυτό, αλλά ο Παντελής είχε φιλότιμο και κάτι τέτοια τα πίστευε.

«Έφερες τα χαρτιά»
«Όλα εδώ είναι Παντελή»
«Δεν πιστεύω να έχεις φωνάξει τίποτα μπάτσους»
«Όχι παντελή έκανα ότι μου είπες»
«Να υπογράψεις τότε να τελειώνουμε. Και να το αφήσεις από αύριο κιολας το μαγαζί»
«Εντάξει παντελή, δε θα σου φέρω αντίσταση σε οτιδήποτε πεις. Φοβάμαι για την οικογένεια μου»
«..κάτσε να διαβάσω το συμβόλαιο»

«Η αδερφή σου με ρωτάει τι συμβαίνει. Δε της είπα τίποτα για σένα όμως»
«Αυτό σου έλειπε. Είπαμε, ακολουθείς ότι σου λέω εγώ»
«Με βρήκε σε κακά χάλια. Το συκώτι μου έχει πρόβλημα από το ξύλο παντελή»
«Ας πρόσεχες. Σκάσε να διαβάσω, φέγγε μου το φακό»
«Με τσακίσατε στο ξύλο ρε άνθρωπε. Εσύ κι η συμμορία σου»
«Καλά σου κάναμε. Μου πήρες το μαγαζί με μπινιές, θα στο πάρω κι εγώ με ξύλο»
«Ναι αλλά να μου ρίξετε τόσο ξύλο? Και να με εκβιάζεις για να πάρεις πίσω το μαγαζί ενώ μπορούσαμε να τα μιλήσουμε?»
«..είναι φορές που οι κουβέντες δε βοηθάνε. Όπως τώρα. Σκάσε να διαβάσω το συμβόλαιο γιατί σε φοβάμαι πως δε θα είναι όπως τα συμφωνήσαμε»
«Γιατί μου ρίξατε τόσο ξύλο ρε? Το συκώτι μου, έπαθα εσωτερική αιμορραγία..»
«Ήθελα πίσω το μαγαζί μου. Καλά σου κάναμε και σε δείραμε και αν σε εκβίασα είναι γιατί το μαγαζί μου ανήκει, κατάλαβες…. ? είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ, είναι…»

Ο γαμπρός του αλλαντοπώλη χαμογελώντας ύπουλα είχε τραβήξει το σακάκι του και είχε στρέψει το μαγνητοφωνάκι προς τον Παντελή για να ακούγεται ευκρινέστερα η παραδοχή των εγκληματικών ενεργειών του. Μια σειρήνα περιπολικού άρχισε να ουρλιάζει και την πλαισίωναν ποδοβολητά και η επανάληψη της επιτακτικής διαταγής «Ακίνητος».

Ο Παντελής παγιδευμένος χωρίς να το πολυσκεφτεί άρχισε να τρέχει προς τα χωράφια. Δεν έκανε πολλά μέτρα όταν στραβοπάτησε και το σώμα του σωριάστηκε αδέξια στο χώμα. Σύρθηκε ενστικτωδώς για λίγο καθώς τα χέρια του γδέρνονταν στα αγκάθια των θάμνων. Οι αστυνομικοί τον περικύκλωσαν και έστρεψαν τους προβολείς πάνω του.

Ο αλλαντοπώλης ήταν σαλιγκάρι. Τον μάζεψαν με φακό και σακούλα κάτω από τους θάμνους. Και χοντρό σαλιγκάρι μάλιστα. Από τα ζουμερά, αν σκεφτείς τις πληροφορίες που μπορούσε να δώσει στην αστυνομία. Το χέρι του ίσα που χώρεσε στον κύκλο που σχηματίζουν οι χειροπέδες για να κουμπώσουν.

( Οι πληροφορίες για τα σαλιγκάρια από παλιότερο κείμενο του Πετεφρή )

Στο δέλτα του Οκαβάνγκο

2008-09-07T23:59:00.004+03:00

Σπάνια διηγούμαι την ιστορία μου. Είναι που δεν πιστεύω οτι θα με πιστέψει κανεις. Όταν αυτό που φαίνεσαι έχει τεράστια απόκλιση απο αυτό το ένδοξο που κάποτε ήσουν, είναι εύκολο να γίνεις αντικείμενο ειρωνίας και αμφισβήτησης. Αυτό θέλω να αποφύγω και γιαυτό δε μιλάω για τον εαυτό μου συχνά. Μόνο καμμιά φορά όπως τώρα, που νοσταλγικά αναπολώ τις εποχές της δόξας μου, φέρνω ξανά στο μυαλό μου εκείνες τις μέρες όταν βρήκα το θάρρος να αλλάξω τρόπο ζωής.

Την απόφαση την είχα πάρει. Με είχαν αναγκάσει οι συνθήκες δηλαδή να ακολουθήσω αυτή τη μεγάλη αλλαγή. Όμως η κρίσιμη φάση ήταν όταν έκανα πράξη αυτά που είχα αποφασίσει. Οπότε μάλλον όλα ξεκίνησαν απο τη Ναμίμπια. Εκεί ήταν που άφησα τους υπόλοιπους. Δεν άνηκα σε αυτή την ομάδα των ταξιδευτών με τα λεξικά, τους χάρτες και τις φωτογραφικές μηχανές, ήμουν ήδη αρκετά παράταιρο θέαμα δίπλα τους και γιαυτό όταν βρήκα την ευκαιρία ξεγλύστρισα απο το γκρούπ και χάραξα τη μοναχική πορεία μου. Απο εκεί, τη Ναμίμπια. Παρότι είχα ήδη τεράστια φήμη παγκοσμίως και ο κόσμος μίλαγε συχνά για τα κατορθώματα μου, σε αυτή την άκρη της γης δε ξεχώριζα απο τους υπόλοιπους. Δε με αναγνώριζαν. Ήμουν ένας ακόμα ανάμεσα στους εκατοντάδες παρόμοιους μου. Έπρεπε όμως να φύγω ακόμα πιο μακριά.

Ακολούθησα παράλληλα τον ποταμό του Οκαβάνγκο. Κάποια μέρα έφαγα μόνο το πηχτό υγρό που βγάζουν τα νούφαρα. Υπήρξαν και άλλες μέρες που έμεινα χωρίς καθόλου τροφή. Μόνο απομακρυνόμουν απο τις πόλεις και τα χωριά. Έφευγα απο τους ανθρώπους και χωνόμουν όλο και πιο βαθιά στην άγρια φύση. Στους ιπποπόταμους. Εκεί είχα αποφασίσει να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου.

Σύντομα έγινα μάρτυρας ενός φριχτού εγκλήματος. Μια αγέλη απο ζέβρες είχε διασχίσει λίγο πριν τον ποταμό δημιουργώντας μια πανδαισία χρωμάτων ανασηκώνοντας στον καλπασμό της το χώμα και το νερό που φωτίζονταν απο τον ήλιο του απογεύματος. Δυο ζέβρες έμειναν πιο πίσω. Τις περιτριγύρισαν λιοντάρια και δεν άργησαν να τους επιτεθούν. Τα ουρλιαχτά τους με έκαναν να κατατρομάξω και έμεινα κρυμμένος μέσα στις πυκνές καλαμιές. Δεν κουνήθηκα καθόλου. Ο θάνατος παραμονεύει το ίδιο κι εδώ, σκέφτηκα.

Πίσω στην Ευρώπη και μερικά χρόνια πιο πριν όταν ήμουν σύμβολο για τον ηρωισμό μου, θα είχα μπει στη μέση, θα είχα πατάξει το έγκλημα με κίνδυνο της ζωής μου και θα είχα σώσει τον ανίσχυρο. Θα είχα τιμωρήσει τον δυνατό. Θα είχα δώσει το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθεί ο κάθε πολίτης, να επαναστατεί απέναντι στην αδικία. Όμως εδώ το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με κράτησε κοκκαλωμένο στο ίδιο σημείο να βλέπω τα δόντια των λεόντων να ξεσκίζουν τα κουφάρια απο τις ζέβρες.

Σύντομα συνήθισα αυτά τα περιστατικά σαν φυσιολογικά συμβάντα της καθημερινότητας. Περήφανες αντιλόπες, λεοπαρδάλεις, πυγμαίες χήνες, ύαινες τη μια στιγμή στέκονταν καμαρωτές την άλλη γίνονταν γεύμα κάποιου δυνατότερου ζώου. Και δε μπορούσα να κάνω τίποτα για όλους αυτούς. Κοίταγα μόνο να σώζω το τομάρι μου. Κάποτε είχα ορμήξει σε μια συμμορία απο 20 άντρες οπλισμένους με ημιαυτόματα που απειλούσαν αθώους πολίτες. Τους αφόπλισα όλους πριν προλάβει κανεις να πατήσει τη σκανδάλη του. Ήμουν σύμβολο τότε, όμως με τον καιρό καταλάβαινα πως το τρανό μου παράδειγμα έμενε στη θεωρία. Δεν ενέπνεα κανέναν, αποτελούσα μόνο ένα φαινόμενο της εποχής. Και καθώς ο υπερήρωας δρα κυρίως με την ψυχολογία, με την εμπιστοσύνη που ξέρεις πως έχει απο την κοινωνία παρά με τις δυνάμεις του, άρχιζα να γίνομαι πιο αργός, πιο επιρρεπής στο λάθος. Λιγότερο ικανός.

Γιαυτό βρέθηκα εδώ στο δέλτα του Οκαβάνγκο οπου τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Παρατηρούσα έναν ελέφαντα να χτυπάει τα φοινικόδεντρα για να φάει τους καρπούς του όταν άκουσα ένα βουητό. Σύντομα πλησιασε ένα μηχανοκίνητο κανό και στην αρχή νόμισα πως ήταν τουρίστες που θα βγάζαν φωτογραφίες για να έχουν να δείχνουν στους συναδέλφους στη δουλειά. Τότε έπεσε μια τουφεκιά. Τα ζώα πανικοβλήθηκαν. Εγώ ενστικτωδώς χώθηκα μέσα στο νερό με μόνο τα ρουθούνια μου απο έξω. Το δέρμα μου άρχισε να εκκρίνει ιδρώτα αίματος. Κολύμπησα έτσι κάτω απο το νερό όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Απομακρύνθηκα. Ξέφυγα.

Μετά όλα ήταν πιο ήσυχα. Κάτι κροκόδειλοι λίγο πιο πέρα έδειχναν πεινασμένοι όμως κρατούσαν στάση αναμονής. Ένιωθαν κι αυτοί το ίδιο απειλημένοι όσο εγώ. Ήμουν ήδη αρκετές μέρες μακριά απο τον πολιτισμένο τεχνοκρατικό κόσμο. Υποτίθεται πως θα έπρεπε η ψυχή μου να είναι ήρεμη μέσα στη φύση. Κι όμως δεν ήταν. Μου έλειπε ο παλιός εαυτός μου. Και τότε το πήρα απόφαση πως θα πρέπει να συμβιβαστώ και κάπως έτσι πορεύομαι όλα τα χρόνια απο τότε. Δεν ήμουν πια ήρωας. Αλλά δε θα ξεπεράσω και ποτέ το γεγονός οτι κάποτε υπήρξα. Σιωπηλά θα θυμάμαι τα παλιά χωρίς να καυχιέμαι. Μελαγχολικά θα παραδέχομαι την αδυναμία μου να υπερασπιστώ οποιονδήποτε παρά μόνο το τομάρι μου στην άγρια αυτή ζούγκλα. Και όταν θα πλησιάζει κάποιο καραβάκι με τουρίστες, θα ορθώνω το ανάστημα μου και θα χαμογελάω για να τους προσφέρω μια καλή φωτογραφία. Και θα ελπίζω κάποιος απο αυτούς να μου ξανατραγουδήσει εκείνο το τραγούδι της απομυθοποίησης μου που έμαθα πως έβγαλαν πίσω στην Ευρώπη μετά την ξαφνική εξαφάνιση μου.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΙΠΠΟΠΟΤΑΜΟΣ

Οι μέρες σου περάσανε χωρίς επιστροφή
Άνθρωπε - Ιπποπόταμε
το έγκλημα διαφεύγει στη στροφή
Άνθρωπε - Ιπποπόταμε
τα χρώματα σου ξεθωριάζουν
οι μικροί αντιήρωες σε τρομάζουν.

Και βαφτίζεσαι πάλι από την αρχή
να αρχίσεις μια καινούργια ζωή
γίνεσαι ιπποπόταμος κοινός
ο ηρωισμός σου ο παλιός
κι η μάσκα του τιμωρού στο συρτάρι
κι εσύ είσαι ο στόχος των φλας στο σαφάρι.

0/4 - Ο πόνος μεταφέρεται

2008-09-03T11:40:00.004+03:00

Ο αέρας τον χτυπούσε ανελέητα στα μούτρα κι όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να τον βοηθήσει να ξεκαθαρίσει το χάος των σκέψεων που περιστρέφονταν μέσα στο μυαλό του. Έπρεπε να αποφασίσει γρήγορα. Η δύνη του ανέμου δεν έλεγε να συμπαρασύρει τον πανικό του. Έστρεψε το κεφάλι του πάλι μέσα στο στρατιωτικό αεροπλάνο. Ήταν γεμάτο καπνούς που όλο πύκνωναν κι ανάμεσα τους ίσα που ξεχώριζαν πρόσωπα με έκδηλη έκφραση αγωνίας που περίμεναν αυτόν να πάρει την κρίσιμη απόφαση. Εγκαταλείπω τον κίνδυνο για μεγαλύτερο κίνδυνο μουρμούρησε. Κι ύστερα ο Φώντας έδωσε τη διαταγή. Δέστε το βρέφος στο αλεξίπτωτο. Η αθώωση είναι το κυκλικό βάλσαμο που..

Πετάχτηκε απο τον ύπνο του και κοίταξε τριγύρω. Κανένα αεροπλάνο, κανένα βρέφος σε κίνδυνο. Τα φοβόταν ο Φώντας τα βρέφη, έτσι ευαίσθητα και αβοήθητα που περιμένουν τους άλλους να τα καθοδηγήσουν στη ζωή. Ίσως γιαυτό είδε πως δένει ένα απο αυτά σε αλεξίπτωτο, εκτίμησε ο Φώντας κάνοντας έτσι μια πρόχειρη αυτο-ονειρο-κριτική. Άλλοι βλέπουν φίδια, άλλοι οτι σκοντάφτουν και πέφτουν καθώς τρέχουν. Αυτοί μάλλον φοβούνται την πτώση, την αποκαθήλωση. Τα όνειρα περιλαμβάνουν τους υποσυνείδητους φόβους μας. Σε αυτή την περίπτωση ο Φώντας φοβόταν τη φροντίδα των νεογέννητων.
Ή μήπως την λήψη αποφάσεων?

Καθώς άρχισε να συνηθίζει το σκοτάδι, άρχισε να επεξεργάζεται το χώρο γύρω του και να καταλαβαίνει που βρίσκεται. Μα φυσικά.. Όλη η παλιοπαρέα μαζεμένη. Ο Μπεν ο αρουραίος, ο Οράτιος κι ο αλλαντοπώλης. Κοιμόνταν όλοι σαν τα μοσχάρια. Συνοπτικά η εικόνα περιέγραφε τη λειτουργία της ομάδας. Οι άλλοι κοιμούνται κι αυτός έχει τα μάτια του ανοιχτά. Εχει και εφιάλτες όμως, αυτό ίσως είναι το τίμημα.

Η απόφαση να κοιμούνται όλοι στον ίδιο χώρο ήταν δική του και την υπερασπιζόταν με επιμονή, όμως κάθε που βράδιαζε τη μετάνιωνε. Είπαμε, συμμορία, όλοι για έναν κλπ κλπ, αλλά είχε αρχίσει να τον κουράζει το κοινόβιο. Ο αλλαντοπώλης στριφογυρνούσε και αεριζόταν, ο Μπεν όλο έκανε ένα εκνευριστικό ήχο καθώς έγλυφε τα ούλα του κι ο Οράτιος, εντάξει ο Οράτιος δεν έκανε κάτι ενοχλητικό απλά είχε ένα ηλίθιο χαμόγελο όλη την ώρα που κοιμόταν.

Αυτό το βράδυ τους είχε βρει στη δυτική πελοππόνησο. Ακολουθούσαν τη γνωστή συνταγή. Μια διανυκτέρευση, μεσαίας κατηγορίας ξενοδοχείο, τετράκλινο δωμάτιο, λίγες εμφανίσεις στην πόλη. Η εικόνα τριών ανδρών κι ενός αρουραίου που βγαίνουν από ένα βαν-ψυγείο και μπαίνουν σε ένα δωμάτιο όλοι μαζί ήταν ολίγον ιδιαίτερη γιαυτό και έπρεπε να τους δουν ελάχιστα άτομα κατά τη διαμονή τους.

Το πρωί θα συναντούσαν τη γυναίκα του συνταγματάρχη Μπόσικου, σημαντικού στελέχους της κίνησης ΣΠΙΘΑ. Θα κρατούσε στα χέρια της μια βαλίτσα με χαρτονομίσματα. Κανείς δε χρειαζόταν να πάθει τίποτα, μόνο μερικά χρήματα θα άλλαζαν χέρια, ένα μυστικό μιας ομάδας στρατιωτικών θα παρέμενε μυστικό και όλα θα συνεχίζονταν φυσιολογικά. Ο συνταγματάρχης όταν δέχτηκε το τηλεφώνημα δε σοκαρίστηκε που κάποιοι γνωρίζουν για τη δράση της ομάδας ΣΠΙΘΑ και απαιτούν ανταλλάγματα. Και δε δίστασε καθόλου να συμφωνήσει σα να περίμενε ήδη το τηλεφώνημα. Γιαυτό και ο Φώντας απαίτησε να παραδώσει τα χρήματα η γυναίκα του συνταγματάρχη. Αυτή η εξέλιξη τον έκανε να κομπιάζει και να μπερδεύει τα λόγια του. Δε θα σκόπευε να βάλει την οικογένεια του σε κίνδυνο, όταν μάλιστα είχε ακουστά πως οι εκβιαστές είναι αδίστακτοι.

Ο Φώντας έφερε στα χέρια του τη φωτογραφία του συνταγματάρχη. Όπως όλες οι φωτογραφίες στρατιωτικών που είχαν στη διάθεση τους είχαν τραβηχτεί στην κηδεία του στρατηγού. Ήταν η μοναδική φορά που όλα τα μεγάλα στελέχη της κίνησης σπίθα βρέθηκαν στον ίδιο χώρο. Ξεφύλισσε πρόχειρα όλες τις φωτογραφίες. Ο υπολοχαγός. Ο αντισυνταγματάρχης. Μερικοί υπολοχαγοί, νέοι και χαμηλόβαθμοι όμως μεγάλα μυαλά και οργανωτές της κίνησης. Λοχαγοί και ταγματάρχες, στολές με αστέρια, φωτιές και παράσημα. Η κόρη του στρατηγού..

Η κόρη του στρατηγού. Μπήκε καταλάθος στο πλάνο μιας φωτογραφίας απο στρατιωτικούς. Η ζωή της διαταράχτηκε καταλάθος μπαίνοντας στο πλάνο της απαγωγής απο μια συμμορία. Η φωτογραφία είχε αποτυπώσει ένα σπασμό στο πρόσωπο της, ένα βουβό λυγμό. Καθιστή σε μια καρέκλα στο βάθος του καρέ με το κεφάλι μισοσκυφτό, τα χέρια σταυρωμένα αμήχανα και τα γόνατα ενωμένα. Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα και ήταν λεπτή. Όχι ιδιαίτερα όμορφη, αλλά εξέπεμπε μέσα στο πένθος της μια γοητευτική αθωότητα. Θλιμένη σαν κόρη ενός μακαρίτη. Ο Φώντας συγκλονίστηκε. Δεν είχε δώσει σημασία σε τίποτα άλλο εκείνη τη μέρα εκτός απο ονόματα στρατιωτικών και το ταίριασμα τους με μια φωτογραφία. Έβλεπε μόνο στολές και άκουγε μόνο συζητήσεις για τη ΣΠΙΘΑ. Είχε αγνοήσει πως κάποιοι άνθρωποι πενθούσαν για τον πατέρα, το σύζυγο τους. Ξεφύλλισε βιαστικά και τις υπόλοιπες φωτογραφίες. Να, η κόρη του στρατηγού και σε μια άλλη. Σε αυτή έχει αγκαλιάσει μια άλλη γυναίκα της οποιας φαίνεται μόνο η πλάτη. Την παρηγορεί. Ήταν αρκετά δυνατή ώστε σε τέτοια στιγμή να δίνει κουράγιο σε άλλους. Κομψή και σπαρακτικά ανέκφραστη. Όρθια ενώ ο κόσμος την έχει κλονίσει απο την γαλήνη των βεβαιοτήτων της.

"Κλαις αφεντικό?" Ρώτησε ο μπεν που είχε ξυπνήσει, ποιος ξέρει πόση ώρα και είχε δει τον Φώντα να κοιτάει τις φωτογραφίες.

"Μπεν, γιατί δε βγάζουμε αρκετές φωτογραφίες στις κηδείες?"

"Αρχηγέ μου τι εννοείς δε βγάλαμε αρκετές? Απο 4 φίλμ ο καθένας αδειάσαμε στην κηδεία του στρατηγου, πόσο παραπάνω ήθελες?"

"Αστο ρε Μπεν. Κοιμήσου και τα λέμε το πρωι."

Γιατί δε βγάζουμε αρκετές φωτογραφίες στις κηδείες? Αναρωτήθηκε μόνος του αυτή τη φορά ο Φώντας. Γιατί δεν αποτυπώνουμε τη θλίψη μας όπως κρατάμε ζωντανή τη χαρά μας? Γιατί μας αρέσουν οι εικόνες μας που γελάμε κι όχι αυτές οπου κλαίμε? Γιατί φωτογραφίζουμε τη γέννηση, τη βάφτιση, τα γενέθλια, γιατί πληρώνουμε ολόκληρα πανάκριβα άλμπουμ, γιατί σε κάθε σπίτι υπάρχει μια φωτογραφία γάμου και όχι κηδείας?

Γιατί θέλουμε να ξεχάσουμε? Γιατί να μην είναι εκεί ο φωτογράφος την ώρα του μεγαλύτερου πένθους μας να μας κρατήσει μια υπενθύμιση του πόνου. Γιατί αγνοούμε το θάνατο σα να μην είναι τριγύρω μας? Είμαστε το χαμόγελο και το λαμπερό βλέμμα μας όσο είμαστε και τα κόκκαλα μας ή η τελευταία μας ανάσα.

Ο Φώντας έγειρε στο κρεβάτι και έκλεισε τα μάτια του. Σκέφτηκε τη συναλλαγή της επόμενης ημέρας. Θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικοί, να μην πληγώσουν κι άλλη οικογένεια. Στην ανάγκη, για πρώτη φορά, να εγκαταλείψουν και το σχέδιο ακόμα. Αποκοιμήθηκε αμέσως. Χωρίς όνειρα. Χωρίς εφιάλτες.

Μόλις άνοιξε τα μάτια του είχε ξημερώσει και μια έκπληξη τον περίμενε. Ο αλλαντοπώλης είχε εξαφανιστεί.

Το άκομψο φινάλε των καλοκαιρινών μεταγραφών

2008-08-26T09:37:00.002+03:00

Όταν η αναμενόμενη άφιξη του Ντιόγο γίνεται πολυήμερο σίριαλ και η αθλητική ενημέρωση γίνεται εμμονή, υπάρχουν κάποιοι που θα αντιδράσουν..

Πώς εκδικήθηκα το Ρώσο τουρίστα

2008-07-31T09:54:00.002+03:00

Λοιπον, ο ρώσος τουρίστας επρόκειτο να πληρώσει συσσωρευτικά για όλην την οργή που είχα για τους Ρώσους τον τελευταίο καιρό. Είχα εξαρχής υποπτευθεί πως ο δολοφόνος του Σεργιανόπουλου ήτανε Ρώσος, προέκυπτε δηλαδή από την ανάλυση που είχα κάνει στα στοιχεία που βγαίνανε από το ρεπορτάζ, ήταν προφανές. Η κατάληξη της υπόθεσης δε με διέψευσε. Εντάξει, ήταν Γεωργιανός so what, ιτς ολ δε σέημ του μι ναουμ.

Τσάμπα βλέπω τόσο καιρό CSI, στα ίχνη του εγκλήματος και τα σχετικά? Έχω εκπαιδευτεί να διαβάζω το έγκλημα καλύτερα απ τον οποιονδήποτε. Τώρα που είπα CSI, θα καταγγείλω την στεγνή αντιγραφή/καταφανή περίπτωση κλοπής του AVPD κοινώς "Ανω Βυζίκι Police Department" από τη νέα σειρά του Mega Λ.Α.P.D (Λεκανοπέδιο Αττικής Police Department) με Ιεροκλή Μιχαηλίδη

Δηλαδή ποιο είναι το επόμενο βήμα?
Ευ ζην για παράφρονες με Παρτσαλάκη?
Θεατρική παράσταση Ήσυχες μέρες στο κλισέ με Κιμούλη, Καρυοφιλλιά Καραμπέτη, Τσιβιλίκα και αυτό το νάνο που παίζει με το Σεφερλή?
Ο Χάρης Ρώμας στο ρόλο του Οράτιου?
Κουφέτα με κατσαρίδες ως νέο trend στους γάμους?

Εν πάσει περιπτώσει θα τους τη χαρίσουμε αυτή τη φορά στο mega, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι Ρώσοι. Αν όμως κάποιος Ρώσος τολμήσει και ακουμπήσει την πνευματική μας ιδιοκτησία ουέ κι αλίμονο του.

Στο θέμα μας.
Αφού είχα ατιμαστεί όταν κατανάλωσα την ζωοτροφή πέφτοντας ντροπιαστικά στην επιδέξια παγίδα που μου έστησε ο τουρίστας σε μία στιγμή που με βρήκε μπόσικο και με ξεγέλασε, ζητούσα την εκδίκηση μου. Το έγκλημα θα γνωρίζεις πως έχει και τιμωρία αγαπητέ διάδοχε του Ρασκόλνικοφ. Σκέφτηκα ποια ήταν τα πιθανά επόμενα βήματα του μυστηριώδους δράστη.

-Μεθοκόπημα με τσίπουρο και βότκα
-Πιθανός βασανισμός και/ή ακρωτηριασμός σκύλου
-Διαγωνισμός σεξουαλικών οργίων σε παραλία
-Ξύλο στους βάζελους σε συναυλία Χατζηγιάννη
-Αγορά γούνας.

Την έστησα έξω από ένα κατάστημα που πουλούσε γούνες. Τι διάολο, γιατί οι Ρώσοι αγοράζουν γούνες από την ελλάδα? Δεν έχει στη χώρα τους? Είναι πιο φτηνά εδώ? Ας μου λύσει κάποιος την απορία! Κατέφθαναν σαν υπνωτισμένοι σε δεκάδες και αγόραζαν γουναρικά παζαρεύοντας προς τα πάνω (Πόσο έχει? εκατο, σου δίνω διακόσα και κράτα και τα ρέστα).

Την έστησα εκεί έξω και περίμενα διακριτικά στη μέση του δρόμου ινκόγκνιτο – δηλαδή πάνω σε ξυλοποδαρα ενάμιση μέτρο, βαμένος στα χρώματα μπρεήβχαρντ και κρατώντας 6 ξεπουπουλιασμένα κοτόπουλα σφαγμένα προ μηνός ( πάντα φροντίζω να έχω μερικά στο υπόγειο γιατί μπορεί να χρειαστούν σε τέτοιες περιστάσεις ).
Μόλις ο Ρώσος θα εμφανιζόταν και θα διάλεγε τη γούνα που θα τον κράταγε ζεστό τον προσεχή παγωμένο χειμώνα, θα έμπαινα εγώ, θα επαινούσα τη γούνα του και θα ζητούσα να την δω λιγάκι και χωρίς να το καταλάβει θα του έτριβα τα κοτόπουλα στο εσωτερικό της γούνας. Είναι γνωστό ότι η σαλμονέλλωση έλκεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις από το απαλό τρίχωμα της γούνας καστοριάς. Καστοριάς, όχι κάστορα. Ο Ρώσος θα φόραγε τη γούνα, θα τον τύλιγε ολούθε η σαλμονέλλα και θα γνώριζε αργό και επίπονο θάνατο με εξανθήματα, εκρήξεις στο έντερο και οριζοντίωση.

Τελικά όμως και για να μην τα πολυλογώ δεν έδειξα την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση.
Με το που τον είδα του επιτέθηκα και τον έσφαξα στο γόνατο μπροστά στο έκπληκτο πλήθος που μούδιασε αρχικά, αλλά με χειροκρότησε και με σήκωσε στα χέρια στη συνέχεια. Αυτή ηταν η ιστορία. Στην αστυνομία είπαμε πως έπαθε καρδιακό επεισόδιο από το πολύ αλκοόλ. Ένας μάρτυρας (μπατζανάκι μου) ειπε πως η τρύπα ήταν από το τσίπουρο που του τρύπησε το λαρύγγι και ανάβλυζε σαν τα πορφυρά συντριβάνια που συναντά κανεις στο Κάιρο και η υπόθεση έκλεισε.

Κλείνοντας να τονίσω πως η ζωοτροφή γάτας δεν ήταν καθόλου άσχημη, θα τη δοκίμαζα δηλαδή ξανά σε οποιαδήποτε ευκαιρία και θα σας την πρότεινα σαν ιδανικό εναλλακτικό μεζέ για αγώνες τσάμπιονς λιγκ. Δε με πείραξε δηλαδή αυτό. Η εξαπάτηση με ενόχλησε. Τέλος πάντων. Καλή καρδια. Ότι έγινε έγινε.

Πως με εξαπάτησε ο Ρώσος τουρίστας

2008-07-29T17:57:00.002+03:00

Το χρονικό εν τάχει.

Ανέβαινα μια απότομη ανηφόρα με πολλά σκαλοπάτια φεύγοντας από την παραλία. Είχα την εξαιρετικά ατυχή ιδέα να ξεπλύνω τα πόδια μου από την άμμο στο ντους (που ηταν περιτριγυρισμενο από γαμημένες σφίγγες) κι έτσι γλυστρούσα μέσα στις σαγιονάρες, έφευγε αλλού γι αλλού η διχάλα, πατούσα χώμα και χαλίκι και ξεφυσούσα ασθμαίνοντας κάτω απ' τον καυτό ήλιο.

Τελειώνοντας το χωματόδρομο παύλα γολγοθά παύλα power plate extra παύλα σχεδόν βέβαιο καρδιακό επεισόδιο, έφτασα στον κεντρικό δρόμο και προσπάθησα να πάρω ανάσα και να θυμηθώ πού έχω παρκάρει, αν θα καίει πολύ το τιμόνι, αν έχω βάλει ηλιοπροστασία και υπολόγισα με μερικές πρόχειρες εξισώσεις και αλγόριθμους το χρόνο (σε λεπτά) που θα χρειαστεί να δράσει το air condition αν το ανοίξω στην κλίμακα 2, στην 3 ή στην 4. Ξάφνου ξεπροβάλει μπρος μου μια παρέα από τουρίστες, ένας από τους οποίους μου γελάει και μου μιλάει σα να με γνώριζε κι από χτες.

Καθώς έρχεται προς το μέρος μου ανοίγει ταυτόχρονα ένα σακουλάκι που κρατάει στα χέρια του.

Να σε κεράσω? Μου λέει με άθλια προφορά αγγλικών, κι εγώ στην προσπάθεια μου να το παίξω άνετος σε φάση δεν-κουράστηκα-παρότι-ανέβηκα-ανηφόρα-600-μέτρων αλλά και ταυτόχρονα νιώθωντας αίσθημα ευθύνης που εκπροσωπώ τους απανταχού έλληνες και οφείλοντας να δειξω greek hospitality, χαμογέλασα και έχωσα το χέρι μου στο σακουλάκι.

Αυτό που άρπαξα και οδήγησα απευθείας στο στόμα μου, με ελάχιστη στάση σε σημείο που θα μπορούσε να το επεξεργαστεί το βλέμμα μου, ήταν κάτι σαν στραγάλια αλλά και όχι ακριβώς, πιο πολύ σα μικρά μπισκοτάκια, αλλά και πάλι δε ξέρω, πιθανό να ήταν, ναι ναι, μάλλον ήταν κάποιο είδος ξηρού καρπού ψημένο κι επεξεργασμένο.

Δεν ηταν κι άσχημο. Αλμυρό όσο έπρεπε για να ισορροπήσει την κατάσταση μετά το θαλασσινό μπάνιο.

Τον ρώτησα από πού είναι το έδεσμα. Πίστευα ότι θα μου πει πως είναι κάποιο σπάνιο είδος από την πατρίδα του κι έτσι θα ξεκινούσε μια συζήτηση για τις διαφορές στις διατροφικές συνήθειες των ατόμων 20-30 ετών μεταξύ Βαλκανίων και Ανατολικού Καυκάσου. Απάντησε πως το πήρε από το σούπερ μάρκετ. 100 μέτρα πιο κάτω. Τι απογοήτευση! Με κέρασε στραγάλια από το σουπερ μάρκετ. Ρίξαμε δυο διαδικαστικά χαμόγελα και τον έστειλα στην ευχή της παναγίας ευχαριστώντας τον κι ευχόμενος του καλές διακοπές στη μαγευτική ελλάδα.

Ελπίζω να προσέξατε τη μαλακία που είπα πιο πάνω. Αυτό με το αλμυρό στραγάλι και το θαλασσινό μπάνιο. Είναι άτοπο. Αν όχι είστε εξίσου καμένοι με εμένα. Ίσως και παραπάνω.

Η εξαπάτησις

Φεύγοντας έπιασα με την άκρη του ματιού μου χαχανητά και give me five μεταξύ των τουριστών. Δεν είχαν περάσει μερικά λεπτά απ’ όταν άρχισα να το υποψιάζομαι. Έπρεπε να βεβαιωθώ. Αλλά κι από την άλλη δεν ήθελα να βεβαιωθώ. Να παραδεχτώ πως έγινα τόσο ρεζίλι.

Τελικά δεν άντεξα την αγωνία. Κατέβηκα το ίδιο απόγευμα στο σούπερ μάρκετ κι έφερα 2-3 βόλτες στους διαδρόμους μέχρι να αντικρύσω το σακουλάκι. Δεν περιλάμβανε στραγάλια.

Ήταν τροφή γάτας.

Τι συνέβη δηλαδή πραγματικά

Ο Ρώσος Τουρίστας αγόρασε την ζωοτροφή με την εξοργιστική ομοιότητα με τα στραγάλια από το σούπερ μάρκετ βάζοντας στοίχημα με τους φίλους του πως θα ταΐσει κάποιον έλληνα πριν περάσουν 5 λεπτά. Εγώ την ώρα που ανέβαινα την ανηφόρα ήμουν το ιδανικό θύμα στο λάθος τόπο, τη λάθος (?) στιγμή.

Την πάτησα σαν αρχάριος.

Τους φανταζόμουν ιδρωμένους με κατακόκκινα μάγουλα στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο τους, όπου θα είχαν κρεμάσει ήδη αφίσες dima bilan και pavlyuchenko να πίνουν βότκα φορώντας τραγιάσκες και να γελάνε με τον αφελή έλληνα δείχνοντας τα χαλασμένα μπροστινά δόντια τους . Μέσα μου σιγόβραζε το μίσος για την ρώσσικη ράτσα. Κάποιος έπρεπε να τους δώσει ένα μάθημα. Επειδή πληρώνουν 130 ευρώ το ημιυπόγειο χωρίς κλιματισμό, δε σημαίνει οτι θα μας καβαλήσουν κιόλας.

Η εκδίκηση

Προσεχώς..